21.1

“วันนี้เอยว่าง เอยไปส่งไออุ่นแล้วก็พาเอิงไปหาหมอเองนะ” อันนาเดินเข้ามาบอกอลีนาที่ยืนรอคนขับรถอยู่ที่หน้าบ้านกับไออุ่น

               “ถ้าเอยว่าง เอยควรไปช่วยพ่อแม่ดูบ้านที่ไฟไหม้ แล้วก็เก็บของเตรียมย้ายไปอยู่คอนโดนะ” อลีนาบอกด้วยน้ำเสียงและหน้านิ่งเรียบ เธอเดาไม่ออกว่าน้องสาวต้องการอะไรถึงได้มาทำดีกับเธอแบบนี้

               “เราเป็นพี่น้องกันนะ ไม่ต้องมามองเอยด้วยสายตาหวาดระแวงแบบนั้น เอยแค่อยากดูแลเอิง คนขับรถก็แค่ไปส่ง แต่เอยจะตามไปช่วยดูแล ไปส่งจนถึงห้องตรวจเลย แล้วเอยก็อยากช่วยเอิงดูแลไออุ่นด้วย” ว่าแล้วก็ย่อตัวลงนั่งยองๆเพื่อคุยกับเด็กหญิงที่จับมือแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “น้าเอยขอโทษที่เคยทำให้ไออุ่นตกใจ ต่อไปน้าเอยจะไม่ทำอีก เราดีกันนะ”

               ไออุ่นมองนิ้วก้อยของอันนาที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยเล็กป้อมของตัวเองขึ้นไปเกี่ยว “ดีกันก็ได้ค่ะ”

               “ถ้าเราดีกันแล้ว ให้น้าเอยไปส่งนะ” ไออุ่นนิ่ง ไม่ยอมตอบ อันนาจึงลุกขึ้นยืนแล้วถามอลีนา “ให้เอยไปส่งนะ เอยอยากดูแลเอิง อยากทำความคุ้นเคยกับไออุ่นด้วย หรือว่าเอิงจะกีดกันไม่ให้แม่ลูกสนิทกัน” ประโยคสุดท้ายนั้นเธอพูดเสียงกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคนพี่น้อง

               อลีนาถอนใจพรืดแล้วก้มหน้าลงถามความสมัครใจของลูกสาวตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างตัว “ไออุ่นยอมให้น้าเอยไปส่งมั้ยคะ”

               “ถ้าแม่เอิงไปด้วย ไออุ่นยอมก็ได้ค่ะ” เด็กหญิงตอบเสียงเบา ท่าทางกล้าๆ กลัวๆ

               “งั้นก็ไปขึ้นรถน้าเอยกันเล้ยยย” อันนาบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริงอย่างผิดปกติ พลางจูงมืออีกข้างของไออุ่นพาไปขึ้นรถ

               คิรากรพาพ่อและแม่ของอลีนามาถึงบ้านที่ถูกไฟไหม้ซึ่งมีร้อยตำรวจเอกสายฟ้า ซึ่งดูแลพื้นที่แถวนี้อยู่แล้ว และตำรวจจากกองพิสูจน์หลักฐานรออยู่

               “ผมขออนุญาตให้ตำรวจเข้าไปตรวจพิสูจน์หลักฐานนะครับ” ผู้กองสายฟ้าบอกกับพรกมลและสามี

               “ทำตามหน้าที่อย่างเต็มที่เลยค่ะผู้กอง” พรกมลบอกเสียงสั่น รู้สึกหวิวโหวงในใจคล้ายจะเป็นลม

               หลังจากได้รับอนุญาต สายฟ้าก็พาตำรวจเข้าไปตรวจพิสูจน์หลักฐานภายในบ้าน ราวยี่สิบนาทีก็ออกมาพร้อมไฟแช็กและถุงมือคลุกอาหารพลาสติกที่ถูกบรรจุอยู่ในถุงซิปแบบพลาสติกใสของกองพิสูจน์หลักฐาน

               “ผมเจอไฟแช็กกับถุงมือตกอยู่ที่หน้าบ้าน” สายฟ้ายื่นหลักฐานชิ้นสำคัญให้ทุกคนดู “ข้อสันนิษฐานของบริษัทประกันที่ว่าอาจจะเป็นการวางเพลิงมีความเป็นไปได้ เพราะถุงมือกับไฟแช็กนี่ควรจะอยู่ในห้องครัว ไม่ควรมาตกอยู่ด้วยกันที่หน้าบ้านแบบนี้”

               พรกมลมือเย็นเฉียบ บีบมือสามีแน่น

               “พ่อกับแม่รู้ใช่มั้ยครับว่าเมื่อคืนนี้ไฟไหม้ได้ยังไง” คิรากรถาม

               “รู้...แม่รู้” พรกมลยอมรับทั้งน้ำตา “เมื่อคืน ตอนที่แม่กับพ่อลงมาถึงห้องครัว แม่เห็นเอยใส่ถุงมือกับถือไฟแช็กอันนี้อยู่ แม่เห็นไฟไหม้เยอะมากเลยตกใจเกือบจะเป็นลม เอยเลยประคองแม่หนีไฟออกมาที่หน้าบ้าน แม่เห็นเอยแอบโยนไฟแช็กกับถอดถุงมือโยนทิ้ง เอยคงคิดว่าแม่ไม่ทันสังเกต แต่แม่เห็น...เห็นชัดเต็มสองตาตัวเอง”

