บทนำ

ถุงกระดาษที่ด้านในมีกล่องของขวัญสุดแสนพิเศษ ที่หล่อนต้องการมอบให้คนรักร่วงหล่นจากมือกระแทกกับพื้นจนของด้านในกระจัดกายออกมาจากถุงเกลื่อนพื้น เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือ ธนา คนรักของหล่อนกำลังเดินโอบกอด หอมแก้มหญิงสาวสวยที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของเจ้าหล่อนประดับประดาด้วยเสื้อผ้าเครื่องประดับแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วท่าทีเย่อหยิ่งที่ฝ่ายชายต้องคอยพะเน้าพะนอ เอาอกเอาใจเหมือนคนรักกันมานาน ยิ่งทำให้ นิรชา หรือ นิชา เจ็บแปลบในอก น้ำตาที่ไม่รู้มันมาจากไหนไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว เมื่อสิ่งที่เห็นได้บอกเรื่องราวอย่างชัดเจนแล้วว่า ความสัมพันธ์ของธนากับหญิงสาวคนนั้น อยู่ในขั้นไหน คำพูดที่ลอยตามลมมาเข้าหูสรรพนามที่ใช้เรียกกันก็บอกได้เลยว่า พวกเขาเป็นอะไรกัน ที่รัก มันคงไม่ใช่คำที่เพื่อนชายหญิงพูดกันแน่นอน นอกเสียจากว่า เขาทั้งสองเป็นคนรักกัน และอาจจะถึงขั้นเป็นสามีภรรยากันแล้วอย่างแน่นอน

เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเกิดขึ้นตอนไหน ทำไมหลอนไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย ทั้งที่เมื่อสามวันก่อน ธนายังโทร. มาคุยกับเธอเหมือนเช่นปกติที่เคยเป็น ไม่มีวี่แววว่าเขาจะนอกใจหล่อนเลย หล่อนกับธนายังพูดคุยกันเหมือนเดิม และพูดคุยสารทุกข์สุกดิบกัน ก่อนที่เขาจะวางสายเพราะบอกว่ามีธุระต้องไปทำ และที่เธอมาหาเขาวันนี้ก็เพื่อเอาของขวัญวันเกิดมาเซอรไพรส์เขา อยากให้เขาตื่นเต้นดีใจ เพราะเกือบสองปีแล้วที่หล่อนกับธนาไม่ได้เจอกัน เพราะเขาบอกว่างานยุ่ง และกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อสร้างอนาคตที่ดีไว้รอหล่อน หลังจากที่ธุรกิจลุล่วงด้วยดี ดังนั้นหล่อนจึงอยากมาหาเขาเพื่อแสดงความยินดี และเพื่อให้เขาตื่นเต้นที่ได้เห็นหล่อน

แต่... กลับกลายเป็นว่า หล่อนกลับมาเห็นภาพบาดตาบาดใจ

“ธนา...” นิรชาเรียกชื่อของชายคนรัก และเสียงนั้นก็ทำใหธนากับหญิงสาวคนนั้นหันมามองที่หล่อนพร้อมกัน ธนาดวงตาเบอกกว้างเมื่อเห็นหล่อน ในขณะที่หญิงสาวข้างกายมองหล่อนด้วยแววตาฉงน แล้วหันไปมองหน้าธนาด้วยแววตาคาดคั้น

“นังนั่นเป็นใคร ทำไมมันรู้จักที่รักด้วย”

“เอ่อ..” ธนาใบ้กินไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มอย่างประจบประแจง

“เขาๆ เขาเป็น เพื่อนบ้านธันน่ะ เอ่อ นิชา นี่ตา แฟนฉัน ตา นี่นิชาเพื่อนสมัยเด็กที่ธันเคยเล่าให้ฟังไง”

ธนารีบกุมมือ ปณิตา หรือ ตา คนรักที่กำลังจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ แล้วหันมามองหน้านิชาเหมือนขอร้องให้หล่อนเข้าข้างเขา หล่อนไม่ได้โง่จนมองไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร แต่ทำไมหล่อนต้องให้ความร่วมมือล่ะ ความคับแค้นแน่นอกขนาดนี้ อย่าหวังเลย

“ฉันเป็นแฟนเขามาตั้งแต่สมัยมอปลาย ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่”

นิรชาตอบเสียงเรียบนิ่ง มองธนาอย่างคับแค้นใจ สองมือกำแน่น อยากรู้ว่า หญิงชายคู่นี้จะทำอะไรต่อไปจากนี้

“เอ่อ..” ธนาหน้าเหวอเพราะไม่คิดว่านิรชาจะไม่ให้ความร่วมมือ

“ธัน นังนั้นมันพูดจริงเหรอ คุณกับมันเป็นแฟนกันจริงๆ ใช่มั้ย คุณหลอกฉันเหรอ” ปณิตาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและรู้สึกเสียหน้า และยิ่งเห็นว่ามีคนมามุงดูก็ยิ่งเดือดดาล

“พูดสิ บอกสิว่านังนั่นมันเป็นใคร” ปณิตากระชากคอเสื้อของธนาอย่างคาดคั้น พลางหันมามองนิรชาตาขุ่น

“ผม เอ่อ..”

