22.1

คิรากรรับไออุ่นกลับมาถึงบ้านได้ราวหนึ่งชั่วโมง แต่อลีนากับอันนาก็ยังไม่ถึงบ้าน คนเป็นสามีร้อนใจมาก พยายามโทร. ติดต่อภรรยา แต่ก็ติดต่อไม่ได้

               “คุณพ่อขา ทำไมแม่เอิงมาช้าจังคะ” ไออุ่นถามเป็นรอบที่สิบ

               “คุณพ่อโทร. หาแม่เอิงแล้ว แต่แม่เอิงไม่รับสายเลย” คุณพ่อตอบหน้าเครียด รู้สึกใจคอไม่ดี แล้วหันไปถามพ่อกับแม่ของอลีนาที่พยายามกดโทรศัพท์หาลูกสาวทั้งสองคนอยู่เหมือนกัน “ติดต่อเอิงได้มั้ยครับ”

               “ติดต่อไม่ได้ทั้งเอิง ทั้งเอยเลย” พรกมลตอบหน้าเครียดไม่แพ้กัน “ไม่รู้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”

               “อย่าเพิ่งคิดอะไรในแง่ลบสิคุณ” สันติปลอบภรรยาแล้วหันไปเห็นผู้กองสายฟ้าเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

               “เกิดเรื่องแล้วคิม” นายตำรวจหนุ่มบอกพลางปรายตามองไปยังไออุ่นที่นั่งอยู่ข้างคุณตาคุณยาย เขาไม่อยากให้เด็กและคนแก่ตกใจ “ไปคุยกันข้างนอกได้มั้ย”

               “ได้” คิรากรตอบรับแล้วหันไปฝากคุณตาคุณยายให้ดูแลไออุ่น แล้วเดินนำเพื่อนไปยังสระว่ายน้ำที่อยู่ภายนอกตัวบ้าน “เกี่ยวกับเอิงใช่มั้ย”

               “ตำรวจพบรถคุณเอยจอดทิ้งไว้ที่ซอยลัดใต้ทางด่วน คนแถวนั้นบอกว่าเหมือนมีการขับรถเฉี่ยวกัน แล้วคู่กรณีก็จับตัวผู้หญิงสองคนขึ้นรถไป”

               “แล้วทำไมไม่มีใครช่วยเอิงเลย ได้แต่ยืนมองกันเฉยๆ เนี่ยนะ”

               “คนร้ายมีปืน” สายฟ้าบอกเสียงเครียด “มีคนถ่ายคลิปไว้ได้ เห็นลักษณะและทะเบียนรถชัดเจน ตอนนี้ตำรวจกำลังแกะรอยอยู่”

               “คนของคุณปริมใช่มั้ย”

               “คิดว่าใช่”

               “เอิงซวยเพราะเอยอีกแล้ว!!!” คิรากรสบถอย่างโกรธจัด ในขณะเดียวกันก็ห่วงอลีนาและลูกในท้องมาก

               อลีนาลืมตาขึ้นมาบนดาดฟ้าของตึกสูงแห่งหนึ่งย่านชานเมือง อันนานั่งหมดสติหลังพิงผนังดาดฟ้าอยู่ข้างๆ เธอ และน้องสาวไม่ได้ถูกมัดมือมัดเท้า อาจเป็นเพราะดาดฟ้าแห่งนี้ไม่มีทางให้หนี

               “เอย...เอย...ตื่น” อลีนาเขย่าตัวน้องสาว ครู่หนึ่งอันนาก็ลืมตาขึ้น

               “ที่นี่ที่ไหน”

               “ไม่รู้” อลีนาตอบพลางกวาดตามองทางหนีทีไล่ เธอเห็นประตูดาดฟ้าอยู่ห่างออกไปจึงรีบวิ่งไปเปิด แต่ประตูถูกล็อกจากด้านใน หญิงสาวทุบประตูเสียงดังพร้อมกับร้องตะโกนให้คนช่วย แต่ไร้ผล

               ทันใดนั้นเสียงกุกกักเหมือนคนไขกุญแจจากภายในก็ดังขึ้น อลีนาถอยห่างจากประตูอย่างระวังตัว เพียงอึดใจ บานประตูก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นผู้หญิงรูปร่างผอมสูง ใบหน้าซีดเซียว ทว่าในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ในมือมีปืนสีดำมะเมื่อมน่ากลัว

               “ปริม!!!”

               เสียงของอันนาดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้อลีนาประมวลสถานการณ์ได้ทันทีว่าอะไรเป็นอะไร เธอค่อยๆ ก้าวถอยหลังกลับไปหาอันนาอย่างเชื่องช้า สายตาจับจ้องที่กระบอกปืนอย่างระมัดระวัง

               “จับพวกเรามาทำไม” อลีนาถามอย่างมีสติ

               “แกฆ่าลูกฉัน ฉันก็จะฆ่าแก ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต!!!” ปริมส่ายปืนไปมาอย่างไม่แน่ใจว่าคนไหนคืออันนากันแน่ เพราะสองพี่น้องหน้าเหมือนกันมากจนแทบแยกไม่ออก และนี่ก็คือเหตุผลที่คนของเธอจับตัวมาทั้งสองคน

“เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอแท้ง” อันนาเผลอโต้กลับ ทำให้ปริมรู้ว่าคนไหนคือศัตรูตัวจริงของเธอ

               “แก! นังเอย!!!” ปริมกระตุกยิ้มแล้วเบนปลายกระบอกปืนไปที่อันนา “แกแย่งผัวฉัน แกฆ่าลูกฉัน คนอย่างแกสมควรตาย!!!”

               “อย่านะคุณปริม ถ้าคุณยิงเอย โทษคุณจะหนักขึ้นนะ” อลีนาเกลี้ยกล่อม

               “ฉันไม่โง่ยิงมันหรอก ฉันจะให้มันกระโดดตึกลงไปตายเอง”

               “ฉันก็ไม่โง่กระโดดเหมือนกัน!” อันนาสวนกลับทันควัน “อยากยิงก็ยิง ถ้าฉันจะตาย แกก็ต้องถูกจับติดคุกตลอดชีวิตด้วย”

               “เอยอย่าไปยั่วโมโหเขาสิ” อลีนาหันมาปรามน้องสาวเจ้าอารมณ์แล้วหันไปเกลี้ยกล่อมปริมต่อ “คุณปริม ฉันแน่ใจว่าตอนนี้สามีฉันต้องกำลังพาตำรวจมาช่วยฉันกับเอย คุณทิ้งเราสองคนไว้ที่นี่แล้วหนีไปซะ ฉันจะไม่บอกตำรวจว่าเกิดอะไรขึ้น”

               “ถ้าฉันกลัวตำรวจ ฉันคงไม่จับแกสองคนมาแต่แรกหรอก!!!” ปริมแผดเสียงดังลั่นอย่างคนเสียสติ “นังเอย ถ้าแกไม่กระโดดลงไป ฉันจะยิงพี่สาวแก ถ้าแกจะเห็นแก่ตัว ทนเห็นพี่สาวตายต่อหน้าต่อตาได้ก็ลองดู” พูดจบก็ยิงปืนลงพื้นเฉียดเท้าอลีนาไปนิดเดียวเพื่อข่มขู่

               สองพี่น้องกรี๊ดสนั่น ขยับตัวเข้ากอดกันกลม จังหวะนี้เองที่อลีนาฉวยโอกาสกระซิบบอกอะไรบางอย่างกับอันนา คนเป็นน้องพยักหน้ารับทราบแล้วหันไปพูดกับปริม

               “ฉันยอมแล้ว” อันนายกมือยอมแพ้แล้วเดินไปชิดขอบระเบียงดาดฟ้าพลางพูดอ้อนวอนขอชีวิตจากปริม เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจทั้งหมดมาที่เธอ

               “ปีนขึ้นไป” ปริมตะคอกใส่อันนาในขณะที่เล็งปลายกระบอกปืนไปที่อลีนา

               อลีนาฉวยจังหวะที่ปริมมัวแต่มองหน้าอันนาเข้าไปชาร์จจับข้อมือข้างที่ถือปืนของปริมบิด โดยใช้ศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าที่เคยไปเทกคอร์สระยะสั้นมา

               ปืนในมือปริมร่วงลงไปที่พื้น อลีนารีบใช้เท้าเขี่ยให้กระเด็นห่างออกไป

               “แก!” ปริมโกรธมาก ตบหน้าอลีนาแล้วผลักจนล้มลง ก่อนจะกระโจนไปหยิบปืนที่พื้นขึ้นมา

               อันนาตามเข้าไปแย่งปืนกับปริม อลีนาเข้าไปช่วย โดนปริมใช้ด้ามปืนตบหน้าจนหางคิ้วแตกเลือดไหล

               “เอิงโอเคมั้ย” อันนาที่แย่งปืนกับปริมอยู่ชะงักไปนิดหนึ่งแล้วหันมาถามด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง จังหวะนี้เองทำให้เธอพลาดท่าถูกปริมยิงเข้าที่ท้องน้อยสองนัดซ้อน

               “เอย!!!” อลีนากรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นน้องสาวล้มลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้น

ปริมมองอันนาที่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นแล้วหัวเราะสะใจอย่างบ้าคลั่ง “ผู้หญิงหน้าด้านแย่งผัวชาวบ้านอย่างแกสมควรตายแล้ว!!!”

               “คุณมาร์ชไม่ได้รักเธอ...เขาก็แค่...พลาด...ทำเด็กในบ้าน...อย่างเธอ...ท้อง” อันนาพูดกระท่อนกระแท่นอย่างอ่อนแรง สติสัมปชัญญะใกล้ดับวูบเต็มที

เดิมทีอันนาไม่รู้มาก่อนว่ามาร์ชซุกภรรยาที่ท้องอ่อนๆ ไว้ในทาวน์เฮาส์เล็กๆ แห่งหนึ่ง จนกระทั่งปริมบุกมาหาเธอที่ร้านทำผมแล้วประกาศตัวว่าเป็นภรรยาของมาร์ช ปริมขอร้องให้เธอเลิกกับมาร์ช แต่คนที่ไม่เคยยอมแพ้ใครอย่างอันนาไม่ยอม ทั้งคู่จึงทะเลาะตบตีกัน