LOGINเช้าวันเดินทางนั้นวุ่นวายกว่าที่คาดการณ์ไว้เพียงเล็กน้อย สัมภาระของเหม่ยฟางมีไม่มากนัก ทว่าของฝากจากท่านเสนาบดีชราที่มีให้ฮ่องเต้กลับท่วมท้นเกวียนสัมภาระ สาวใช้หลายคนต่างพากันโศกเศร้าเพราะไม่ต้องการให้คุณหนูเล็กจากบ้านต้าหวังไป และอีกหลายคนเกรงกลัวคุณแม่บ้านตันหยงที่กลับมาจัดการทุกอย่างในบ้านดังเดิม
หลายวันที่ผ่านมาองค์ชายหวังจื่อเทียนค่อนข้างหงุดหงิดและไม่พอใจนัก เนื่องจากสาวใช้ที่เขาหมายปองจนแทบคลั่ง ได้ขออนุญาตกลับบ้านเกิดและจะเดินทางรั้งท้ายมาพร้อมกับข้าวของเครื่องใช้ของคุณหนูเล็กแห่งบ้านต้าหวัง หรือที่ทุกคนเรียกกันว่าคุณหนูเหม่ยฟาง เขาทราบจากผิงอันในภายหลังว่านางคือสตรีที่จะมารับภารกิจสำคัญ
“ตกลงแล้วคนที่เจ้าเลือกมาให้ข้าทำลูกก็คือน้องสาวตนเองเช่นนั้นหรือ เจ้ากล้าใจร้ายกับคนในครอบครัวได้ถึงเพียงนี้ ข้าคงจะต้องระมัดระวังให้ดีเสียแล้ว”
องค์ชายหวังจื่อเทียนเอ่ยประชดประชัดด้วยเสียงเรียบเย็นราวกับน้ำแข็ง เขาสาบานกับตนเองว่าจะไม่แต่งงานกับนางหากย้อนเวลาได้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ช่างห่างไกลจากคำว่าสามีภรรยา ชั่วเวลาไม่กี่อึดใจกับอาโป ยังทำให้เลือดในกายของเขาพลุ่งพล่านได้มากกว่าเวลาหลายปีที่อยู่ร่วมตำหนักกับผิงอัน
“หากรอช้ากว่านี้ ข้าคงต้องถูกปลดออกจากตำแหน่งชายาเอก เพราะไม่สามารถให้กำเนิดรัชทายาทได้ เรื่องนี้จะทำให้ตระกูลของข้าเสื่อมเสีย ทางเหม่ยฟางเองก็ยินดีทำทุกอย่างเพื่อรักษาชื่อเสียงของครอบครัว ข้าไม่ได้บังคับฝืนใจนางเลยแม้แต่น้อย” ผิงอันอ้างถึงเหตุผลที่ฟังดูแล้วน่าชิงชังยิ่งนัก
“ข้ามั่นใจว่าท่านจะต้องพอใจในตัวของเหม่ยฟาง นางมีรูปโฉมงดงามและสติปัญญาที่ยากจะหาหญิงใดเทียบ ท่านพ่อแทบไม่อนุญาตให้นางออกจากบ้านเสียด้วยซ้ำ เพราะเกรงกลัวว่าจะเกิดปัญหา”
คุณหนูใหญ่ของบ้านเอ่ยชมน้องสาวบุญธรรม หากได้ฟังคำที่ตนเองกล่าวในภายหลังจากผู้อื่น ก็อาจจะรู้สึกหมั่นไส้เพราะคำชมที่ว่านั้น ดูเหมือนยกยอกันมากเกินไป
“ถ้านางงดงามจริงอย่างที่กล่าวมาจริง เหตุใดจึงไม่ให้ข้าแต่งกับนางตั้งแต่ทีแรก จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาทนลำบากอยู่กับข้าที่ตำหนักนอกเมือง ได้ใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เจ้ารักตามใจปรารถนา จะว่าไปแล้วน้องสาวของเจ้าเองก็คงจะไร้มนุษยธรรมมิแพ้กัน มิเช่นนั้นนางก็คงไม่ยอมทำเรื่องผิดศีลธรรมแบบนี้”
