LOGINน้ำเสียงเยือกเย็นไร้ความรู้สึกทลายความเข้มแข็งของเหม่ยฟางจนหมดสิ้น ดวงตากลมโตมิอาจซ่อนความรู้สึกเอาไว้ได้อีก จึงปรากฏหยาดน้ำตาบนดวงหน้าหวาน นางรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว เมื่อหวังจื่อเทียนกล่าวว่าเรื่องทั้งหมดนั้นเป็นเพียงความฝัน“เหม่ยฟาง”องค์ชายรองโถมตัวเข้ากอดนางราวกับว่ามิได้รู้สึกผิดใจต่อกันมาก่อน เขามิได้ไร้เดียงสาขนาดไม่รู้ว่าเหม่ยฟางกำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเพราะคำพูดที่เขาฝืนเอ่ยออกไป ร่างสูงพรมจูบบนศีรษะของนางอยู่หลายครั้ง พลางนึกก่นด่าตนเองที่เผลอตัวเชื่อคำพูดไร้สาระของคุณหนูเล็กแห่งบ้านต้าหวัง“หยุดร้องเสียเถิด”หวังจื่อเทียนไม่รอช้า พรมจูบลงบนดวงหน้าหวาน ด้วยหวังจะเบี่ยงเบนความสนใจนางให้ลืมคำพูดตัดรอนก่อนหน้านี้ เขาดันตัวนางไปยังเตียงที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก ทว่าพื้นที่บนเตียงมีมากพอสำหรับคนสองคนอย่างไม่ต้องสงสัย มือเรียวละจากการเช็ดน้ำตาและสอดแทรกเข้าไปยังอกอิ่มอย่างจาบจ้วง“ท่านหยุดมือก่อน”เหม่ยฟางเอ่ยขอร้องพลางสะอื้น ยามนี้นางมิอาจร่วมรักกับเขาได้อีก ด้วยสภาพร่างกายยังไม่พร้อมที่จะรับมือกับศึกหนัก คุณหนูเล็กแห่งบ้านต้าหวังนึกขอบคุณองค์ชายรองที่ยอมรามือโดยง่าย เขาโอบกอดนางอย่า
“ในตอนนั้นข้าเป็นฝ่ายผิด ทว่าเรื่องของวันนี้ท่านลองคิดดูเอาเถิด ว่าข้าเป็นฝ่ายเสนอตัวหรือท่านเองที่ยั่วยุให้ข้าเข้าใจผิด ท่านปลอบโยนข้าอย่างอ่อนโยนเช่นนั้น จะให้ข้าคิดเป็นอื่นได้อย่างไรเล่า”เดิมทีผิงอันตั้งใจมาบอกกล่าวว่าตนจะเดินทางไปยังบ้านต้าหวังแทนการกลับเมืองหลวง ทว่าสภาพของลู่เหวินเจี๋ยเป็นเช่นนี้จึงป่วยการจะเสวนา ร่างบางจึงทำได้เพียงขอตัวลา โดยมิได้แจ้งเรื่องสำคัญให้เขาได้รับทราบร่างสูงแทบสะอึกเมื่อได้รับฟังคำครหา หลังจากตริตรองอยู่พักหนึ่งจึงตระหนักได้ว่าพฤติกรรมของตนนั้นยั่วยุอย่างที่นางกล่าวจริง เขาปล่อยให้ผิงอันอยู่ในอ้อมกอดนานพอที่จะเข้าใจผิด คุณหนูใหญ่แห่งบ้านต้าหวังเสนอตัวจูบเพียงเพราะเขาแสดงความสงสารอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทว่าเมื่อคิดดูอีกทีครั้ง กลับไม่มั่นใจตนนั้นอ่อนโยนกับนางเพราะความสงสารหรือความปรารถนากันแน่‘ความรู้สึกของข้าหาสำคัญไม่ เพราะอย่างไรนางก็เป็นถึงชายาเอกขององค์ชายหวังจื่อเทียน อยู่ที่นี่นานไปย่อมเป็นผลร้ายมากกว่าผลดีอยู่แล้ว’ลู่เหวินเจี๋ยครุ่นคิดเรื่องนี้จนกระทั่งเผลอหลับไป ภาพของผิงอันในวันเยาว์ปรากฏขึ้นชัดเจนในความฝัน ใบหน้าของนางฉาบไปด้วยสีสันแห่ง
สาวใช้ทั้งสี่เร่งตระเตรียมข้าวของเพื่อพาคุณหนูผิงอันเดินทางออกจากบ้านเหล่าอิง ลู่เหวินเจี๋ยไม่พอใจที่นางดึงดันจะออกเดินทางในเวลาบ่ายมากแล้ว เนื่องจากจุดแวะพักที่ใกล้ที่สุดต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง นั่นหมายความว่าขบวนต้องไปถึงหลังตะวันตกดินและนั่นคงไม่ปลอดภัยนัก“ทุกคนหยุดมือบัดเดี๋ยวนี้ หากต้องการตระเตรียมอะไรก็ให้เลื่อนไปเป็นวันพรุ่ง อย่าให้ข้าต้องใช้กำลังข่มขู่” อดีตแม่ทัพเลือกใช้ไม้แข็งทั้งที่ไม่จำเป็น ตามปกติแล้วเขาต้องแจ้งทางวังหลวงให้ส่งกำลังทหารมาเพื่อคุ้มกันชายาเอก