22.2

ในช่วงชุลมุนอันนาผลักปริมล้มลุกคลุกคลานไปกับพื้น และถีบที่ท้องอย่างแรงอีกหลายครั้งโดยที่ไม่รู้ว่าคู่กรณีตั้งครรภ์อยู่ จนกระทั่งเลือดเหนียวข้นไหลลงมาตามต้นขาด้านในของปริม อันนาถึงได้รู้ตัวว่า ทำบาปใหญ่หลวงเข้าแล้ว...

‘คุณมีเมียอยู่แล้ว ยังจะมาหลอกคบกับฉันอีกทำไม’ อันนาต่อว่ามาร์ชเมื่อพบกันหลังจากทะเลาะกับปริม

‘อย่าเรียกว่าเมียเลย คนที่ผมจะยกย่องให้เป็นเมียออกหน้าออกตาต้องมีฐานะคู่ควรกับผม และเป็นคนที่คุณแม่ผมยอมรับเท่านั้น’

‘แล้วอย่างฉันถือว่าคู่ควรกับคุณหรือเปล่า’ อันนาถามอย่างข้องใจ เพราะคบกันมาระยะหนึ่งแล้ว แต่เขาไม่เคยพาเธอไปพบพ่อแม่เลยสักครั้ง

               อันนาจำได้ว่าวันนั้นมาร์ชไม่ตอบคำถามเธอ แล้วหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หาเรื่องเลิกกับเธอ...

               “หุบปากเดี๋ยวนี้นังเอย!!!” ปริมตะคอกพร้อมตวัดปลายปืนขึ้นเล็งที่อันนาอีกครั้ง

               “อย่าทำอะไรเอยอีกเลยนะคุณปริม” อลีนาเอาตัวเข้าไปขวางทางปืน

               “น้องเลวๆ แบบนี้แกก็ยังจะปกป้องมันอีกเหรอ!”

               “ยังไงเอยก็เป็นน้องฉัน ฉันปล่อยให้เอยตายไม่ได้” อลีนาบอกทั้งน้ำตา ถึงแม้ที่ผ่านมาอันนาจะร้ายกาจกับเธอมากแค่ไหนก็ตาม แต่ความเป็น ‘พี่น้อง’ ยังไงก็ตัดกันไม่ขาด

               “เอิงถอยไป อย่าเอาชีวิตตัวเองกับลูกในท้องมาทิ้งเพราะน้องเลวๆ แบบเอย” อันนาพยายามดันตัวอลีนาออกไปให้พ้นทางปืน วันนี้เธอได้รับรู้และเข้าใจแล้วว่าอลีนารักเธอมากแค่ไหน

               “รักกันมากนักก็ตายไปพร้อมกันเลยก็แล้วกัน” ปริมขึงตามองสองพี่น้องด้วยแววตาแข็งกร้าว ในเวลานี้สติยั้งคิดของเธอหลุดลอยไปไกลแล้ว เหลือเพียงความต้องการแก้แค้นเท่านั้น

ปริมออกแรงกดที่นิ้วเพื่อเหนี่ยวไกปืน...ปัง!!!

               กระสุนพุ่งแหวกอากาศตรงไปยังอลีนา หญิงสาวหลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม แต่ไม่คาดคิด อันนาใช้แรงเฮือกสุดท้ายพลิกตัวขึ้นกอดเธอไว้แล้วเอาแผ่นหลังรับลูกตะกั่วนั้นไว้เอง

               ปัง!!!

               เสียงปืนลั่นอีกหนึ่งนัดในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่นัดนี้เป็นการลั่นไกของผู้กองสายฟ้าที่เข้ามาถึงพร้อมกับลูกน้องและคิรากร กระสุนจากปลายปืนของนายตำรวจหนุ่มพุ่งเข้าใส่มือที่ถือปืนของปริม ปืนร่วงลงกระแทกพื้น ลูกน้องของสายฟ้าวิ่งเข้าไปจับตัวปริมใส่กุญแจมืออย่างรวดเร็ว

               “เรียกรถพยาบาล” สายฟ้าสั่งลูกน้องอีกคน

               คิรากรยืนขาแข็ง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาช็อกไปชั่วขณะ อลีนาที่นั่งอยู่บนพื้นซีเมนต์ประคองกอดร่างชุ่มเลือดของอันนาไว้กับอก เธอทิ้งคางลงบนไหล่เล็กของน้องสาวแล้วหลับตานิ่ง วินาทีนั้นหัวใจของชายหนุ่มแทบแตกสลายกลัวเหลือเกินว่ากระสุนจะทะลุแผ่นหลังอันนาไปถึงร่างบอบบางของภรรยา

อลีนาฟื้นขึ้นมาในห้องกว้างสีขาวสะอาดตาภายในโรงพยาบาล ที่หลังมือซ้ายมีสายน้ำเกลือเสียบอยู่ ส่วนมือขวาถูกกุมไว้ด้วยมือใหญ่ที่แสนอบอุ่นของคิรากร

               “คุณคิม...ลูก...” น้ำเสียงที่เอ่ยถามเบาหวิว คล้ายกลัวคำตอบ

               “ลูกยังอยู่กับเรา” เขาตอบพลางวางมือข้างหนึ่งลงบนหน้าท้องของภรรยาอย่างทะนุถนอม “เขาปลอดภัยดี”

               “ฉันขอโทษที่ไม่เชื่อฟังคุณ ถ้าฉันรอคุณมารับที่โรงพยาบาลก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้” เธอพูดน้ำตาคลออย่างรู้สึกผิดที่ทำให้สามีเป็นห่วง

