บทที่ 3

ฉินเซิงมองหลี่เฉิงแวบหนึ่ง จากนั้นก้าวถอยไปอีกหลายก้าว ฉู่หมิงส่ายหน้าฉินเซิงจึงขมวดคิ้วแต่ก็ยอมหมุนตัวกลับไปยืนอยู่กับโจวซางและท่านหมอลู่

“ผู้น้อยขออภัย” หลี่เฉิงยื่นมือไปจับชีพจรของอีกฝ่าย ใบหน้าไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสี ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยและน้ำเสียงยังคงราบเรียบ “นับว่ารุนแรงมาก พิษในกายของท่านจุดประสงค์ชัดเจน แต่ร่างกายกลับทานเอาไว้ได้ระยะหนึ่ง”

“ก่อนเกิดเรื่องข้ากินยาต้านพิษที่เรียกว่าลูกกลอนแปดสวรรค์”

“อา...ยาต้านพิษแปดชนิดสินะ” หลี่เฉิงพยักหน้า “ดังนั้นจึงอธิบายได้ว่าทำไมท่านจึงยังคงมีชีวิต ทั้งที่พิษนั้นสมควรพรากลมหายใจของท่านไปแล้ว”

หลี่เฉิงนวดฝ่ามือของฉู่หมิงแรงๆ จากนั้นกุมข้อมือของเสนาบดีหนุ่มเอาไว้ กระทั่งมองเห็นว่าฝ่ามือใหญ่ซีดขาว ระหว่างที่กำลังมองฝ่ามือของฉู่หมิง ดวงตาของหลี่เฉิงสาดประกายสับสนครู่หนึ่ง เพียงแต่มันกลับหายไปอย่างรวดเร็ว

“พิษนี้แล่นไปทั่วร่างแล้ว หากไม่มียาถอนพิษ อาการของท่านจะทรุดลงเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว เชื่อว่าอีกสามวันพิษจะกระจายทั่วร่าง จากนั้นเลือดในกายจะไหลออกทางทวารทั้งเจ็ด ไม่เกินเจ็ดวันท่านจะสิ้นใจอย่างทุรนทุราย”

หลี่เฉิงสบตาฉู่หมิง เขาชื่นชมชายหนุ่มตรงหน้าที่ยังคงเยือกเย็น แม้ความตายกำลังคืบคลานเข้าใกล้

“นานมาแล้วข้าน้อยเคยพนันกับลู่เหอ” เขาหมายถึงท่านหมอลู่ “ข้าน้อยแพ้พนันจึงต้องรับปากช่วยเขาสองเรื่อง ตอนนี้ยังติดค้างเขาอยู่เรื่องหนึ่ง”

“เพียงแต่...” หลี่เฉิงยิ้มที่มุมปาก “ท่านเสนาบดีคงเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคนของเป่ยซานมาบ้างแล้ว ยิ่งเป็นอาจารย์ของข้า นางก็ยิ่งไม่ยื่นมือเข้าช่วยผู้ใดง่ายๆ โดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน ข้าเองก็เช่นกัน”

ฉู่หมิงยิ้มจางๆ “หากไม่ผิดต่อบ้านเมืองและคุณธรรมในใจของข้า เรื่องอื่นล้วนพูดคุยกันได้”

“อาการของท่านมีเพียงอาจารย์ของข้าเท่านั้นที่สามารถช่วยได้ ไม่มีผู้อื่นอีก หากข้าพาท่านไปท่านย่อมติดค้างข้าเรื่องหนึ่ง”

“เชิญผู้อาวุโสกล่าวเถิด”

“เรื่องนี้ข้าจะบอกเมื่อท่านหายดีแล้วเท่านั้น แต่ข้ารับรองว่าเรื่องที่ข้าร้องขอไม่ผิดต่อบ้านเมือง ทั้งยังไม่นับว่าผิดต่อคุณธรรม”

หลี่เฉิงล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ในนั้นมีถุงปักสีขาวใบหนึ่ง ทำขึ้นจากผ้าไหมเนื้อดีปักลวดลาย กลิ่นยาสมุนไพรโชยออกมา

“ยานี้จะช่วยพยุงอาการของท่าน ขึ้นเป่ยซานระยะทางยากลำบาก ท่านต้องใช้เรี่ยวแรงอีกมาก พิษในกายท่านอาจกำเริบขึ้นทุกเมื่อ ยังมี...” หลี่เฉิงมองตรงไปยังฉินเซิง

“ท่านให้ผู้คุ้มกันขึ้นเขาไปกับเราได้ แต่แค่คนเดียวเท่านั้น ศิษย์น้องทั้งสองคนของข้าเป็นคนใจร้อน ยิ่งมีคนมากก็จะยิ่งกระตุ้นให้พวกเขาหงุดหงิดเอาง่ายๆ”

“ขอถามผู้อาวุโสเรื่องหนึ่ง”

“เชิญกล่าว”

“ได้ยินมาว่าเป่ยซานมีศิษย์สามคน ท่านคือศิษย์คนใดของผู้อาวุโสแห่งเป่ยซานหรือ”

เห็นท่าทีสุภาพและกล่าววาจานอบน้อมต่ออาจารย์ของตน หลี่เฉิงยิ้มที่มุมปาก

“ผู้อาวุโสแห่งเป่ยซาน? อาจารย์ของข้าคงหัวเราะจนหงายหลังเป็นแน่หากได้ยินท่านเรียกนางเช่นนี้ ข้าเองก็เพิ่งเคยได้ยินคนเรียกนางเช่นนี้ มิใช่สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน แต่เป็นผู้อาวุโสแห่งเป่ยซาน น่าสนใจยิ่ง...”

