บทที่ 4

หลี่เฉิงยิ้ม “ใช่”

“เหตุใดจึงยอมบอกข้า”

“เพราะข้าไม่มีเหตุผลที่ต้องปิดบัง ช้าเร็วอย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องถูกเปิดเผย เพียงแต่ข้ายังคงยืนยันสิ่งที่ได้พูดไปก่อนหน้านี้ แม้ข้าสามารถพาท่านขึ้นเป่ยซาน แต่การตัดสินใจสุดท้ายยังคงเป็นของอาจารย์”

“ยังมีอีกหนึ่งคำถาม”

“เชิญกล่าว”

“แสงของดวงดาวทางเหนือที่ท่านกล่าวถึง คนผู้นี้คืออาจารย์ของท่านผู้นั้นใช่หรือไม่”

หลี่เฉิงยิ้มกว้างทั้งยังมองฉู่หมิงด้วยดวงตาพึงพอใจ “ข้ามองไม่ผิด สมแล้วที่เป็นถึงเสนาบดีแคว้นเทียนเฉา ทุกเรื่องท่านล้วนคาดเดาได้อย่างรวดเร็ว”

ไม่ใช่ว่าเขาเก่งกาจ เพียงแต่ฉู่หมิงเป็นคนช่างสังเกต เขานำเรื่องราวและการกระทำของผู้คน รวมไปถึงคำพูดต่างๆ ของหลี่เฉิงมาพิจารณาเข้าด้วยกัน ทุกอย่างล้วนชี้นำไปยังสตรีผู้นั้น

...สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน

“ในความคิดเห็นของท่าน ท่านคิดว่าผู้อาวุโสแห่งเป่ยซานจะยอมช่วยข้าหรือไม่”

หลี่เฉิงถอนใจ “ตอบท่านเสนาบดีตามตรง ข้าเองก็สุดจะคาดการณ์ อาจารย์ของข้า...” เขาส่ายหน้า “มีเรื่องเหลือเชื่อบางเรื่องไม่พานพบย่อมไม่มีทางกระจ่าง หากแต่เมื่อพานพบบางครั้งก็ไม่แน่ว่าจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น เอาไว้ท่านพบนาง ท่านจะเข้าใจได้เอง”

“ข้าตายก็ไม่เสียดาย วันนี้ผู้อาวุโสยอมช่วยเหลือก็นับเป็นวาสนาของข้าแล้ว”

“ท่านเสนาบดี ข้าช่วยท่านเพราะมีข้อแลกเปลี่ยน ไม่นับเป็นวาสนา เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งข้าต้องตกลงกับท่านและคนของท่านให้เข้าใจตรงกัน”

ฉู่หมิงนิ่งฟังด้วยท่าทีสงบ

“ไม่ว่าเรื่องจะออกมาสมปรารถนาหรือไม่ เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างท่านกับข้าและคนของเป่ยซาน ล้วนไม่เคยเกิดขึ้น”

ความหมายก็คือหากอาจารย์ของเขาไม่ช่วย ฉู่หมิงจะต้องลงเขาและเก็บเรื่องในวันนี้เป็นความลับ

“ข้ารับปากท่าน ไม่ว่าวันนี้จะลงเอยเช่นไร ข้ากับคนของข้าไม่เคยขึ้นเป่ยซาน และไม่เคยพบท่านมาก่อน”

หลี่เฉิงพยักหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ “วางใจเถิด ข้าจะพยายามโน้มน้าวให้อาจารย์ยอมช่วยท่าน” กล่าวจบเขาก็ลุกขึ้นและเปลี่ยนไปขับรถม้าระหว่างทาง โดยให้ฉินเซิงเข้ามานั่งในรถม้ากับฉู่หมิง

“อีกเดี๋ยวเจ้าอยู่เงียบๆ ห้ามเปิดปากพูดเด็ดขาด ไม่ว่าเรื่องใดข้าล้วนตัดสินใจเอง เจ้าเพียงยืนนิ่งข้างๆ ข้าก็พอ” ฉู่หมิงกำชับกับฉินเซิงเสียงเรียบ

“ข้าน้อยทราบแล้ว”

ท่านหมอลู่เคยบอกไว้ หนึ่งในศิษย์ของสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซานฝีมือล้ำเลิศ ส่วนหลี่เฉิงก็เคยกล่าวเป็นนัยว่าศิษย์น้องทั้งสองของเขาเป็นคนค่อนข้างใจร้อน

การที่หลี่เฉิงออกไปขับรถม้าและให้ผู้มาเยือนเข้ามานั่งด้านใน จุดประสงค์ก็เพื่อให้ศิษย์น้องทั้งสองที่อยู่บนเขายั้งมือไว้ไมตรี

เป่ยซานสูงชันลดเลี้ยวเต็มไปด้วยอันตราย ระหว่างทางมีแมกไม้สูงใหญ่ สัตว์ป่าซึ่งอาศัยอยู่กันตามธรรมชาติ ยังไม่นับว่ามีค่ายกลซึ่งวางเอาไว้ทำให้ง่ายต่อการพลัดหลง ทำให้ไม่ว่าผู้ใดที่คิดรุกล้ำต้องคิดใหม่ให้รอบคอบก่อนบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต

ถึงอย่างนั้นยังมีหลายครั้งที่ผู้มาเยือนโชคดีได้พบหนึ่งในศิษย์ของสตรีวิปลาส และคนเหล่านั้นหากไม่ใช่มาเพื่อขอความช่วยเหลือ ก็มักจะเป็นคนที่เดือดร้อนจนไร้ที่พึ่งพิง

ในหนึ่งปีมักจะมีคนพยายามขึ้นเขา และในจำนวนคนนับพัน คนที่สมหวังก็มักจะเป็นจำนวนตายตัว เพราะนับแล้วก็มักจะไม่เคยเกินปีละสามคน และทุกคนล้วนช่วยเก็บความลับของเป่ยซานเอาไว้เป็นอย่างดี

ตงเสวี่ยขมวดคิ้วมองรถม้าหรูหราซึ่งกำลังวิ่งขึ้นเขามา ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังบุรุษวัยกลางคนที่ทำหน้าที่ขับรถม้า

“ศิษย์น้องเล็ก เจ้ามานี่ครู่หนึ่งสิ”

หานเจียชะงักมือจากแพรพรรณสีฉูดฉาดตรงหน้า นางกำลังปักชุดใหม่ให้ผู้เป็นอาจารย์ หลังจากหลายวันก่อนแอบลงเขาไปซื้อผ้าเหล่านี้มาหลายพับ

“มีอะไรหรือ”

“นั่น...มิใช่ศิษย์พี่ใหญ่หรอกหรือ เจ้าช่วยข้าดูให้ชัดเจนที”

ชายหนุ่มและหญิงสาววัยไม่เกินยี่สิบ กลับเรียกชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบเป็นศิษย์พี่ นอกจากคนของเป่ยซานแล้ว ยังจะมีผู้ใดกล้าทำเรื่องน่าขบขันเช่นนี้อีกเล่า

“เป็นเขา แต่...เขาพาใครขึ้นเขามาด้วย ปีนี้ครบสามคนแล้วนะ” หานเจียหลับตาเงี่ยหูฟัง

ตงเสวี่ยเองก็นิ่งเงียบมองศิษย์น้องของตน

“น่าจะสองคน อีกคนลมหายใจหนักแน่นสม่ำเสมอ ดูแล้วน่าจะมีวรยุทธ์ ส่วนอีกคน...น่าจะผิดปกติ” หานเจียคิ้วขมวดก่อนวางทุกอย่างในมือ

“ข้าจะไปแจ้งอาจารย์ ศิษย์พี่รองท่านไปรับหน้าศิษย์พี่ใหญ่ก่อน เขาพาคนป่วยขึ้นเขามาด้วยตัวเองเช่นนี้เกรงว่าไม่ใช่เรื่องดี...”

“คนป่วย? ศิษย์พี่ใหญ่เนี่ยนะ! มิใช่ตกลงกันแล้วว่าสามคนต่อปี นี่อะไร หรือเขาเห็นอะไรล่วงหน้าอีก”

“ข้าไม่สน!” หานเจียถลึงตาให้ตงเสวี่ย “พาคนนอกขึ้นเขามารบกวนอาจารย์ในช่วงนี้ได้อย่างไร เขามิใช่รู้ดีว่าผู้ใดหรอกหรือว่าช่วงนี้อาจารย์ต้องเก็บตัวเงียบๆ หาไม่เจ้าพวก...”

ตงเสวี่ยรีบปราดเข้ามายกมือปิดปากศิษย์น้องเล็กของตน

“เอาละๆ เราฟังเขาพูดก่อนดีกว่า เจ้าอย่าพูดอะไรเอาแต่ใจตอนโกรธสิ รีบไปบอกอาจารย์เร็วเข้า”

ขณะที่พูดตงเสวี่ยเองก็หันซ้ายขวาราวกับกังวลว่าจะมีใครมาได้ยิน ทั้งที่ยอดเป่ยซานก็มีอยู่กันแค่สามคนเท่านั้น

ตงเสวี่ยมองแผ่นหลังของศิษย์น้องจากไปแล้วได้แต่ลอบถอนใจ สายตาของเขาวกกลับมายังรถม้าที่กำลังวิ่งขึ้นเขา ในใจรู้สึกสงสัยในการกระทำของผู้เป็นศิษย์พี่

การพาคนนอกขึ้นเขามาโดยพลการเช่นนี้ ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาไม่เคยทำมาก่อน “เฮ้อ...ก็ต้องมาดูกันว่าห้าปีมานี้ท่านลืมสิ่งที่ข้ากำชับหรือไม่”

ค่ายกลของเขานับจากวันที่ร่ำเรียนจนแตกฉาน ถึงวันนี้ก็ยังไม่เคยมีใครทำลายลงได้ แม้ศิษย์พี่ใหญ่จะสามารถขึ้นเขามาได้ช่วงหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดก็ต้องรอให้เขาเป็นคนเปิดทางอยู่ดี