22.3 (ตอนจบ)

               “ป้าหมอมีกล้องวิเศษส่องค่ะ นัดตรวจคราวหน้าแม่เอิงจะพาไออุ่นไปด้วย หนูจะได้เห็นน้องที่อยู่ในพุงแม่เอิง”

               “ถ้าน้องคลอดแล้วไออุ่นช่วยคุณพ่อเล่านิทานให้น้องฟังได้มั้ยคะ” คิรากรถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเคย

               “ได้ค่า”

               “เก่งมากค่ะ” คุณพ่อโน้มใบหน้าลงหอมแก้มทั้งสองข้างของลูกสาวดังฟอด

               “อุ๊ย! น้องดิ้นดุ๊กดิ๊กค่ะ น้องยังไม่หลับ” ไออุ่นบอกอย่างตื่นเต้นโดยที่มือทั้งสองข้างทาบอยู่บนหน้าท้องของคุณแม่

               “สงสัยน้องอยากคุยกับพี่ไออุ่นน่ะลูก” อลีนาบอก

               ไออุ่นเอาแก้มแนบกันหน้าท้องคุณแม่เพื่อจะฟังเสียงน้อง

               “โอบอุ้มรักพี่ไออุ่นค่า โอบอุ้มอยากออกไปเล่นกับพี่ไออุ่นเร็วๆ” คิรากรทำเสียงเล็กเสียงน้อยอย่างเด็กผู้หญิงแทนเสียงน้องในท้องเพื่อคุยกับไออุ่น เขาทำแบบนี้ทุกวันจนไออุ่นรักและผูกพันกับน้องในท้องมาก แล้วก็ชอบคุยกับน้องมากด้วยเช่นกัน

               “พี่ไออุ่นก็รักโอบอุ้ม ออกมาเร็วๆ นะ มาเล่นกัน” ไออุ่นบอกเสียงใสแล้วจุ๊บที่พุงคุณแม่ส่งผ่านไปถึงน้องสาว

               “คุณพ่อก็รักไออุ่นกับโอบอุ้มที่สุดในโลกเลย” คิรากรจุ๊บแก้มไออุ่นแล้วจุ๊บพุงภรรยา จากนั้นยืดตัวขึ้นจุ๊บที่หน้าผากเธออีกครั้ง “รักคุณด้วยนะเอิง”

               “รักคุณเหมือนกันค่ะ” อลีนาบอกรักด้วยรอยยิ้มอบอุ่นหวานซึ้ง

               “ไออุ่นก็รักคุณพ่อกับแม่เอิงม้ากมาก รักน้องด้วย”

“แม่เอิงก็รักไออุ่นมากค่ะ สรุปว่าเรารักกันทุกคนเลยเนอะ” อลีนาบอกพลางลูบแก้มกลมนุ่มของลูกสาวด้วยความรักสุดหัวใจ

แม้ไม่ได้ให้กำเนิดด้วยตัวเอง แต่เธอก็รักเด็กหญิงคนนี้ราวกับเป็นลูกในไส้ ต่อให้มีลูกใหม่อีกสักกี่คน ความรักที่เธอมีให้ไออุ่นก็จะไม่มีวันลดน้อยลง คิรากรเองก็คิดแบบเดียวกัน

ยามเย็น ทะเลสงบไร้คลื่นลม ดวงอาทิตย์กลมโตสีส้มเคลื่อนตัวลงแตะเส้นขอบน้ำซึ่งจดขอบฟ้า อลีนาที่เพิ่งเตรียมอาหารเย็นเสร็จเดินออกมาจากบ้านพักส่วนตัวริมชายหาด เธอเห็นคิรากรวิ่งเล่นอยู่กับไออุ่นและโอบอุ้ม อีกสามเดือน ไออุ่นก็จะมีอายุครบหกขวบแล้ว ส่วนโอบอุ้มก็อายุหนึ่งขวบ แล้ว ถือว่าเป็นวัยที่กำลังซนและน่ารักน่าชังมากเลยทีเดียว

               “คุณคิม พาลูกๆ ไปอาบน้ำเตรียมตัวทานข้าวเย็นได้แล้วค่ะ” คุณแม่บอกด้วยรอยยิ้มสดใสอบอุ่นเหมือนเคย

               ตั้งแต่รู้ตัวว่าท้องโอบอุ้ม คิรากรก็ให้เธอลาออกจากงานที่ VOW MAGAZINE แล้วมาเป็นแม่บ้านเต็มตัว ตอนแรกเธอคิดว่ามันอาจจะเป็นชีวิตที่น่าเบื่อสำหรับคนที่เคยทำงานหนักมาตลอด แต่เอาเข้าจริง การได้เห็นพัฒนาการและการเติบโตของลูกสาวทั้งสองคนก็ทำให้เธอมีความสุขมาก แต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีช่วงเวลาไหนที่น่าเบื่ออย่างที่คิดเลย