ผิงอันไม่สนใจคำเสียดสีขององค์ชายรอง ภาพในคืนที่หวังจื่อเทียนไปดักรอเหม่ยฟางนั้นยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำของนาง น้องสาวบุญธรรมโป้ปดคำโตถึงสถานะที่แท้จริงของตน หลอกลวงว่าเป็นสาวใช้เพื่อจะได้เป็นอิสระและหลุดพ้นจากพันธนาการของคนที่กำลังจงเกลียดจงชังนางอยู่ตอนนี้
“จะเหน็บแนมส่อเสียดอย่างไรก็ตามแต่ใจของท่าน อย่างไรเสียเราก็ต้องทำตามแผนที่วางไว้อยู่ดี ตอนนี้ปากท่านยังไม่ยอมรับว่าแผนของข้าคือทางออกที่ดีที่สุด ทว่าทุกอย่างก็ชัดเจนอยู่แล้ว ว่าส่วนลึกในใจท่านเห็นด้วยจนถึงขั้นยอมเดินทางตามข้ามาที่นี่”
“วาจาร้ายกาจยิ่งนัก ที่ผ่านมาข้ารู้สึกวิงเวียนทุกครั้งที่ต้องทนมองหน้าเจ้า คุณหนูเหม่ยฟางแห่งบ้านต้าหวังเองก็คงจะฤทธิ์เยอะไม่ต่างกัน นางอาจจะงดงามอย่างที่เจ้าว่า แต่กลับทำให้ข้ารู้สึกรังเกียจได้แม้ยังไม่เคยพบเจอ คงต้องใช้ความพยายามมากหน่อย ที่จะทำให้ข้าเกิดความรู้สึกต้องการนางขึ้นมาได้”
องค์ชายรองฉุนเฉียวกว่าเกินกว่าจะสำรวมวาจา เขารู้สึกผิดที่ปล่อยให้เรื่องนี้เลยเถิดมาไกล จนเกือบต้องผิดต่อหลักการที่ตนได้ยึดถือมาตลอด
“ข้าขอยกเลิกข้อตกลงไร้สาระพวกนี้ ให้ข้าไร้ทายาทสืบสกุลก็ยังดีกว่าไม่ซื่อสัตย์ต่อหลักการของตนเอง” หวังจื่อเทียนตัดสินใจยกเลิกแผนการทั้งหมด เขายอมแบกรับปัญหาของตนแทนที่จะให้ผู้อื่นมารับกรรม ทารกน้อยควรเกิดมาเพราะความรักและมีสิทธิ์ที่จะได้อยู่กับมารดาที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน
“ท่านพี่โปรดให้โอกาสนางได้อยู่ร่วมตำหนักเดียวกันก่อน หากเหม่ยฟางไม่สามารถเอาชนะใจท่านและตั้งครรภ์ได้ในระยะเวลาหนึ่งปี ข้าจะยอมหย่าขาดและปล่อยท่านให้เป็นอิสระ ไม่ต้องฝืนใจพรากลูกจากอกของแม่อีก” ผิงอันเอ่ยข้อเสนออันยั่วยุเพื่อดึงความสนใจขององค์ชายรอง
“ให้เป็นไปตามนั้น! ต่อให้นางมีเสน่ห์ยั่วยวนราวกับนางสรรค์ ข้าก็อดใจได้หากรางวัลนั้นคือการได้หย่าขาดและเป็นอิสระจากความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกต้อง ขอบคุณสวรรค์ที่ดลใจให้เจ้าเสนอทางออกที่ตรงกับใจของข้า”
หวังจื่อเทียนดีใจอยู่ได้ไม่นานก็เริ่มเสียกิริยาอีกครั้ง ห่างออกไม่ไกลนักปรากฏร่างเล็กสวมชุดบุรุษสีน้ำตาลเข้มดูคุ้นตา ลำคอของเขาแห้งผากราวกับคนขาดน้ำ เมื่อนางโอบกอดคนตัวโตที่เพิ่งลงจากม้าได้เพียงอึดใจเดียว