ทว่าการเดินทางครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ลู่เหวินเจี๋ยจึงต้องออกคำสั่งให้ทหารของตนทำหน้าที่แทน“ท่านไม่มีสิทธิ์บังคับให้ข้าอยู่ที่นี่ ลืมแล้วหรือข้าเป็นใครและท่านเป็นใคร” ผิงอันมิยอมสบตาอดีตแม่ทัพในยามที่ต้องเอ่ยปาก นางอับอายจนต้องถึงขั้นยอมออกเดินทางในช่วงเวลาที่ไม่เหมาะสม เสี่ยงอันตรายเล็กน้อยยังดีกว่าต้องทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนปากร้ายอย่างลู่เหวินเจี๋ย“ข้าก็คือคนที่เจ้าเสนอจูบให้เมื่อครู่ที่ผ่านมาอย่างไรเล่า จะทำตามที่ข้าสั่งหรืออยากมีปัญหา อย่าคิดว่ามีเพียงเจ้าที่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ อย่าได้คิดลอง
“เดิมทีอดีตแม่ทัพผู้นี้เป็นคู่หมายของผิงอัน แต่เขากลับยกเลิกการหมั้นหมายโดยไม่เกรงใจเสนาบดีเจิ้งอี้เหยียน เสด็จพ่อไม่ต้องการให้ทั้งสองฝ่ายต้องบาดหมางจึงเสนอทางออก โดยให้มีการหมั้นหมายระหว่างเจ้าและผิงอันแทนเพื่อไม่ให้ท่านเสนาบดีต้องเสียหน้า” องค์ชายใหญ่ไม่แปลกใจนักที่หวังจื่อเทียนชักสีหน้าในทันที เป็นเพราะลู่เหวินเจี๋ยที่ทำให้เขาต้องอดทนใช้ชีวิตร่วมกับผิงอัน“ใยพระบิดาจึงไม่เสาะหาลูกขุนนางชั้นผู้ใหญ่ มารับตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้แทนลู่เหวินเจี๋ยกันเล่า เหตุใดข้าถึงต้องมารับกรรมแทนด้วย”หวังจื่อเทียนพยายามหาคำตอบให้กับตนเอง ทุกอย่างดูไร้เหตุผล หากอดีตแม่ทัพผู้นั้นยกเลิกการหมั้นหมายจริง เหตุใดจึงยังได้รับการยอมรับจากเสนาบดีเจิ้งอี้เหยียน เข้านอกออกในบ้านต้าหวังได้ตามสะดวก“เมื่อครั้งเรายังเด็ก เกิดการก่อกบฏทางแดนใต้ โดยคนกลุ่มนั้นสนับสนุนทายาทองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ชิง ปกติแล้วเหตุการณ์พวกนี้ย่อมมีการนองเลือดครั้งใหญ่เข้ามาเกี่ยวข้อง ทว่าทุกอย่างกลับจบลงอย่างสวยงาม ปราศจากการเสียเลือดเนื้อ และนั่นเป็นเพราะฝีมือลู่เหวินเจี๋ย หาใช่ใครอื่น” องค์ชายหวังเจี้ยนผิงเล่ารายละเอียดของอดีตแม่ทัพอีกม
“อายุของเสี่ยวหลานแทบจะเป็นลูกข้าได้แล้วผิงอัน ข้าอยู่เพียงลำพังมานานกว่ายี่สิบปี อะไรทำให้เจ้าคิดว่าข้าต้องการคนดูแลในตอนนี้หรือ อีกอย่างบ่าวเพียงสองคนนั่นก็มากพอแล้ว การที่ข้าต้องการอยู่อย่างสงบ มิได้แปลว่ายากจนข้นแค้นขนาดไม่มีปัญญาหาคนเพิ่ม” ลู่เหวินเจี๋ยกลอกตาอย่างเหลืออด“เช่นนั้นแปลว่าท่านไม่ต้องการสตรีที่มีอายุน้อยจนเกินไป อายุราวสามสิบไม่เกินสามสิบห้าน่าจะพอมีโอกาสให้กำเนิดทายาทสืบสกุลได้อยู่บ้าง มากกว่านี้ไม่สมควรนัก” ผิงอันทำท่าคิดหนัก นางคงต้องนัดพบกับแม่สื่ออีกครั้งเพื่อจัดหาสตรีให้ตรงกับความต้องการของประมุขบ้านเหล่าอิงลู่เหวินเจี๋ยมองหน้าคุณหนูใหญ่แห่งบ้านต้าหวังอย่างไม่เชื่อหูของตนเองนัก นางพล่ามเรื่องหาคู่ให้กับเขาและคิดว่าคงไม่หยุดโดยง่าย ผิงอันยัดเยียดสาวใช้รุ่นลูกให้มาปรนนิบัติทั้งที่เขาไม่ต้องการ ใช่อยู่ว่าการที่นางตัดใจจากเขาได้เป็นเรื่องดี แต่ทว่าการไม่ยอมวางมือจากชีวิตส่วนตัวของเขายังคงเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวอยู่ไม่น้อย“หญิงสาวที่มีรูปโฉมงามพร้อมและมาจากตระกูลที่ดีนั้นหาได้ไม่ยากนัก แต่หากท่านต้องการสตรีที่อยู่ในช่วงอายุราวสามสิบปีขึ้นไปก็คงยากอยู่สักหน่อย เพรา