หลี่เฉิงคว้าเบ็ดที่หย่อนลงในน้ำดึงขึ้น ปลาตัวใหญ่ดิ้นแกว่งไกวไปมาจนน้ำสาดกระเด็น “ข้าคือหลี่เฉิง ศิษย์คนแรกของสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน”

“เช่นนั้นศาสตร์ที่ท่านเชี่ยวชาญคือ?”

“ศาสตร์แห่งการทำนาย”

ได้ยินดังนั้นฉู่หมิงเองก็เลิกคิ้ว นึกถึงเมื่อครู่ที่เขายืนพิจารณาตนอย่างโจ่งแจ้ง รวมไปถึงแววตาที่สาดประกายบางอย่าง ในยามที่มองเห็นมือของเขาที่มีลายมือชัดเจน

ฉู่หมิงมองตามแผ่นหลังของหลี่เฉิง ในใจไม่รู้สึกถึงความประสงค์ร้าย ทั้งยังมองไม่เห็นความเจ้าเล่ห์ในดวงตาอีกฝ่าย แม้มีเรื่องปิดบังแต่กลับไม่มีวี่แววของกลอุบายใดๆ

“เช่นนั้นชีวิตของข้าก็ขึ้นอยู่กับผู้อาวุโสแล้ว”

หลี่เฉิงไม่ได้ตอบเพียงกวักมือเรียกฉินเซิง “มาพยุงนายของเจ้าไปขึ้นรถม้าได้แล้ว”

บนรถม้าหลี่เฉิงเพียงมองพิจารณาฉู่หมิงอย่างครุ่นคิด ฉู่หมิงเองก็คร้านจะซักถาม เพียงปล่อยให้อีกฝ่ายมองอยู่เช่นนั้น พยายามอดทนกับอาการเจ็บปวดซึ่งแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

“ชะตาชีวิตของท่านใกล้ถึงกาลแตกดับ แสงของดวงดาวทางเหนือกลบแสงแห่งเสี้ยวดวงชะตา หากไม่รีบแก้ไขหรือยังปล่อยให้เป็นไปดังลิขิต ไม่เพียงชีวิตท่านที่จะดับสูญ แม้แต่ชะตาของแคว้นที่ผูกเอาไว้กับชะตาชีวิตก็จะพลอยริบหรี่ไปด้วย ”

ฉู่หมิงเพียงฟังอีกฝ่ายกล่าวจนจบ จากนั้นจึงครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ผู้อาวุโสกล่าวว่าหากยังไม่รีบแก้ไข แสดงว่ายังพอมีทางแก้ไขกระมัง”

ชะตาของเขาผูกกับชะตาของแคว้น?!

หลี่เฉิงสบตากับชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตามีแววลังเลฉายวาบออกมาอย่างชัดเจน

“แม้แสงของดวงดาวทางเหนือบดบังชะตาของท่าน แต่อีกนัยหนึ่งหากท่านสามารถผ่านช่วงนี้ไปได้ แสงนั้นจะส่งเสริมให้ท่านและแคว้นเทียนเฉารุ่งโรจน์ เพียงแต่...”

“เพียงแต่อะไรหรือ”

“มันมีทั้งคุณและโทษ หากท่านสามารถโน้มน้าวดาวดวงนั้นให้ช่วยนำทาง ชะตาชีวิตของท่านจะช่วยหนุนนำแคว้นให้สงบสุขไร้คู่ต่อกร หากไม่...ทั้งท่านและแคว้นเทียนเฉาก็ไม่อาจหนีพ้นเคราะห์กรรมอย่างแสนสาหัส”

“ผู้อาวุโสท่านบอกว่าชะตาของข้าผูกกับชะตาของแคว้นเทียนเฉา เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น”

หลี่เฉิงชะงัก “จริงอยู่บ้านเมืองไม่ไร้ซึ่งคนมีฝีมือ หากแต่น้อยคนนักจะคิดถึงบ้านเมืองมาก่อนชีวิตของตน และยิ่งยากจะพบคนที่มีชะตาเป็นผู้ปกปัก ชะตาของท่านคือชะตาคู่บ้านคู่เมือง คนอยู่แคว้นอยู่ คนดับสูญแคว้นม้วยมอด”

กล่าวจบหลี่เฉิงก็ได้แต่ถอนหายใจ “ฮ่องเต้ทรงเป็นโอรสมังกร แต่ท่านมีชะตาเป็นผู้ปกปักมังกร ทุกอย่างมีสิ่งค้ำจุนเกื้อหนุน หากขาดสิ่งใดไปสมดุลย่อมไม่มี”

“ข้ามีคำถาม”

“เชิญท่านเสนาบดีกล่าว”

“วันนี้ท่านรอข้าอยู่ใช่หรือไม่ ท่านรู้ว่าท่านหมอลู่จะพาข้ามาพบท่าน”