แม้มองจากระยะที่อยู่ไกลพอสมควร ยังรู้สึกได้ว่าเหม่ยฟางและลู่เหวินเจี๋ยมีความสนิทสนมกันอยู่มาก อารมณ์โกรธแล่นริ้วไปทั่วใบหน้า คิ้วเข้มขมวดเป็นปมเผยความรู้สึกขุ่นเคืองที่มิอาจหลบซ่อนต่อไปได้อีก รอยยิ้มเยาะเย้ยหยันของผิงอันช่วยทวีความโกรธให้เพิ่มพูนจนเกินกว่าขีดจำกัดที่เขาจะรับไหว
หวังจื่อเทียนได้ตัวสาวใช้โฉมงามอย่างอาโปมาตามต้องการก็จริง แต่นางก็พ่วงสตรีที่เขารังเกียจอย่างเหม่ยฟางมาด้วย ผิงอันเลิกล้มความพยายามที่จะให้พบกับน้องสาวของนางทันทีที่เขาได้เอ่ยปากขออาโปกลับเมืองหลวง นับเป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องทนมองนางผู้ที่จะทำให้เขาผิดต่อหลักการของตนเอง
“เหม่ยฟางเป็นนายของสาวใช้อาโป หากท่านยังสนใจในตัวของนางอยู่ก็ควรรักษาน้ำใจของผู้เป็นนายด้วย ข้าไม่เข้าใจเลยว่าท่านเห็นดีอะไรในตัวนาง ร้อยวันพันปีมิเคยเอ่ยปากคุยกับข้าก่อน แต่กลับยอมฝืนใจตนเองเพื่อขอให้สตรีต่ำศักดิ์เดินทางกลับเมืองหลวงด้วยกัน”
ผิงอันฝืนเอ่ยถ้อยคำที่บาดหูเพื่อให้ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามแผน หวังจื่อเทียนยังไม่ควรทราบในตอนนี้ว่าแท้จริงแล้วสตรีรูปงามผู้นั้นไม่ใช้สาวใช้ธรรมดา
ผิงอันไม่คิดแก้ไขความจริงและปล่อยให้ทุกคนในบ้านต้าหวังเข้าใจผิด คิดไปเองว่าองค์ชายรองปรารถนาในตัวสาวใช้ แม่บ้านตันหยงเองก็เห็นดีด้วยเพราะไม่ต้องการให้เรื่องนี้ไปถึงหูของเสนาบดีเจิ้งอี้เหยียน หากประมุขของบ้านเกิดระแคะระคายเข้า แผนที่วางก็คงจะล้มไม่เป็นท่า เพราะชายชราเอ็นดูเหม่ยฟางราวกับเป็นเลือดเชื้อไขของตน
หวังจื่อเทียนตระหนักว่าตนมิสามารถระงับความโกรธที่กำลังปะทุขึ้นได้ นอกจากวาจาส่อเสียดของผิงอันแล้ว ยังมีภาพตำตาของอาโปและชายผู้หนึ่งที่อาจดำรงสถานะคนรักของนาง
เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ตนเองเดือดดาลจนใช้อารมณ์เหนือเหตุผล องค์ชายรองจึงได้ตัดสินใจขี่ม้าล่วงหน้าไปยังเมืองหลวงทันทีโดยไม่รอให้ขบวนพร้อมออกเดินทาง เขาเลือกกลับไปสงบสติอารมณ์ที่ตำหนักเหลียนฮวาและภาวนาให้ช่วงเวลาแห่งการรอคอยจบสิ้นลงเสียที
“ดีใจนักที่ท่านอามาถึงก่อนที่ข้าจะออกเดินทาง”
เหม่ยฟางดีใจท่วมท้นที่ลู่เหวินเจี๋ยเดินทางมาทันได้เวลา นางฝากฝังให้อดีตแม่ทัพช่วยดูแลบิดาตามโอกาสอำนวย เนื่องจากตนเองต้องเดินทางไปยังเมืองหลวงกับพี่สาว
เขาส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย เสนาบดีเจิ้งอี้เหยียนชรามากแล้วและต้องการการดูแลจากคนในครอบครัว ร่างสูงถอนหายใจยาวเมื่อสำนึกได้ว่าผิงอันยังคงทำอะไรโดยไม่คิดให้รอบคอบเช่นเดียวกับเจ็ดปีที่ผ่านมา
น้ำเสียงเยือกเย็นไร้ความรู้สึกทลายความเข้มแข็งของเหม่ยฟางจนหมดสิ้น ดวงตากลมโตมิอาจซ่อนความรู้สึกเอาไว้ได้อีก จึงปรากฏหยาดน้ำตาบนดวงหน้าหวาน นางรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว เมื่อหวังจื่อเทียนกล่าวว่าเรื่องทั้งหมดนั้นเป็นเพียงความฝัน“เหม่ยฟาง”องค์ชายรองโถมตัวเข้ากอดนางราวกับว่ามิได้รู้สึกผิดใจต่อกันมาก่อน เขามิได้ไร้เดียงสาขนาดไม่รู้ว่าเหม่ยฟางกำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเพราะคำพูดที่เขาฝืนเอ่ยออกไป ร่างสูงพรมจูบบนศีรษะของนางอยู่หลายครั้ง พลางนึกก่นด่าตนเองที่เผลอตัวเชื่อคำพูดไร้สาระของคุณหนูเล็กแห่งบ้านต้าหวัง“หยุดร้องเสียเถิด”หวังจื่อเทียนไม่รอช้า พรมจูบลงบนดวงหน้าหวาน ด้วยหวังจะเบี่ยงเบนความสนใจนางให้ลืมคำพูดตัดรอนก่อนหน้านี้ เขาดันตัวนางไปยังเตียงที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก ทว่าพื้นที่บนเตียงมีมากพอสำหรับคนสองคนอย่างไม่ต้องสงสัย มือเรียวละจากการเช็ดน้ำตาและสอดแทรกเข้าไปยังอกอิ่มอย่างจาบจ้วง“ท่านหยุดมือก่อน”เหม่ยฟางเอ่ยขอร้องพลางสะอื้น ยามนี้นางมิอาจร่วมรักกับเขาได้อีก ด้วยสภาพร่างกายยังไม่พร้อมที่จะรับมือกับศึกหนัก คุณหนูเล็กแห่งบ้านต้าหวังนึกขอบคุณองค์ชายรองที่ยอมรามือโดยง่าย เขาโอบกอดนางอย่า
“ในตอนนั้นข้าเป็นฝ่ายผิด ทว่าเรื่องของวันนี้ท่านลองคิดดูเอาเถิด ว่าข้าเป็นฝ่ายเสนอตัวหรือท่านเองที่ยั่วยุให้ข้าเข้าใจผิด ท่านปลอบโยนข้าอย่างอ่อนโยนเช่นนั้น จะให้ข้าคิดเป็นอื่นได้อย่างไรเล่า”เดิมทีผิงอันตั้งใจมาบอกกล่าวว่าตนจะเดินทางไปยังบ้านต้าหวังแทนการกลับเมืองหลวง ทว่าสภาพของลู่เหวินเจี๋ยเป็นเช่นนี้จึงป่วยการจะเสวนา ร่างบางจึงทำได้เพียงขอตัวลา โดยมิได้แจ้งเรื่องสำคัญให้เขาได้รับทราบร่างสูงแทบสะอึกเมื่อได้รับฟังคำครหา หลังจากตริตรองอยู่พักหนึ่งจึงตระหนักได้ว่าพฤติกรรมของตนนั้นยั่วยุอย่างที่นางกล่าวจริง เขาปล่อยให้ผิงอันอยู่ในอ้อมกอดนานพอที่จะเข้าใจผิด คุณหนูใหญ่แห่งบ้านต้าหวังเสนอตัวจูบเพียงเพราะเขาแสดงความสงสารอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทว่าเมื่อคิดดูอีกทีครั้ง กลับไม่มั่นใจตนนั้นอ่อนโยนกับนางเพราะความสงสารหรือความปรารถนากันแน่‘ความรู้สึกของข้าหาสำคัญไม่ เพราะอย่างไรนางก็เป็นถึงชายาเอกขององค์ชายหวังจื่อเทียน อยู่ที่นี่นานไปย่อมเป็นผลร้ายมากกว่าผลดีอยู่แล้ว’ลู่เหวินเจี๋ยครุ่นคิดเรื่องนี้จนกระทั่งเผลอหลับไป ภาพของผิงอันในวันเยาว์ปรากฏขึ้นชัดเจนในความฝัน ใบหน้าของนางฉาบไปด้วยสีสันแห่ง