“แก แกเป็นพวกมิจฉาชีพสินะ มาอ้างว่าเป็นแฟนผัวฉันเนี่ยต้องการอะไร ต้องการเงินเหรอ ดูหน้าตาท่าทางบ้านนอกๆ แบบนี้ ยังหน้าด้านมาบอกว่าเป็นแฟนธัน แกกล้าดียังไง”

ปณิตาผละจากธนาหันมาเผชิญหน้ากับหล่อน ดวงตาของปณิตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

“ทำไมฉันต้องอยากได้เงินของพวกเธอด้วยล่ะ ในเมื่อเงินที่เขาใช้จนกระทั่งเรียนจบแล้วมาเกาะคุณ เขาใช้เงินที่ฉันหามาไม่รู้ตั้งกี่ล้าน เขาต่างหากที่หลอกเอาเงินฉัน”

“นี่เธอบ้าไปแล้วเหรอ ธันเขารวยจะตาย จะมาของเงินยาจกอย่างเธอได้ยังไง” 

“ถามเขาสิว่าจริงมั้ย ไอ้ที่เธอคิดว่าเขารวยน่ะ รวยแต่เขือรึเปล่า” 

นิรชาเดินไปหยุดเชิญหน้ากับปณิตาอย่างไม่เกรงกลัว ตอนนี้หล่อนอยากจะระบายความคับแค้นใจไม่สนแล้วว่าเรื่องจะเป็นยังไง แต่หล่อนต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อตัวเอง และเพื่อเอาคืนธนา ไอ้ผู้ชายเฮงซวย

“แก นี่แก ธัน คุณมาช่วยฉันสิ มาจัดการอินังผู้หญิงคนนี้สิ” ปณิตาดึงแขนธนามายืนเคียงข้างแล้วมองหน้านิรชาอย่างเสียหน้า คับแค้นใจและเกลียดชัง

“นิชา คุณ.. คุณกลับไปก่อนได้มั้ย แล้วเราค่อยมาคุยกัน”

ธนาพยายามพูดเสียงอ่อนหวาน ท่าทางสีหน้าเหมือนเทพบุตรชั้นฟ้า นิรชายิ้มเยาะ มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ท่าทางนี้ของนาย ดูดีนะธัน แต่ขอโทษ ฉันไม่เชื่อนายอีกแล้ว อีกอย่างนะ นายไม่ต้องบอกฉันหรอกว่านายกับผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกัน แค่เห็นท่าทางเหมือนหมาแม่ลูกอ่อนหวงก้างฉันก็เข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว” นิรชาพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะหันไปมองหน้าปณิตา

“ส่วนเธอ ฉันขอให้โชคดีนะ ที่ได้แมงดาตัวท็อปไปครอบครอง ลาก่อน...”

นิรชากระชากสร้อยที่ธนาเคยให้กับเธอตอนวันเกิดปีแรกที่เริ่มคบกันแล้วปาใส่หน้าอกกว้างของธนา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ใยดี แต่ลึกๆ แล้วนั้นหล่อนทั้งเจ็บปวดและทรมานมากเหลือเกิน

ความรักความไว้ใจความทุ่มเทที่หล่อนมีให้ธนามาห้ากว่าปี มันสูญเปล่าจริงๆ และความจริงที่โหดร้ายนี้ มันก็ทำให้หล่อนแทบขาดใจ

เรื่องที่ นรินดา เพื่อนรักของหล่อนบอกเป็นเรื่องจริง มันเป็นจริงมาตลอด แต่เพราะหล่อนไม่อาจทำใจยอมรับได้ จึงทำเป็นว่าไม่สนใจ และเชื่อใจธนา ทั้งที่จริงหล่อนยอมจำนนต่อความจริงมาสักพักแล้ว และที่มาวันนี้ก็เพื่อยืนยันความจริงเท่านั้น ในใจก็คาดหวังว่ามันไม่จริง แต่สุดท้าย ความจริงก็คือความจริง และหล่อนต้องยอมรับมันให้ได้

นิรชาโบกมือเรียกแท็กซี่ ในขณะที่หูก็ยังแว่วได้ยินเสียงของธนาทะเลาะกับผู้หญิงคนนั้น หญิงสาวไม่ได้หันกลับไปมอง ได้แต่ยิ้มบางๆ ในหน้าอย่างสะใจ

“ไปคอนโดวายค่ะ”

หญิงสาวบอกคนขับรถแล้วเอนหลังพิงพนักเบาะหลับตาลง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง มองข้างทางที่แวดล้อมไปด้วยรถราพาหนะที่หนาแน่น ด้วยจิตใจที่เลื่อนลอย...

หล่อนไม่ได้เจ็บปวดเพราะถูกหักหลัง แต่เจ็บใจที่โดนหลอกมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา