21.2

               “เอิง!!! อย่าดื้อกับผม” คิรากรเผลอดุเสียงดังด้วยความเป็นห่วง “ขอโทษ ผมเป็นห่วงคุณมากไปหน่อย”

               “ฉันเข้าใจค่ะ” อลีนาบอกอย่างใจเย็น ไม่ได้โกรธที่ถูกดุ เพราะรู้ว่าเขาหวังดี “เพื่อความสบายใจของคุณ ฉันจะรออยู่ที่โรงพยาบาลก็ได้”

               “รักคุณนะ” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างรู้สึกผิด ในขณะที่เธอกำลังท้อง เขาไม่ควรทำอะไรให้เธอขุ่นเคืองใจ

               “รักคุณเหมือนกันค่ะ อย่าเครียดมากนะคะ คุณพ่อลูกสอง”

               “ถ้าคุณไม่ดื้อ ผมก็ไม่เครียด”

               “ไม่ดื้อแล้วค่ะ จะเชื่อฟังสามีทุกอย่างเลย โอเคมั้ยคะ” อลีนาบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะขอตัวไปจ่ายเงินและรับยา เสร็จแล้วโทร. หาอันนาเพื่อบอกว่าจะรอคิรากรมารับ ให้อันนากลับบ้านก่อน แต่โทร. ไปหลายครั้ง อันนาก็ไม่รับสาย อลีนาลองเดินไปดูที่ลานจอดรถ แต่รถของอันนาไม่ได้จอดอยู่ที่เดิมแล้ว

อันนาหายไปไหน!

อลีนากลับเข้ามานั่งรอคิรากรในล็อบบีโรงพยาบาลแล้วพยายามโทร. หาอันนาอีกครั้ง แต่น้องสาวก็ยังไม่ยอมรับสาย หญิงสาวเอะใจ จึงโทร. ไปที่โรงเรียนสอนบัลเลต์ของไออุ่น

               “ไออุ่นยังอยู่ในห้องเรียนหรือเปล่าคะ”

               “อยู่ค่ะ วันนี้ครูสอนท่าใหม่ เด็กๆ ในคลาสสนุกกันใหญ่เลย”

               อลีนาโล่งอก “ฝากทางโรงเรียนช่วยดูแลไออุ่นให้ด้วยนะคะ อย่าให้แกกลับกับใครนอกจากฉันกับคุณคิมเท่านั้น”

               “จะดูแลให้เป็นอย่างดีเลยค่ะ คุณเอิงไม่ต้องเป็นห่วง”

               “ขอบคุณมากค่ะ” หญิงสาววางสายเสร็จ เงยหน้าขึ้น ก็พบว่าศิวภัทรและนีรชายืนอยู่ตรงหน้า “พี่พอล นิ้ง มาด้วยกันได้ยังไงเนี่ย”

               “พี่พาว่าที่หลานสะใภ้มาเยี่ยมคุณย่า”

               “หลานสะใภ้?” อลีนาทวนคำด้วยสีหน้างงๆ

               “พี่กับนิ้งกำลังจะแต่งงานกัน เดือนหน้านี่แหละ” ศิวภัทรบอกด้วยสีหน้าราบเรียบเป็นปกติ ไม่ได้ฉายแววตื่นเต้น หรือมีอาการของคนกำลังมีความรักเลยสักนิด

               “แต่งงาน?” อลีนางงหนักกว่าเดิม

               “ไม่ต้องงง เดี๋ยวเล่าให้ฟัง” นีรชาพูดกับอลีนาแล้วหันไปบอกศิวภัทร “คุณขึ้นไปเยี่ยมคุณย่าก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันตามขึ้นไป ขอคุยกับเอิงแป๊บนึง”

               ศิวภัทรพยักหน้ารับแล้วบอกลาอลีนา จากนั้นเดินออกไปกดลิฟต์เพื่อขึ้นไปเยี่ยมคุณย่าที่นอนป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่อยู่บนชั้นสิบสอง

               “ไอ้นิ้ง แกกับพี่พอลคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมจะแต่งงานกันสายฟ้าแลบขนาดนี้” อลีนาถาม

               “ไม่ได้คบ แต่งเลย” นีรชาพูดง่ายๆ ราวกับการแต่งงานไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตเหมือนผู้หญิงคนอื่น

               “แต่งงานนะเว้ยแก มันก็ต้องคบ ต้องศึกษาดูใจกันก่อนป้ะ”

               “ได้ข่าวว่าแกก็แต่งงานกับคุณคิมแบบสายฟ้าแลบเหมือนกัน” นีรชาย้อนเพื่อนด้วยรอยยิ้มขบขัน ถึงแม้ว่าวันที่เจอกันในงานวันเกิดสถานีโทรทัศน์ของศิวภัทรเธอไม่ได้คุยกับเพื่อนเก่า แต่หลังจากนั้นก็แอบถามเรื่องราวของอลีนาและสามีจากศิวภัทรมาหมดแล้ว