สาวใช้ทั้งสี่เร่งตระเตรียมข้าวของเพื่อพาคุณหนูผิงอันเดินทางออกจากบ้านเหล่าอิง ลู่เหวินเจี๋ยไม่พอใจที่นางดึงดันจะออกเดินทางในเวลาบ่ายมากแล้ว เนื่องจากจุดแวะพักที่ใกล้ที่สุดต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง นั่นหมายความว่าขบวนต้องไปถึงหลังตะวันตกดินและนั่นคงไม่ปลอดภัยนัก“ทุกคนหยุดมือบัดเดี๋ยวนี้ หากต้องการตระเตรียมอะไรก็ให้เลื่อนไปเป็นวันพรุ่ง อย่าให้ข้าต้องใช้กำลังข่มขู่” อดีตแม่ทัพเลือกใช้ไม้แข็งทั้งที่ไม่จำเป็น ตามปกติแล้วเขาต้องแจ้งทางวังหลวงให้ส่งกำลังทหารมาเพื่อคุ้มกันชายาเอก ทว่าการเดินทางครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ลู่เหวินเจี๋ยจึงต้องออกคำสั่งให้ทหารของตนทำหน้าที่แทน“ท่านไม่มีสิทธิ์บังคับให้ข้าอยู่ที่นี่ ลืมแล้วหรือข้าเป็นใครและท่านเป็นใคร” ผิงอันมิยอมสบตาอดีตแม่ทัพในยามที่ต้องเอ่ยปาก นางอับอายจนต้องถึงขั้นยอมออกเดินทางในช่วงเวลาที่ไม่เหมาะสม เสี่ยงอันตรายเล็กน้อยยังดีกว่าต้องทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนปากร้ายอย่างลู่เหวินเจี๋ย“ข้าก็คือคนที่เจ้าเสนอจูบให้เมื่อครู่ที่ผ่านมาอย่างไรเล่า จะทำตามที่ข้าสั่งหรืออยากมีปัญหา อย่าคิดว่ามีเพียงเจ้าที่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ อย่าได้คิดลอง
“เดิมทีอดีตแม่ทัพผู้นี้เป็นคู่หมายของผิงอัน แต่เขากลับยกเลิกการหมั้นหมายโดยไม่เกรงใจเสนาบดีเจิ้งอี้เหยียน เสด็จพ่อไม่ต้องการให้ทั้งสองฝ่ายต้องบาดหมางจึงเสนอทางออก โดยให้มีการหมั้นหมายระหว่างเจ้าและผิงอันแทนเพื่อไม่ให้ท่านเสนาบดีต้องเสียหน้า” องค์ชายใหญ่ไม่แปลกใจนักที่หวังจื่อเทียนชักสีหน้าในทันที เป็นเพราะลู่เหวินเจี๋ยที่ทำให้เขาต้องอดทนใช้ชีวิตร่วมกับผิงอัน“ใยพระบิดาจึงไม่เสาะหาลูกขุนนางชั้นผู้ใหญ่ มารับตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้แทนลู่เหวินเจี๋ยกันเล่า เหตุใดข้าถึงต้องมารับกรรมแทนด้วย”หวังจื่อเทียนพยายามหาคำตอบให้กับตนเอง ทุกอย่างดูไร้เหตุผล หากอดีตแม่ทัพผู้นั้นยกเลิกการหมั้นหมายจริง