               “น้องโอบอุ้มยังสนุกอยู่เลยค่ะแม่เอิง” ไออุ่นในชุดว่ายน้ำรูปปลานีโมสีส้มสดใสวิ่งเข้ามาบอกคุณแม่ “เล่นต่ออีกแป๊บนึงได้มั้ยคะ”

               “วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะ พรุ่งนี้เช้าแม่เอิงจะพามาดูปูเสฉวนแต่เช้าเลย โอเคมั้ยคะ”

               ไออุ่นครุ่นคิดพลางหันไปถามน้องสาวที่เกาะอยู่บนแผ่นหลังกว้างของคุณพ่อ “โอบอุ้มว่าไง พี่ไออุ่นตามใจโอบอุ้ม”

               โอบอุ้มส่งเสียงอ้อแอ้ตามประสาเด็กเล็กซึ่งฟังไม่รู้เรื่องว่าพูดอะไร แต่คนเป็นพี่ก็เข้าใจ

               “โอบอุ้มโอเคค่ะแม่เอิง”

               “พี่ไออุ่นตามใจน้องตลอดเลยนะ” คุณพ่อแซวลูกสาวคนโตด้วยความเอ็นดู

               “ก็ไออุ่นรักน้องนี่คะ” เด็กหญิงวัยเกือบหกขวบตอบพลางจับมือเล็กป้อมของน้องสาวมาหอมดังฟอดด้วยความมันเขี้ยว

               “ไออุ่นรักน้องเป็นเรื่องที่ดี แต่แม่เอิงสอนว่ายังไงอีกคะ”

               “ห้ามตามใจน้องแบบผิดๆ ถ้าน้องทำผิดก็ต้องสอนน้องค่ะ”

               “เก่งมาก” อลีนาโน้มตัวลงหอมแก้มที่แดงจัดเพราะตากแดดเล่นน้ำมาตั้งแต่บ่ายแก่เป็นรางวัลเหมือนที่เคยทำเสมอมา แล้วยืดตัวขึ้นหอมแก้มโอบอุ้มที่มองตาแป๋วอยู่บนหลังคิรากรด้วย

               “หอมคุณพ่อด้วยสิครับ”

               “หือ?” อลีนาหรี่ตามองสามีขี้อ้อน ยิ่งมีลูกยิ่งอ้อนหนัก

               “หอมหน่อยนะครับ เอียงคอรอจนเมื่อยแล้ว”

               “หอมหรือไม่หอมดีคะไออุ่น” อลีนาแกล้งเฉไฉถ่วงเวลา

               “หอมเลยค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อเสียใจ” ไออุ่นเป็นเด็กที่แคร์ความรู้สึกของทุกคนแบบนี้เสมอ เพราะแบบนี้เด็กน้อยถึงเป็นที่รักของทุกคน

               อลีนาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้แก้มของสามีที่เอียงรออยู่ แต่แล้วก็เดินอ้อมไปด้านหลังแล้วดึงตัวโอบอุ้มมาอุ้มไว้ “ไม่หอมดีกว่า แก้มคุณพ่อเปื้อนทราย”

               “รอเก้อเลยนะเนี่ย” คิรากรทำหน้าน้อยใจ

               อลีนายิ้มขำแล้วหันไปพูดกับไออุ่น “เข้าบ้านไปอาบน้ำกันดีกว่าไออุ่น เดี๋ยวจะได้ทานข้าวกัน วันนี้แม่เอิงทำของโปรดของหนูทั้งนั้นเลย”

               “เย้ๆ ไออุ่นรักแม่เอิงที่สุดเลย” เด็กหญิงกระโดดหอมแก้มคุณแม่แล้วรีบวิ่งนำเข้าบ้านไปก่อนอย่างร่าเริง “โอบอุ้ม ตามพี่ไออุ่นมาเร้ววว”

               อลีนากำลังจะอุ้มโอบอุ้มเดินตามไออุ่นไป แต่แล้วคิรากรก็รั้งแขนเธอไว้แล้วโน้มใบหน้าลงกระซิบที่ข้างหูอย่างคาดโทษ

               “ถ้าคุณไม่ยอมหอมแก้มผม คืนนี้ผมจะหอมคุณทั้งคืนเลยคอยดู”

               คุณแม่ลูกสองรู้ชะตากรรมตัวเองเลยว่า หลังจากลูกหลับแล้วเธอจะต้องเจอศึกหนักทั้งคืนแน่นอน

                                                                                          The End