อ้อมกอดแกร่งยังรัดแน่นแม้จะผล็อยหลับไปแล้วก็ตาม เหม่ยฟางอยากขยับตัวให้เป็นอิสระ แต่กลับถูกดึงรั้งเข้าไปยังอกอุ่น คุณหนูเล็กแห่งบ้านต้าหวังนึกขอบคุณวงแขนเอาแต่ใจคู่นั้นที่ช่วยให้นางไม่ต้องหาข้ออ้าง ว่าเหตุใดจึงยังไม่กลับไปห้องของตนหวังจื่อเทียนบิดตัวอย่างคนเกียจคร้าน นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ปล่อยตนเองตื่นยามตะวันตรงศีรษะ และเมื่อทอดมองจากบนเตียงก็พบว่าเหม่ยฟางกำลังย่องหนีออกจากห้อง ทว่าดูเหมือนว่ากิจกรรมที่ทำมาตลอดทั้งคืนยันรุ่งสางจะทำให้นางเดินเหินไม่สะดวกนัก“เจ้ากล้าออกจากห้องในสภาพเช่นนั้นหรือ”เหม่ยฟางหยุดชะงักทันทีและเปลี่ยนใจไม่ขยับกลอนประตู ก่อนหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ที่อยู่ห่างจากองค์ชายรองมากที่สุด ระหว่างนั้นนางได้สำรวจร่องรอยที่จอมเจ้าชู้ฝากไว้ทั่วร่าง ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อพบว่าเกือบทุกรอยถูกซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้าของนางเป็นอย่างดี“แล้วท่านจะให้ข้าทำเช่นใด” คุณหนูเล็กอุทธรณ์ร้องเรียกความเป็นธรรม แทนที่คนตรงหน้าจะเห็นใจกลับยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับว่ามันเป็นเรื่องตลก เหม่ยฟางเลี่ยงไม่มองในสิ่งตนคิดว่าเห็นมามากพอแล้ว นางปล่อยให้ร่างสูงจัดการตนเองให้เรียบร้อย ก่อนจะออกไปเรียกสาวใช
นับตั้งแต่จำความได้หวังจื่อเทียนก็มีนิสัยเช่นนี้มาโดยตลอด ไม่ชอบสุงสิงหรือพบปะผู้คน ทั้งยังแสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับงานภายในของวังหลวง สิ่งเดียวที่สองพี่น้องให้ความสนใจตรงกันและนำมาสนทนากันอยู่เสมอคือเรื่องตำราเรียนและบทกวี“ข้าอ่านเขียนอะไรไม่ได้เลยในช่วงนี้ หลังจากที่ได้ทราบข่าวว่าท
ห้าปีผ่านไป... “เห็นทีข้าคงจะหมดหวังเสียแล้ว พี่ชายเจ้าก็ได้แต่ผลิตลูกสาวออกมาจนนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะจากองค์หญิงเองหรือพวกนางสนมก็ล้วนไร้วาสนา แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเจ้า ที่แม้แต่ลูกสักคนก็ไม่มีมาให้ข้าได้ชื่นใจ สงสัยราชวงศ์ของเราคงจะต้องจบสิ้นแต่เพียงเท่านี้เป็นแน่”เสียงทุ้มจากปากของฮ่องเต้ชราดัง
เสนาบดีเจิ้งอี้เหยียน ย้ำอยู่เสมอว่าเหม่ยฟางกำลังย่างเข้าสู่วัยสาว ควรตระหนักเรื่องรักนวลสงวนตัวให้มาก ชายชราย้ำคำหนักแน่นจนนางจำขึ้นใจและพยายามปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้ยังคงเก็บผ้าที่ชายหนุ่มแปลกหน้าใช้ทำความสะอาดใบหน้านางไว้หากใครเห็นเข้าก็คงเกิดเรื่องอย่างไม่ต้องสงสัย เหม่ยฟ
เสียงวิ่งสวบสาบผ่านพงหญ้าบนภูเขาสูงดังขึ้น ราวกับว่ามีใครคนหนึ่งกำลังหนีตายจากอะไรสักอย่าง ความรีบร้อนทำให้ร่างที่นอนทอดกายพักผ่อนถึงกับต้องลุกขึ้นยืน ชะเง้อมองหาแหล่งที่มาของเสียงรบกวนนั้น เขาหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วที่ถูกบังคับให้เดินทางมายังเมืองเล็กๆ แห่งนี้องค์ชายหวังจื่อเทียน ลอบหนีออกจาก