เหตุใดจึงยังได้รับการยอมรับจากเสนาบดีเจิ้งอี้เหยียน เข้านอกออกในบ้านต้าหวังได้ตามสะดวก“เมื่อครั้งเรายังเด็ก เกิดการก่อกบฏทางแดนใต้ โดยคนกลุ่มนั้นสนับสนุนทายาทองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ชิง ปกติแล้วเหตุการณ์พวกนี้ย่อมมีการนองเลือดครั้งใหญ่เข้ามาเกี่ยวข้อง ทว่าทุกอย่างกลับจบลงอย่างสวยงาม ปราศจากการเสียเลือดเนื้อ และนั่นเป็นเพราะฝีมือลู่เหวินเจี๋ย หาใช่ใครอื่น” องค์ชายหวังเจี้ยนผิงเล่ารายละเอียดของอดีตแม่ทัพอีกม
“อายุของเสี่ยวหลานแทบจะเป็นลูกข้าได้แล้วผิงอัน ข้าอยู่เพียงลำพังมานานกว่ายี่สิบปี อะไรทำให้เจ้าคิดว่าข้าต้องการคนดูแลในตอนนี้หรือ อีกอย่างบ่าวเพียงสองคนนั่นก็มากพอแล้ว การที่ข้าต้องการอยู่อย่างสงบ มิได้แปลว่ายากจนข้นแค้นขนาดไม่มีปัญญาหาคนเพิ่ม” ลู่เหวินเจี๋ยกลอกตาอย่างเหลืออด“เช่นนั้นแปลว่าท่านไม่ต้องการสตรีที่มีอายุน้อยจนเกินไป อายุราวสามสิบไม่เกินสามสิบห้าน่าจะพอมีโอกาสให้กำเนิดทายาทสืบสกุลได้อยู่บ้าง มากกว่านี้ไม่สมควรนัก” ผิงอันทำท่าคิดหนัก นางคงต้องนัดพบกับแม่สื่ออีกครั้งเพื่อจัดหาสตรีให้ตรงกับความต้องการของประมุขบ้านเหล่าอิงลู่เหวินเจี๋ยมองหน้าคุณหนูใหญ่แห่งบ้านต้าหวังอย่างไม่เชื่อหูของตนเองนัก นางพล่ามเรื่องหาคู่ให้กับเขาและคิดว่าคงไม่หยุดโดยง่าย ผิงอันยัดเยียดสาวใช้รุ่นลูกให้มาปรนนิบัติทั้งที่เขาไม่ต้องการ ใช่อยู่ว่าการที่นางตัดใจจากเขาได้เป็นเรื่องดี แต่ทว่าการไม่ยอมวางมือจากชีวิตส่วนตัวของเขายังคงเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวอยู่ไม่น้อย“หญิงสาวที่มีรูปโฉมงามพร้อมและมาจากตระกูลที่ดีนั้นหาได้ไม่ยากนัก แต่หากท่านต้องการสตรีที่อยู่ในช่วงอายุราวสามสิบปีขึ้นไปก็คงยากอยู่สักหน่อย เพรา
อ้อมกอดแกร่งยังรัดแน่นแม้จะผล็อยหลับไปแล้วก็ตาม เหม่ยฟางอยากขยับตัวให้เป็นอิสระ แต่กลับถูกดึงรั้งเข้าไปยังอกอุ่น คุณหนูเล็กแห่งบ้านต้าหวังนึกขอบคุณวงแขนเอาแต่ใจคู่นั้นที่ช่วยให้นางไม่ต้องหาข้ออ้าง ว่าเหตุใดจึงยังไม่กลับไปห้องของตนหวังจื่อเทียนบิดตัวอย่างคนเกียจคร้าน นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ปล่อยตนเองตื่นยามตะวันตรงศีรษะ และเมื่อทอดมองจากบนเตียงก็พบว่าเหม่ยฟางกำลังย่องหนีออกจากห้อง ทว่าดูเหมือนว่ากิจกรรมที่ทำมาตลอดทั้งคืนยันรุ่งสางจะทำให้นางเดินเหินไม่สะดวกนัก“เจ้ากล้าออกจากห้องในสภาพเช่นนั้นหรือ”เหม่ยฟางหยุดชะงักทันทีและเปลี่ยนใจไม่ขยับกลอนประตู