               “คุณเอยเป็นคนเผาครัวใช่มั้ยครับ” สายฟ้าถามสรุป

               พรกมลพยักหน้ารับ “แม่ก็ไม่อยากปรักปรำลูก แต่สิ่งที่แม่เห็น มันทำให้คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้จริงๆ”

               “ขอบคุณนะครับ ที่ไม่ปิดบังความจริงกับตำรวจ” คิรากรพูดอย่างนับถือใจคนเป็นแม่ที่รักลูกมาก

               “แม่ไม่อยากเห็นเอยทำผิดไปมากกว่านี้อีกแล้ว ถ้าคุณตำรวจจะจับเอยเข้าคุกแม่ก็ยอม ถึงเวลาแล้วที่เอยต้องได้รับบทเรียนบ้าง ที่ผ่านมา เอยทำผิด แล้วเอิงก็ต้องคอยตามล้างตามเช็ดให้ตลอด คราวนี้เอยต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง”

               “อ้อ...ผมมีอีกเรื่องที่ต้องแจ้งให้ทุกคนทราบ” นายตำรวจหนุ่มนึกได้ “ผมเพิ่งได้รับแจ้งว่า คุณปริม ภรรยาของคุณมาร์ชหนีออกจากโรงพยาบาล ตอนนี้ทางตำรวจกำลังเร่งติดตามตัวอยู่ แต่ผมกลัวว่าเขาจะตามไปทำร้ายคุณเอย ยังไงก็ฝากเตือนคุณเอยให้ระวังตัวด้วยนะครับ

               พรกมลกับสามีได้ยินแล้วแทบลมจับ ปัญหาที่เอยก่อไว้ช่างมากมายและไม่จบไม่สิ้นจริงๆ

               “คิม แกก็ต้องให้คุณเอิงระวังตัวด้วยนะ ฉันกลัวจะเกิดการทำร้ายผิดตัวอย่างคราวที่แล้วขึ้นอีก”

               คำเตือนของสายฟ้าทำให้คิรากรมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที นอกจากเป็นห่วงอลีนาแล้ว เขายังเป็นห่วงไออุ่นอีกด้วย

อลีนานั่งรอฟังผลการตรวจอยู่ตรงหน้าหมอด้วยความตื่นเต้น แม้จะแน่ใจว่าตัวเองตั้งครรภ์แน่นอน แต่ก็อยากได้รับคำยืนยันจากปากหมอให้มั่นใจ

               “ยินดีด้วยนะคะ คุณท้องได้สี่สัปดาห์แล้วค่ะ” คุณหมอวัยกลางคนบอกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นใจดี “สามีได้มาด้วยหรือเปล่าคะ”

               “ไม่ได้มาค่ะ เขาติดธุระ ฉันมากับน้องสาว”

               “ช่วงสามเดือนแรกเป็นช่วงที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษนะ อย่าหักโหมทำงานหนัก พักผ่อนให้มากๆ ทานอาหารที่มีประโยชน์”

               “ค่ะคุณหมอ” อลีนาขอคำปรึกษาเรื่องการดูแลตัวเองจากคุณหมอเพิ่มอีกนิดหน่อยแล้วลงไปรับยาและจ่ายค่าตรวจ ระหว่างที่รอคิวจ่ายเงินอยู่นั้น คิรากรก็โทร. เข้ามาพอดี

               “หาหมอเสร็จหรือยังเอิง” ปลายสายถามอย่างตื่นเต้น

               “เสร็จแล้วค่ะ”

               “ตกลงท้องหรือไม่ท้อง”

               “ท้องค่ะ สี่สัปดาห์แล้ว”

               “เยส!!! บอกแล้วว่าผมตั้งใจทำทุกครั้ง” คิรากรออกอาการดีใจสุดตัวจนพรกมลกับสันติที่นั่งมาในรถด้วยอดยิ้มตามไม่ได้ “อยากกอดคุณจัง เดี๋ยวผมไปรับที่โรงพยาบาลนะ แล้วเลยไปรับไออุ่นด้วยกัน คุณบอกให้ลุงเปี๊ยกกลับบ้านไปก่อนเลย”

               “ฉันมากับเอยค่ะ”

               “ว่าไงนะ!!!” คนเป็นสามีถึงกับต้องจอดรถเข้าข้างทางเพื่อคุยโทรศัพท์ “สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ปลอดภัย คุณต้องอยู่ห่างจากเอยให้มากที่สุด”

               “มีเรื่องอะไรคะ”

               “ภรรยาคุณมาร์ชหนีออกจากโรงพยาบาล ตำรวจคาดว่าจะหนีไปแก้แค้นเอย ที่ร้ายไปกว่านั้นคือ ตำรวจเจอหลักฐานว่าเอยเป็นคนวางเพลิง”

               อลีนาใจหายวาบ ไม่คิดว่าน้องสาวจะทำเรื่องเลวร้ายได้ถึงขนาดนี้     “รอผมอยู่ที่โรงพยาบาล ผมจะไปรับคุณ แล้วไปรับไออุ่นด้วยกัน”

               “ถ้างั้นคุณไปรับไออุ่นเถอะค่ะ ฉันกลับกับเอยได้ แล้วเราไปเจอกันที่บ้าน”