บทที่ 5

ภายในรถม้าเงียบกริบไร้เสียงสนทนา เสียงลมพายุอื้ออึงบวกกับรถม้าที่เริ่มโคลงเคลง ทำเอาฉินเซิงขมวดคิ้ว เขากำลังจะลุกขึ้นเดินออกไปดูด้านนอก แต่ฉู่หมิงกลับยกมือขึ้นห้ามและส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายนั่งอยู่เฉยๆ

ก่อนขึ้นเขาหลี่เฉิงกำชับแล้วว่าไม่ว่าจะเกิดอะไร ทั้งสองจะต้องนั่งเงียบๆ ไม่ออกไปด้านนอก แม้แต่แง้มม่านรถม้าขึ้นก็ไม่ได้ ดังนั้นฉินเซิงจึงได้แต่ข่มกลั้นความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้

หลายต่อหลายครั้งที่รถม้าโคลงเคลงแทบพลิกคว่ำ ถึงอย่างนั้นกลับมีกำลังภายในกล้าแกร่งขุมหนึ่งทานเอาไว้ ฉินเซิงรู้สึกคล้ายเพิ่งได้เปิดหูเปิดตา ผู้อาวุโสวัยกลางคนซึ่งทำหน้าที่บังคับรถม้า ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

หลายปีที่ร่ำเรียนวรยุทธ์เขาพบยอดยุทธ์มากมาย แต่ที่กำลังภายในกล้าแข็งขนาดนี้เขาเพิ่งเคยพานพบ

เสียงลมพายุด้านนอกสงบลงแล้ว เสียงถอนหายใจกลับดังขึ้น น้ำเสียงเคร่งเครียดของหลี่เฉิง ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองในรถม้ารู้สึกกังวลขึ้นมา

“ศิษย์น้อง เจ้าปล่อยข้าขึ้นเขาไปเถิด นี่เรื่องด่วนนะ”

ไม่มีเสียงตอบกลับและรถม้าก็ไม่ได้เคลื่อนตัวไปข้างหน้า หลี่เฉิงเพียงนิ่งเงียบรอคอย

ฉู่หมิงนั่งหลับตาพิงผนังรถม้า ใบหน้าซีดขาวของเขาบัดนี้ยิ่งดูน่ากลัว ฉินเซิงมองเห็นเหงื่อผุดพรายขึ้นมาตามหน้าผากของผู้เป็นนาย เดาได้ว่าพิษกำลังกำเริบขึ้นมาแล้วจริงๆ

ยังไม่ทันที่ฉินเซิงจะอ้าปากกล่าวคำ น้ำเสียงเนิบนาบของสตรีผู้หนึ่งกลับดังขึ้น เสียงนั้นไม่คล้ายอยู่ใกล้แต่กลับก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา

“ผู้มาเยือนคือแขก เสี่ยวตง เพลามือหน่อย”

ในที่สุดรถม้าก็เคลื่อนตัวไปด้านหน้าช้าๆ ฉู่หมิงลืมตาขึ้น มือใหญ่ซีดขาวยื่นออกไปคว้าม่านรถม้า ค่อยๆ ยกขึ้นเพื่อมองออกไปด้านนอก

คิ้วเข้มขมวดมุ่นเล็กน้อยเมืองมองเห็นเส้นทางอันเลี้ยวลดสูงชันซึ่งกำลังหมุนวนรอบหุบเขา เงยหน้ามองไปยังด้านบนมีส่วนของหลังคาเรือนยื่นออกมา จุดดังกล่าวมีระเบียงไม้ยกสูงจากพื้น

สายตาของเสนาบดีหนุ่มหยุดลงยังเงาร่างในชุดสีม่วง สตรีผู้นั้นยืนมองมายังรถม้า แต่ไกลเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาว่านางมีหน้าตาอย่างไร

ชั่วขณะที่เขากะพริบตาอยู่ๆ นางก็หายตัวไป ราวกับเมื่อครู่เป็นเขาที่ตาฝาด...