ก่อนหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ที่อยู่ห่างจากองค์ชายรองมากที่สุด ระหว่างนั้นนางได้สำรวจร่องรอยที่จอมเจ้าชู้ฝากไว้ทั่วร่าง ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อพบว่าเกือบทุกรอยถูกซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้าของนางเป็นอย่างดี“แล้วท่านจะให้ข้าทำเช่นใด” คุณหนูเล็กอุทธรณ์ร้องเรียกความเป็นธรรม แทนที่คนตรงหน้าจะเห็นใจกลับยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับว่ามันเป็นเรื่องตลก เหม่ยฟางเลี่ยงไม่มองในสิ่งตนคิดว่าเห็นมามากพอแล้ว นางปล่อยให้ร่างสูงจัดการตนเองให้เรียบร้อย ก่อนจะออกไปเรียกสาวใช
“ข้ามีเรื่องสำคัญต้องสนทนากับคุณหนูผิงอัน ไปบอกนางว่าข้าต้องการพบเดี๋ยวนี้” อดีตแม่ทัพลู่เหวินเจี๋ยเอ่ยสั่งคนสนิทเสียงเข้ม ก่อนจะหันไปกำชับอาโปเรื่องดูแลเหม่ยฟางมิให้ขาดตกบกพร่อง ทั้งยังบอกถึงช่องทางการติดต่อหากต้องการความช่วยเหลือในอนาคต“เจ้านี่ยังเห็นแก่ตัวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะผิงอัน” ลู่เ
ร่างบางโกหกพร้อมอาศัยจังหวะทีเผลอ ผลักองค์ชายที่กำลังงุนงงกับชื่อของคุณหนูที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน มือหนาพยายามคว้าตัวนางไว้แต่ไม่ทัน นับว่าโชคยังคงเข้าข้างเหม่ยฟางที่บริเวณนั้นมีผู้คนเดินผ่านมาพอดี“คราวหน้าเจ้าไม่รอดแน่ อาโป!” หวังจื่อเทียนคำรามอยู่ในใจด้วยไม่เคยต้องการอะไรมากเช่นนี้มาก่อนนางเป็นเพี
บรรยากาศของบ้านต้าหวังวุ่นวายกว่าที่คาดการณ์ไว้เพียงเล็กน้อย เนื่องจากทุกคนช่วยกันเตรียมงานอย่างขยันขันแข็งตั้งแต่เช้าตรู่ ทว่าก็ยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ตกหล่นหรือขาดหายไปอยู่ดีคุณหนูเล็กของบ้านตอนนี้ใต้ตาดำคล้าอย่างคนอดนอน นางอ้างแก่อาโปว่านอนไม่หลับเพราะความตื่นเต้น เหม่ยฟางได้รับคำสั่งจากทหารที่
เสียงวิ่งสวบสาบผ่านพงหญ้าบนภูเขาสูงดังขึ้น ราวกับว่ามีใครคนหนึ่งกำลังหนีตายจากอะไรสักอย่าง ความรีบร้อนทำให้ร่างที่นอนทอดกายพักผ่อนถึงกับต้องลุกขึ้นยืน ชะเง้อมองหาแหล่งที่มาของเสียงรบกวนนั้น เขาหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วที่ถูกบังคับให้เดินทางมายังเมืองเล็กๆ แห่งนี้องค์ชายหวังจื่อเทียน ลอบหนีออกจาก







