บทที่ 5.

“ใคร ว่าใครผู้หญิงโง่ ใครพูด” นิรชาหันขวับมามองคนที่นั่งอยู่โซฟาตัวตรงข้าม ก่อนที่เจ้าหล่อนจะลูกขึ้นเดินเซๆ มาหยุดตรงหน้าเขา ดวงตากลมโตที่ตอนนี้ปรือๆ มองสำรวจชายหนุ่ม ทั้งยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ครามนิ่งงันรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อสบตากับหญิงสาวขี้เมา

มันบ้ามากที่เขารู้สึกแบบนี้ ทั้งที่มันไม่ควรเกิดขึ้น ชีวิตเขาผ่านผู้หญิงมามากมาย และพูดได้ว่า ทุกคนล้วนสวยสดมากกว่าหญิงสาวตรงหน้าหลายเท่านัก แต่แปลกมากที่เขาไม่เคยหัวใจเต้นแรงกับผู้หญิงเหล่านั้นเหมือนกับผู้หญิงคนนี้

“นาย.. นายพูดว่าฉันผู้หญิงโง่ใช่มั้ย” เสียงของหล่อนทำให้เขาตื่นจากภวังค์ แล้วปรับสีหน้าให้เย็นชาเคร่งขรึม ทำทีเป็นโกรธขึ้ง

“อะไรของเธอยายบ๊อง เมาแล้วก็ไปนอนไป๊”

“นี่ๆ นังนิชาออกมาๆ”

แนนนี่พยายามไปลากนิรชาออกมาจากคราม แต่กลายเป็นว่าโดนหล่อนผลักเสียจนแทบหงายหลัง ดีที่พงษ์เข้ามาประคองไว้ได้ทัน แล้วนิรชาก็เข้าไปคร่อมร่างของครามไว้ ตอนนี้ ทั้งสองขาและแขนเรียวกักขังร่างทรงพลังของครามไว้ โดยที่ชายหนุ่มเองก็ได้แต่ตกตะลึงไม่คิดว่าหล่อนจะทำแบบนี้ จึงได้แต่นั่งตัวแข็งจ้องใบหน้าแดงก่ำของนิรชานิ่ง อย่างลุ้นว่าหล่อนจะทำอะไรต่อจากนี้...

“ว้าว... นี่เทพบุตรตกลงมาจากสวรรค์เหรอเนี่ยยย...” ไม่พูดเปล่า แต่ก้มหน้าลงมาหาใกล้ขึ้นอีก มือน้อยๆ นั่นก็ประคองใบหน้าของเขา ลูบไล้ไปมาเหมือนสำรวจสมบัติล้ำค่า ซึ่งเขาก็ไดด้แต่นั่งนิ่งให้หล่อนสำรวจ โดยที่เขาเองก็ทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เคยเจอสาวขี้เมากระโดดมาคร่อมไว้แบบนี้

“เฮ้ยนังนิชาแก ออกมาเดี๋ยวนี้เลย” แนนนี่พยายามจะเข้าไปห้ามและคิดว่าจะดึงนิรชาออกมา แต่ไม่ทันที่หล่อนจะก้าวเข้าไปหา สิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิด ก็เกิดขึ้น

“คุณเทพบุตร คุณเป็นของฉันแล้ว” พูดจบ นิรชาก็ก้มลงจูบปากของครามที่เผยอค้างอย่างคาดไม่ถึง มือแกร่งกำแน่นอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง ในขณะที่แนนนี่ว

“ซวยแล้ว...” แนนนี่พึมพำเบาๆ ทำท่าเหมือนจะเป็นลมล้มพับ ดีที่พงษ์ยังคงพยุงไว้อยู่ และเขาเองก็อึ้งไปเหมือนกัน

ในขณะที่ทั้งแนนนี่กับพงษ์มัวแต่อึ้ง ทางด้านนิรชาที่เป็นฝ่ายจู่โจมหนุ่มรูปงานที่ทึกเอาว่าเขาเป็นเทพบุตรของตน ด้วยจูบที่ไม่ประสีประสา ทั้งเงอะงะและไร้ซึ่งประสบการณ์อย่างที่เขาสัมผัสได้ และมันก็ทำให้หัวใจหนุ่มเต้นแรง พลุ่งพล่านด้วยอารมณ์ที่ถูกปลุกขึ้นมาจากการหลับใหล เขาเองก็เกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ก็เหมือนพระเจ้ายังเมตตาของอยู่ เมื่อจู่ๆ เจ้าของจูบไม่ประสา ก็ผล็อยหลับไป เหมือนหลับกลางอากาศ ศีรษะเล็กอิงอยู่กับไหล่กว้างของเขา ดวงตาหลับพริ้ม ริมฝีปากที่ปล้นจูบเขาเมื่อครู่เผยอน้อยๆ ดูเหมือนเด็กน้อยจอมซนที่เล่นจนเหนื่อยแล้วหลับไป

“ขะ ขอโทษนะคะพี่คราม นังนิชา มันเมาน่ะค่ะ พี่อย่าถือสามันเลยนะคะ” เมื่อได้สติ ทั้งแนนนี่และพงษ์ ก็ต่างรีบถลามาดึงร่างอ่อนปวกเปียกของนิรชาออกจากอกกว้างของคราม

“ไม่เป็นไร” ครามพยายามทำเสียงเคร่งขรึม เก็บอารมณ์อย่างที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นยืน ดึงเสื้อสูทที่ถูกยายขี้เมาทำยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ ไว้วันหลังจะมาใหม่” 

“ค่ะพี่ครามเดินทางดีๆ นะคะ” แนนนี่พูดตามหลังร่างสูงใหญ่ของเขาไป ก่อนจะหันมามองคนที่หลับคอพับคออ่อนในอ้อมแขนของตน

“เห็นมั้ยว่ามันจะสร้างเรื่อง ทำไมซื้อหวยไม่ถูกวะ” แนนนี่บ่น พงษ์หัวเราะขบขัน แนนนี่ ถลึงตาใส่คนรัก

“ไม่ต้องมาหัวเราะ พามันไปส่งยายรินเลย ไม่ต้องให้นอนที่นี่แล้ว ปวดหัว”

“ครับๆ ไปกัน” แล้วพงษ์ก็ย่อตัวลง ให้แนนนี่พาร่างอ่อนปวกเปียกของนิรชาขึ้นขี่หลังพงษ์ โดยตนคอยประคองอยู่ข้างๆ แต่ก่อนจะไปก็ไม่วายจะโทร. ไปกำชับไอ้แสบให้ดูแลร้านดีๆ