               “เรื่องมันผ่านไปแล้ว คุณอย่าคิดมาก แต่ต่อไปคุณห้ามดื้อกับผมอีกนะ”

               คราวนี้อลีนาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “แล้วเอยล่ะ เอยเป็นยังไงบ้าง”

               คิรากรอ้ำอึ้ง ลำบากใจที่จะตอบ

               “คุณคิม บอกฉันมา เอยเป็นยังไงบ้าง” อลีนาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เขย่ามือสามีที่กุมมือเธออยู่เพื่อเร่งเร้าเอาคำตอบอย่างหวาดหวั่น

               “เอย...ไม่อยู่กับเราแล้ว” ชายหนุ่มบอกเสียงเบาพลางรั้งร่างบอบบางที่สั่นเพราะแรงสะอื้นของภรรยาเข้ามากอดปลอบ “เอยเสียเลือดมากก่อนมาถึงโรงพยาบาล หมอพยายามช่วยอย่างเต็มที่แล้ว”

               อลีนากอดสามีร้องไห้ตัวโยน พลางคิดถึงคำพูดสุดท้ายของอันนาบนดาดฟ้าก่อนที่สติของเธอจะดับวูบ

               ‘เอยขอโทษนะเอิง ฝากขอโทษคุณคิมเรื่องเปรมด้วย’

               ‘เอิงไม่รับฝาก เอยต้องไปขอโทษเขาด้วยตัวเอง’

               ‘ฝากไออุ่นด้วยนะ อย่าให้แกรู้ว่ามีแม่เลวๆ แบบเอย’

               ‘ไม่ต้องพูดอะไรแล้วเอย...ไม่ต้องพูดแล้ว…’ อลีนากอดร่างชุ่มเลือดของน้องสาวไว้แน่น น้ำตาไหลพราก

            “ผมอโหสิกรรมให้เอยนะ เอยชดใช้เรื่องเปรมให้ผมแล้ว แถมยังช่วยชีวิตคุณกับลูกในท้องไว้อีก ผมถือว่าครั้งนี้ผมเป็นหนี้บุญคุณเอย” ถึงแม้เขาจะเคยเกลียดอันนามาก แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกยินดีเลยที่อันนาต้องจบชีวิตลงแบบนี้ แต่ก็นั่นละ ใครก่อกรรมอะไรไว้ ย่อมต้องได้รับผลของมันไม่วันใดก็วันหนึ่ง

เวลาผ่านไปราวหกเดือนทุกคนถึงจะเริ่มทำใจกับการจากไปของอันนาได้ แม้ว่าหญิงสาวที่จากไปก่อนวัยอันควรจะทำเรื่องผิดพลาดไว้มาก แต่เธอก็ยังคงเป็นที่รักของคนในครอบครัว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวลาที่เห็นหน้าไออุ่น อลีนาก็อดนึกถึงน้องสาวไม่ได้

เป็นเรื่องน่าเสียดายที่อันนาจากไปทั้งที่ยังไม่เคยมีช่วงเวลาที่ดีกับไออุ่น ไม่ทันได้สร้างความผูกพันระหว่างแม่ลูก และที่สำคัญ ไออุ่นยังไม่เคยได้เรียกอันนาว่า ‘แม่’ สักครั้ง

               “คืนนี้ใครจะเป็นคนทาโลชันที่ท้องให้แม่เอิงคะ” อลีนาที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงอยู่ถามด้วยรอยยิ้มพลางลูบท้องนูนใหญ่ซึ่งมีอายุครรภ์เจ็ดเดือน

               “ไออุ่นค่ะ” เด็กหญิงที่ถือขวดโลชันป้องกันหน้าท้องแตกลายของคุณแม่รอท่าอยู่แล้วรีบกระโดดขึ้นมาบนเตียงนอนหลังใหญ่ในห้องนอนของคุณพ่อคุณแม่

               “คุณพ่อช่วย” คิรากรขึ้นไปนั่งบนเตียงเคียงข้างลูกสาวตัวน้อย “อีกสองเดือนไออุ่นก็จะได้เห็นหน้าน้องแล้วนะลูก ตื่นเต้นมั้ยคะ”

               “ตื่นเต้นสุดๆ เลยค่า” ไออุ่นตอบด้วยน้ำเสียงสดใสพลางลูบไล้โลชันสูตรเข้มข้นลงบนท้องของคุณแม่อย่างเบามือ

               อลีนาตั้งใจมอบหมายหน้าที่นี้ให้ไออุ่นตั้งแต่รู้ตัวว่าตั้งครรภ์ใหม่ๆ เพราะอยากให้เด็กหญิงที่กำลังจะเป็นพี่สาวได้เรียนรู้ที่จะรักและผูกพันกับน้องตั้งแต่อยู่ในท้อง เพื่อป้องกันการอิจฉากันระหว่างพี่น้อง และแน่นอนว่า เธอต้องสอนให้น้องรักพี่ด้วยเช่นกัน

               เธอผ่านประสบการณ์ที่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างผิดๆ จนทำให้อันนาต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเศร้าแล้ว เธอจะไม่ยอมให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นกับไออุ่นและน้องสาวที่กำลังจะคลอดในอีกสองเดือนข้างหน้าแน่นอน

               “น้องเป็นผู้หญิงใช่มั้ยคะ”

               “ใช่ค่ะ” คุณพ่อตอบพลางช่วยชโลมโลชันลงบนท้องนูนป่องที่เหมือนเนินเขาลูกย่อมๆ

               “รู้ได้ยังไงคะว่าน้องเป็นผู้หญิง ไออุ่นยังมองไม่เห็นเลย”