All Chapters of อ้อนรักคุณแม่แก้ขัด: Chapter 1 - Chapter 10

คิรากรกลับเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงอีกครั้งก็พบว่าไออุ่นย้ายจากเก้าอี้ขึ้นไปนั่งหลับอยู่บนตักของศรียุดาเรียบร้อยแล้ว “แบตหมดแล้วเหรอตัวแสบ เมื่อกี้ยังคุยจ้ออยู่เลย” คุณพ่อยังหนุ่มยกตัวลูกสาวที่หลับตาพริ้มน่ารักขึ้นมาอุ้ม “ผมขอพาไออุ่นกลับบ้านก่อนนะครับคุณแม่” “ไปเถอะ ถ้าว่างก็พาหลานไปหาแม่ที่บ้านบ้าง” ศรียุดาแต่งงานใหม่กับนักธุรกิจรุ่นใหญ่เมื่อสิบปีก่อนหลังจากพ่อของคิรากรเสียชีวิตไปได้หลายปี และตอนนี้สนธยา สามีใหม่ของเธอก็กำลังทั้งร้องและเต้นเพลงดิสโกรำลึกความหลังสมัยยังหนุ่มอยู่บนเวทีอย่างสนุกสนานกับแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน “พูดเหมือนคุณแม่กับคุณลุงสนอยู่ติดบ้าน เดือนหน้าก็จะไปดูแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์กันไม่ใช่เหรอครับ” ชายหนุ่มยิ้มพรายแล้วโน้มตัวลงหอมแก้มที่ยังตึงเปรี๊ยะเพราะเพิ่งไปร้อยไหมที่เกาหลีมาเมื่อเดือนก่อนของมารดา “แฮปปีเบิร์ทเดย์อีกครั้งนะครับคุณแม่ผู้ไม่ยอมแก่ของผม” “หยาบคาย อย่ามาพูดคำว่าแก่กับแม่” ศรียุดามองค้อนแต่พองาม ก่อนจะพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “เมื่อกี้แม่เห็นคิมยืนคุยอยู่กับหนูแพรว” “แค่ทักทายกัน

อลีนานอนไม่หลับทั้งคืนเพราะพอหลับตาก็เห็นแต่ภาพใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นและเรียกเธอว่า ‘แม่’ อย่างน่าสงสาร หญิงสาวจะไม่ติดใจเลย หากเด็กคนนั้นไม่ได้หน้าเหมือนเธอกับอันนาในวัยเด็กราวกับโคลนนิงขนาดนั้น “คนเราจะหน้าเหมือนกันได้ขนาดนั้นเลยเหรอ” อลีนาดีดตัวออกจากเตียงนอนแล้วพุ่งไปเปิดโน้ตบุ๊กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานมุมห้องเพื่อเซิร์ชหา ‘คนหน้าเหมือน’ ซึ่งก็พบว่าบนโลกนี้มีคนหน้าเหมือนกันราวกับฝาแฝดทั้งที่ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องกันทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศมากมายเช่น พี่ตูนเซิ่นเจิ้นหญิงสาวเกือบจะทำใจให้ปล่อยวางได้แล้วถ้าไม่เซิร์ชไปเจอนักแสดงหลายคนที่โพสต์รูปเปรียบเทียบรูปของตัวเองกับรูปของลูกในช่วงอายุที่เท่ากันลงในเฟซบุ๊กและอินสตาแกรม แม่ลูกหรือพ่อลูกแทบทุกคู่ล้วนมีใบหน้าเหมือนกันมากชนิดที่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอุ้มผิดคนออกจากโรงพยาบาล“อาจจะแค่บังเอิญหน้าเหมือนกันก็ได้มั้ง ไม่น่ามีอะไรเกี่ยวข้องกัน” ร่างบางในชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตแขนยาวเข้าคู่กับกางเกงขายาวผ้าซาตินสีฟ้าสดใส บ่นงึมงำขณะปิดโน้ตบุ๊กแล้วเดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงตามเดิม แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็เด้งตั

อลีนาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเจ้าของเสียงที่ยืนหรี่ตามองเธออย่างเอาเรื่อง สายตาที่เขามองมา มันไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย“ใครบอกว่าฉันตามคุณมา” เธอปฏิเสธหน้าตายแล้วจะเดินหนีออกจากซอยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถูกเขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขน “ปล่อยฉัน ไม่งั้นฉันจะตะโกนเรียกให้คนช่วย”“เอาสิ...ผมจะได้จับคุณส่งตำรวจ”“ข้อหาอะไรไม่ทราบ” หญิงสาวลอยหน้าถาม เพราะแน่ใจว่าเขาไม่มีหลักฐานเอาผิดเธอได้“สะกดรอยตาม และคุณก็อาจจะเป็นตัวอันตรายสำหรับผมกับลูก” เมื่อเห็นอลีนาทำท่าจะเถียง คิรากรก็รีบพูดขัดขึ้น “ไม่ต้องห่วงเรื่องหลักฐาน หน้าบ้านผมมีกล้องวงจรปิด หน้าโรงเรียนก็มี CCTV ตามทางหลวงก็มี ถ้าเช็กดูตำรวจต้องรู้แน่ว่าคุณแอบตามผมมาตั้งแต่หน้าบ้าน”“ฉันยอมรับก็ได้ว่าฉันแอบตามมาคุณมา” เมื่อหมดทางแถ ก็มีทางเดียวคือต้องรับสารภาพ และอีกอย่างเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาทะเลาะกับเขา เธอแค่อยากมาดูความเป็นอยู่ของหลานสาว“คุณต้องการอะไร” คิรากรยอมปล่อยมือเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่คิดหนีแล้ว“ฉันแค่อยากมาดูว่าไออุ่นเป็นยังไงบ้าง” เธอรู้ชื่อหลานเพราะเมื่อคืนนี้ได้ยินคิรากรเรียก“อย่ามายุ่งกับลูกสาวผม” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสีย

อลีนาก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่เข้ามาจอดเทียบบริเวณหน้าอาคารสำนักงานขนาดใหญ่ในย่านธุรกิจซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนและโรงพยาบาลที่ไออุ่นรักษาตัวอยู่ การเดินทางในชั่วโมงเร่งด่วนช่วงเช้าที่รถติดค่อนข้างมากแบบนี้ก็ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดทำงานแบบกางเกงเข้ารูปสีดำเข้าคู่กับเสื้อเชิ้ตสีเดียวกัน สวมทับด้วยเสื้อสูทสีเทาควันบุหรี่สไตล์แคชชวลที่พับแขนขึ้นครึ่งศอก รีบซอยเท้าเข้าไปในอาคาร และด้วยรองเท้าส้นแหลมสูงสองนิ้วครึ่งทำให้ลีลาการสับขาของเธอดูราวกับเดินอยู่บนรันเวย์ระดับโลกหญิงสาวยิ้มทักทายพนักงานหน้าลิฟต์อย่างคุ้นเคยก่อนจะกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นยี่สิบแปด ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานกองบรรณาธิการ VOW MAGAZINE ซึ่งเป็นนิตยสารแฟชั่นหัวนอกที่มีการตีพิมพ์และจัดจำหน่ายในยี่สิบกว่าประเทศทั่วโลก โดยอลีนารับตำแหน่งเป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการฝ่ายแฟชั่น งานที่เธอรับผิดชอบครอบคลุมถึงเนื้อหาคอลัมน์ทั้งในหนังสือเล่มและในเว็บไซต์“มีเรื่องอะไรเจอร์รี่ ทำไมไม่ยอมบอกทางโทรศัพท์” อลีนาถามผู้ช่วยซึ่งเป็นเกย์ก้ามปูของเธอทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของฝ่ายแฟชั่น “ปกติ

“ลูกฉันเหมือนกัน ใครจะทำให้ลูกเจ็บ” อลีนามองเขาตาเขียวแล้วหันมายิ้มหวานกับเด็กน้อยที่นั่งหน้าจ๋อยมองพ่อกับแม่เถียงกัน “แม่จะเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หนูเองนะ” “เดี๋ยวผมไปเอาน้ำอุ่นกับผ้าเช็ดตัวมาให้”คิรากรเดินหายเข้าไปในห้องน้ำครู่หนึ่งแล้วกลับออกมาพร้อมกะละมังพลาสติกใบเล็กที่ใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กสำหรับเช็ดตัวเด็กมาวางไว้ให้ที่ปลายเตียง จากนั้นเดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ของไออุ่นจากในตู้มาเตรียมไว้ให้ชายหนุ่มยืนมองอลีนาเช็ดตัวให้ลูกสาวเขาอย่างใกล้ชิด เพราะไม่ไว้ใจว่าแม่อย่างเธอจะดูแลลูกได้ แต่เธอกลับทำได้ดีกว่าที่เขาคิดไว้มาก เธอเช็ดตัวให้ไออุ่นอย่างอ่อนโยน ทุกสัมผัสที่แตะลงบนผิวเนื้อบอบบางของเด็กน้อยนั้นแผ่วเบาเหลือเกิน อีกทั้งเธอยังชวนเด็กป่วยคุยจนหัวเราะเสียงใสได้อย่างไม่น่าเชื่ออีกด้วยหลังจากอลีนาทำให้คิรากรวางใจได้ในระดับหนึ่ง เขาก็ขอตัวลงไปข้างล่าง แล้วกลับขึ้นมาพร้อมชุดออกกำลังกายของตัวเองที่มีติดรถอยู่เสมอเผื่อมีเวลาแวะเข้าฟิตเนส“เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนสิ”หญิงสาวมองเสื้อผ้าที่ถูกยื่นมาตรงหน้าแบบงงๆ“ชุดออกกำลังกายของผมเอง”อลีนามองเสื้อผ้าขอ