               “ก็จริง บางทีการแต่งงานมันก็เป็นเหตุผลส่วนตัว จะแต่งช้า แต่งเร็ว มันก็เป็นเรื่องของคนสองคนจะตกลงกัน แล้วแกแต่งงานกับพี่พอลเพราะอะไร” อลีนาอดสงสัยไม่ได้ เพราะการแต่งงานกะทันหันแบบนี้ มันน่าจะมีเหตุผลอื่นที่ไม่ใช่ ‘ความรัก’

               “เรื่องมันน้ำเน่าว่ะแก อย่างกับนิยายที่ฉันเคยอ่าน หรือบทละครที่ฉันเคยเขียนเลย”

               “ยังไง เล่ามา”

               “แกก็รู้ใช่มั้ยว่าบ้านฉันจีนจ๋า แล้วม้าฉันก็ดันเอาดวงฉันไปให้ซินแสดู เขาบอกว่าอีกสามเดือนฉันจะอายุครบเบญจเพส มีเกณฑ์อุบัติเหตุร้ายแรงถึงตาย ให้แก้เคล็ดด้วยการแต่งงาน แกร๊ๆๆๆ ฉันฟังม้าเล่าแล้วอยากกรี๊ดๆๆๆ นี่มันยุคไหนแล้ว ม้ายังเชื่อเรื่องแบบนี้อยู่อีก”

               “แกก็เลยจะแต่งงานกับพี่พอลแก้เคล็ด”

               “ถ้าฉันไม่แต่งงานกับคุณพอล ฉันก็ต้องแต่งกับลูกชายเพื่อนม้า” นึกถึงหน้าผู้ชายคนนั้นแล้วนีรชาก็ทำท่าสยอง รับไม่ได้ที่จะต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก

               “เดี๋ยวนะ ฉันงงนิดหน่อย” อลีนานิ่วหน้า ไม่เข้าใจ “แกหนีการแต่งงานด้วยการแต่งงาน เหมือนปัญหาไม่ได้ถูกแก้ป้ะ เพราะยังไงแกก็ต้องแต่งงานอยู่ดี”

               “ฉันกับคุณพอลแต่งงานกันแค่ในนามเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น เขาอยากให้ฉันเขียนบทละครเรื่องใหม่ให้ ส่วนฉันก็ได้เขาไว้เป็นไม้กันหมา วิน-วินทั้งสองฝ่าย”

               “ป๊ากับม้าแกจะยอมเหรอ”

               “ยอมซะยิ่งกว่ายอมอีก พอบอกว่าคุณพอลเป็นเจ้าของสถานีโทรทัศน์ ม้าฉันกรี๊ดบ้านแทบแตก ม้าติดละครช่องคุณพอลมว้ากกก” นีรชาเล่าขำๆ จากนั้นขอตัวขึ้นไปหาว่าที่สามี “ฉันต้องขึ้นไปหาคุณพอลแล้วนะ การ์ดเสร็จเมื่อไหร่จะเอาไปแจกแกถึงบ้านเลย”

               “เออ...แล้วจะรอ”

               หลังจากนีรชาเดินออกไปแล้ว อลีนาก็นั่งรอคิรากรอยู่อีกราวสิบนาทีแต่เขาก็ยังไม่มา ทว่าคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอกลับเป็นอันนา

               “เอยเป็นอะไรน่ะ!” อลีนาตกใจเมื่อเห็นน้องสาวอยู่ในสภาพที่มีผ้ายืดสีส้มอิฐพันไว้รอบข้อมือซ้ายและข้อเท้าขวา

               “เอยไปเลื่อนรถ แล้วมีไอ้เด็กแวนต์ที่ไหนก็ไม่รู้ขี่มอเตอร์ไซค์มาเฉี่ยว”

               “เป็นอะไรมากมั้ย” ความเป็นห่วงน้องทำให้อลีนาลืมถามเรื่องที่อันนาเผาบ้านไปสนิทใจ

               “ข้อเท้าพลิกกับข้อมือซ้น”

               “เจ็บขนาดนี้จะขับรถกลับบ้านไหวมั้ยเนี่ย”

               “จะไหวได้ไง” อันนาตอบใบหน้าหงิกงอ ยังโกรธมอเตอร์ไซค์คันนั้นไม่หาย “เอิงช่วยขับให้หน่อยนะ”

               “ได้” อลีนาส่งข้อความบอกคิรากรว่าไม่ต้องมารับเธอแล้ว ให้ไปรับไออุ่น แล้วไปเจอกันที่บ้านเลย จากนั้นจึงประคองอันนาออกไปขึ้นรถ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า มีสายตาของใครบางคนจ้องมองน้องสาวเธออยู่ทางด้านหลังด้วยความอาฆาตแค้น