16.1

อลีนากลับมาถึงโรงพยาบาลราวบ่ายสามโมงเย็น หญิงสาวแปลกใจมากที่เห็นคิรากรเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เตรียมตัวกลับบ้านเรียบร้อยแล้ว

               “คุณหมอให้กลับบ้านพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอคะ”

               “ผมเป็นคนขอหมอกลับเอง อยู่โรงพยาบาลมีแต่คนมาวุ่นวาย” ชายหนุ่มเล่าความจริงไม่หมดว่า เขาทั้งอ้อนวอน ทั้งขู่บังคับจนหมอต้องยอมอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ ดังนั้นเขาจึงตอบแทนหมอด้วยการบริจาคเครื่องฟอกไตให้ทางโรงพยาบาลสิบเครื่อง

               “คุณขู่บังคับหมอหรือเปล่าคะ” อลีนาหรี่ตามองอย่างรู้ทัน

               “เห็นผมเป็นคนยังไง” เขาทำเป็นตีหน้าซื่อ

               “เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองไงคะ” ว่าแล้วก็หันไปกดโทรศัพท์บอกให้พยาบาลนำรถเข็นมาให้ จากนั้นก็หันกลับมาคุยกับสามีต่อ “ถ้าหมอยอมให้กลับก็แสดงว่าอาการคุณไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว กลับไปพักที่บ้านก็ดีเหมือนกันค่ะ ฉันจะได้ดูแลไออุ่นได้ด้วย”

               เมื่อพูดถึงไออุ่น คิรากรก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมา “วันนี้น้องสาวคุณมาหาผม”

               “มาทำไมคะ” อลีนาแปลกใจ เธอติดต่ออันนาไม่ได้ตั้งแต่เมื่อวาน ทิ้งข้อความไว้ว่าให้โทร. กลับ แต่อันนาก็ไม่มีฟีดแบ็กใดๆ กลับมาเลย

               “เห็นว่าจะมาคุยเรื่องไออุ่น แต่ยังไม่ได้คุยก็ทะเลาะกับพายซะก่อน ผมเลยไล่กลับไปทั้งคู่”

               “นี่ใช่มั้ยคะ เหตุผลที่คุณอยากกลับบ้าน” หญิงสาวเห็นเขาพยักหน้ารับอย่างเคร่งเครียดจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วโอบสองแขนรอบคอเขาอย่างเอาใจ “ขอโทษนะคะที่วันนี้ฉันทิ้งให้คุณอยู่คนเดียว”

               “เรื่องแค่นี้ผมรับมือได้สบายมาก” คิรากรโอบเอวบางไว้ด้วยสองแขนแล้วรั้งเธอเข้ามากอด แนบใบหน้ากับเนินอกนุ่มภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนถึงปลายศอก “น้องสาวคุณไม่น่าจะมาดี คุณจะให้ผมจัดการกับเขาได้มากน้อยแค่ไหน”

               “หมายความว่ายังไงคะ” อลีนาดันตัวเองออกห่างนิดหนึ่งแต่ยังอยู่ในวงแขนเขา แล้วก้มหน้ามองสบตากับคนที่กำลังเงยหน้าขึ้นมามองเธอเช่นกัน

               “ผมไม่แน่ใจว่าเอยต้องการอะไรจากไออุ่น ถ้าเป็นเงิน ผมให้ได้ แต่จะไม่ยอมให้เขาเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตลูกผมเด็ดขาด”

               “ฉันจะไปถามเอยเองว่าต้องการอะไรกันแน่ ส่วนเรื่องที่ว่าคุณจะจัดการกับเอยยังไง อันนี้แล้วแต่คุณเห็นสมควรเลยค่ะ”

               “คุณจะไม่โกรธใช่มั้ย ถ้าผมร้ายกับน้องคุณ”

               “ไม่ค่ะ” อลีนายิ้มให้สามี

               “แน่นะ”

               “สบายใจได้ค่ะ ฉันมีเหตุผลมากพอ”

               “น่ารักจัง” คิรากรยิ้มสบายใจแล้วจุ๊บแก้มภรรยาหนึ่งที

               “ว่าแต่คุณพายมาทำไมคะ”

               “มาเช็กรีแอกผมว่าเห็นรูปคุณกับพอลเมื่อวานแล้วจะเป็นยังไงบ้าง ท่าทางพายหวังไว้เต็มที่ว่าเราจะทะเลาะกัน” ชายหนุ่มยิ้มขำ

               “คุณเป็นผู้ชายที่น่ากลัวมากรู้ตัวมั้ยคะ” หญิงสาวพูดพลางผละออกจากวงแขนสามีแล้วหันไปรับรถเข็นจากพยาบาล จากนั้นพยุงเขาไปนั่งที่รถเข็น

               “ผมน่ากลัวตรงไหน”

               “คุณรู้ทันผู้หญิงไปหมดทุกเรื่อง”

               “ก็ผมชอบกินปลานี่” เขาพูดติดตลก

               “แบบนี้ไม่ได้เรียกกินธรรมดานะคะ กินมาหมดทั้งมหาสมุทรเลย”

               สองสามีภรรยายิ้มให้กันอย่างอุ่นใจ ไม่ว่าปัญหาจะถาโถมเข้ามามากแค่ไหน แต่ถ้าคนสองคนรักและมั่นคงต่อกัน ใครก็เข้ามาแทรกกลางไม่ได้

              

ดานิกากลับมาที่ร้านเพชรซึ่งเปิดอยู่ในห้างสรรพสินค้าหรูแห่งใหม่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เธอคับแค้นใจ ยิ่งถูกอันนาท้าทายเรื่องคิรากร ก็ยิ่งอยากเอาชนะ จะไม่ยอมแพ้อีกเด็ดขาด

               “มีลูกค้าอยากพบคุณพายค่ะ” พนักงานเดินเข้ามาบอกเจ้าของร้านที่กำลังร่างแบบเครื่องเพชรคอลเล็กชันใหม่อยู่ในห้องทำงานส่วนตัว

               “มีปัญหาอะไร”

               “ลูกค้าบอกแค่ว่าอยากพบคุณพายค่ะ”

               “ใครเหรอ ใช่ลูกค้าประจำเราหรือเปล่า”

               “คุณแพรวพราวค่ะ”

               ดานิกาถอนหายใจพร้อมกลอกตามองบนก่อนเดินออกไปรับหน้าลูกค้าที่คาดว่าไม่ได้มาดีแน่นอน และทันทีที่ดานิกาเดินออกมาที่เคาน์เตอร์หน้าร้าน แพรวพราวก็เปิดฉากต่อว่าเสียงดังลั่น เรียกความสนใจจากลูกค้ารายอื่นที่เลือกซื้อเครื่องประดับกันอยู่ และมีลูกค้าสาวรายหนึ่งยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแอบถ่ายไลฟ์สดผ่านทางเฟซบุ๊ก

               “เรื่องขาใหญ่ของฉันที่ถูกแชร์ว่อนเน็ตเนี่ย เป็นฝีมือเธอใช่มั้ยพาย!”

               “ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไม” ดานิกาย้อนถามหน้านิ่ง

               “เพราะเธอกลัวฉันแย่งคุณคิมไปจากเธอไง แต่บอกไว้ตรงนี้เลยนะว่าฉันเลิกสนใจเขาตั้งแต่เขาแต่งงานแล้ว คนสวยเลือกได้อย่างฉัน ไม่จำเป็นต้องแย่งสามีใครเหมือนเธอ”

               “ใช้คำว่าแย่งสามีไม่แรงไปหน่อยเหรอ”

               “เธอเลิกหวังในตัวคุณคิมเถอะ ถ้าเขาจะรักเธอก็คงรักก่อนที่จะแต่งงานกับคนอื่นแล้ว”

               “พี่คิมไม่ได้รักคุณเอิง แต่แต่งงานกันเพราะเหตุผลบางอย่าง เพราะฉะนั้นฉันไม่ผิดที่ยังหวังในตัวพี่คิมอยู่”

               “แอบรักสามีชาวบ้านยังไงก็ผิด ถ้าเธออยากปีนต้นงิ้วก็เชิญปีนไปคนเดียวเลย อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย” แพรวพราวพูดพลางปรายตามองไปยังลูกค้าสาววัยเดียวกันที่กำลังไลฟ์สดอยู่ ทั้งคู่พยักหน้าให้กันอย่างรู้กัน จากนั้นแพรวพราวก็สะบัดหน้าเดินนำออกจากร้านไปอย่างเฉิดฉาย

               เธอเคยคิดที่จะเอาชนะคิรากรก็จริง แต่เมื่อเขาแต่งงานแล้ว เกมก็โอเวอร์ เธอไม่ได้กระหายชัยชนะจนหน้ามืดทำเรื่องผิดศีลธรรม

               “เหอะ! มาด่าแล้วก็สะบัดก้นกลับไปหน้าตาเฉยเนี่ยนะ” ดานิกาบ่นแล้วเดินไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่โต๊ะรับรองลูกค้า ไม่ถึงสามนาที พนักงานก็เอาโทรศัพท์มือถือมายื่นให้ดูด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

               “คุณพายดูคลิปนี่สิคะ”

               “คลิปอะไร” เจ้าของร้านสาวร้านสาวถามอย่าหงุดหงิด

               “คลิปที่คุณพายกับคุณแพรวพราวทะเลาะกันเมื่อกี้นี้ค่ะ”

               ดานิการีบคว้าโทรศัพท์มือถือมาดู และไล่อ่านคอมเมนต์ที่ไหลอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่จะ ‘ด่า’ เป็นเสียงเดียวกันว่า เธอเป็นผู้หญิงหน้าด้าน คิดแย่งสามีชาวบ้าน

               “นังแพรว! นังบ้า! แกตั้งใจมาจัดฉากเพื่อคลิปนี้โดยเฉพาะเลยใช่มั้ย!!!” ดานิกาเพิ่งรู้ตัวว่าเสียท่าแพรวพราวเข้าแล้ว

               เธอใช้กระแสโซเชียลทำร้ายแพรวพราวก่อน ตอนนี้เธอก็กำลังโดนแบบเดียวกัน และดูเหมือนว่าจะหนักกว่าด้วยซ้ำ เพราะข้อหา ‘แย่งสามีชาวบ้าน’ เป็นประเด็นอ่อนไหวที่สังคมรับไม่ได้