กว่าครึ่งชั่วยามในที่สุดรถม้าที่ไต่ขึ้นสู่ยอดเขาก็หยุดลง ม่านรถม้าด้านหน้าถูกเลิกขึ้น หลี่เฉิงก้าวเข้ามาด้านในด้วยใบหน้าเป็นกังวล

“ท่านเสนาบดี”

ฉู่หมิงลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำแต่ใบหน้ากลับยิ่งดูไร้ซึ่งสีเลือด “ข้ายังดีอยู่”

ชายหนุ่มพยายามยิ้มแต่ก็ยากเย็นเต็มทน แม้จะมีคนช่วยพยุงเขาลงจากรถม้าถึงสองคน ถึงอย่างนั้นกว่าจะยืนมั่นคงบนพื้น เหงื่อกาฬก็เปียกชุ่มจนเขาหายใจหอบหนัก

สายตาของเขาพร่าเลือนในที่สุด แว่วเสียงฉินเซิงกล่าวบางอย่างด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด แต่เสียงของสตรีผู้หนึ่งกลับดังขึ้นชัดเจน

“พาขึ้นเรือนเถิด”

สติของเสนาบดีหนุ่มพร่าเลือน ภาพทุกอย่างดับวูบลงพร้อมกับร่างกายที่เจ็บปวดจนเกินทัดทาน ในลำคอมีรสชาติฝาดเฝื่อนและกลิ่นคาวของเลือด

“ได้โปรดช่วยเขาด้วย! เกรงว่าเขาคงไม่ไหวแล้ว พิษของเขากำลังกำเริบ!” เสียงของฉินเซิงตะโกนดังลั่น

ฉู่หมิงอยากบอกให้เขาลดเสียงลง อย่าได้เสียมารยาทกับผู้อาวุโส แต่เพราะทันทีที่ลืมตา สายตาของเขากลับปะทะเข้ากับดวงตาสุขุมเยือกเย็นคู่หนึ่ง

ไม่ทันได้พูด แค่ลืมตาเขาก็หมดสิ้นเรี่ยวแรง

ชายชุดสีม่วงของนางพลิ้วไหวอยู่ในระดับสายตา ดวงหน้างดงามผุดผ่องก้มต่ำลงมองเขา

นางคือโฉมสะคราญที่ทำให้ผู้คนลมหายใจสะดุดทันทีที่เห็น อายุของนางมองแล้วไม่น่าจะเกินยี่สิบ ท่วงท่าน่าเกรงขาม ดวงตาสุขุมเยือกเย็น

“ในเมื่อทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เหตุใดยังร้องขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น” น้ำเสียงนุ่มละมุนดุดสายน้ำ หากแต่ประโยคที่กล่าวกลับทำให้ผู้คนชวนกระอักกระอ่วนเมื่อได้ยิน

เป็นนาง...

สตรีที่เขามองเห็นตอนที่นั่งรถม้าขึ้นเขามา และเสียงที่ดังก้องนั้นก็คือเสียงของนาง เพียงแต่...นางเป็นศิษย์ของสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซานเช่นนั้นหรือ?

บทสนทนาอันสับสนดังขึ้นข้างหู สัมผัสจากปลายนิ้วแผ่วเบาทำให้ฉู่หมิงพยายามฝืนลืมตาขึ้น เสียงการต่อสู้ซึ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาตระหนักว่าคนจากเป่ยซานถูกยั่วยุได้ เพียงแค่คำพูดไม่กี่ประโยค

“ฉินเซิง...”

“หุบปาก”

เสียงราบเรียบดังขึ้นข้างหู ฉู่หมิงพยายามฝืนลืมตา เขามองเห็นใบหน้าของหญิงสาวในชุดสีม่วง นางกำลังสบตากับเขานิ่ง

“หากยังอยากมีชีวิต เจ้าต้องตอบคำถามของข้าเสียก่อน”

เขาพยักหน้าให้นางอย่างอ่อนแรง

“ข้าไม่ช่วยคนไร้ค่าไม่รักชีวิตตนเอง เจ้าเป็นคนเช่นนั้นหรือไม่”

เขาอยากหัวเราะแต่หัวเราะไม่ออก “ไม่ใช่”

“ข้าไม่ช่วยคนที่ไม่รักษาสัจจะ เจ้าเป็นคนเช่นนั้นหรือไม่”

เขาส่ายหน้า “ข้าไม่เคยผิดคำพูดของตนเอง”

“ดี ข้อสุดท้าย หากข้าช่วยเจ้าต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนหนึ่งข้อให้ข้า”

“ขอเพียงไม่ผิดต่อบ้านเมืองและคุณธรรมในใจ”

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวในชุดสีม่วงพลันขมวดคิ้วให้เขา “อาเฉิง เจ้าไปเก็บตัวอะไรกลับมาให้ข้ากันแน่ ที่นี่ยังมีคนวิปลาสกว่าข้าอีกหรือ!!”

เขาได้ยินชัดเจนแต่กลับไร้เรี่ยวแรงตอบโต้ บางอย่างกลางอกกำลังบีบรัด ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย ทำให้เขาได้แต่หลับตาลงช้าๆ ร่างทั้งร่างเกร็งแน่น

ความร้อนขุมหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากกลางอก กระทั่งเขากระอักออกมาจึงลิ้มรสชาติเค็มปร่าของเลือด...