LOGINคราแรกที่ได้สบตากับสาวน้อยหน้าหวาน ผู้ซึ่งลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนรัก ประธานหนุ่มรูปงามเจ้าของโรงแรมอันเลื่องชื่อก็เกิดหัวใจเต้นแรงดุจหนุ่มน้อยอ่อนหัด แต่เรื่องนั้นมองข้ามมันไปเถอะ ในวินาทีนั้นเขาตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องครอบครองเธอให้จงได้ แม้วิธีการบางอย่างจะดูไร้ยางอายไปหน่อยเขาก็ไม่สน ขอเพียงได้สมใจปรารถนาต่อให้ถูกมองว่าหน้าด้านเขาก็พร้อมยิ้มรับ
View More“น้องวินต้องดีใจอยู่แล้วล่ะค่ะที่กำลังจะได้เป็นพี่ชายคนโต และพลอยคิดว่าไม่ใช่แค่ลูกที่ดีใจเท่านั้นนะคะ คุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยายก็ด้วย แต่พลอยจะยังไม่บอกใครจนกว่าจะได้รับผลการยืนยันอย่างเป็นทางการจากคุณหมอ พี่ภาคเห็นด้วยไหมคะ” “ครับ” เมียว่ายังไงเขาก็ว่าตามนั้น “ค้าบ” น้องวินปล่อยเต้าพูดตามพ่ออย่างไร้เดียงสาก่อนจะเอากลับเข้าปากใหม่ “น้องวินก็สัญญาด้วยเหรอครับ ดีจัง” แพรพลอยยิ้มหัวเราะด้วยความเอ็นดู บรรยากาศในการเล่นน้ำของสองคนพ่อลูกเป็นไปอย่างสนุกสนานครื้นเครง เสียงหัวเราะดังสอดประสานมีให้ได้ยินตลอด แพรพลอยเดินมาดูจึงอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ เธอไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้วซึ่งผลที่ออกามาก็เป็นไปตามนั้น เธอกำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง ทุกคนที่ทราบข่าวต่างแสดงความยินดีที่มีเบบี๋ ตอนน้องวินว่าเห่อกันมากแล้ว ท้องนี้ก็ยังเหมือนเดิมเป๊ะ และคนที่หนักสุดก็ไม่พ้นพ่อของลูกอีกตามเคย “แม่ แม่มา” น้องวินดีใจที่เห็นแม่เดินมาหา กระเด้งตัวบนเป็ดยาง “เล่นน้ำสนุกไหมครับ” ดวงตาอ่อนโยนมองลูกชายด้วยความเอ็นดู ฉะหนุกค้าบ” “เปลี่ยนใจลงมาเล่นด้วยกันไหมจ๊ะ” ภาคภูมิลอยคอดูแลลูกอย่างใกล้ชิด “ไม่ค่ะ อยากนั่งดูมา
“พ่อค้าบ หาแม่ วินจาหาแม่ แม่ๆ” เด็กชายตัวจิ๋วซึ่งกำลังนั่งอยู่บนตักพ่อเรียกร้องจะหาแม่ด้วยท่าทางน่าสงสาร ตาแดงๆ จะร้องไห้เต็มทีนั้นบีบหัวใจภาคภูมิยิ่งนัก“น้องวินอยู่กับพ่อไม่สนุกเหรอครับ หนูถึงเอาแต่ร้องหาคุณแม่น่ะหืม” ถามลูกชายเสียงอ่อนโยนระคนสงสาร แค่คุณแม่หายไปชั่วโมงเดียวก็ร้องหาเสียแล้ว ไม่ต่างจากพ่อเลย ที่เขาพูดกันว่าเชื้อไม่ทิ้งแถวก็ดูได้จากนิสัยของพวกเขาพ่อลูก คนหนึ่งติดแม่ อีกคนติดเมีย “หิวนม จ๊วบ จาจ๊วบ จ๊วบนมแม่ แม่ค้าบ วินหาแม่ ปายหาแม่ ฮือ” สองมือน้อยขยำเสื้อเชิ้ตพ่อบริเวณแผงอกจนยับ ดวงหน้าเล็กๆ บิดเบ้ งอแงกว่าปกติ “น้องวินจ๊วบๆ นมในขวดก่อนได้ไหมลูก คุณแม่ไม่อยู่หิวหนูก็ต้องกินในขวดนะครับ” ภาคภูมิเจรจาเสียงอ่อน เมียไม่อยู่เพราะมีนัดทานข้าวกับเพื่อน เขาเลยต้องเลี้ยงลูกตามลำพังอยู่ในห้องทำงานมาเกือบจะสองชั่วโมงแล้ว เขาทำให้ลูกได้หมดยกเว้นเรื่องนมเรื่องเดียวเท่านั้น ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ลูกชายคนดีจะยอมเลิกดูดนมจากเต้าแม่ สองขวบแล้ว ลองมาหลายครั้งก็ล้มเหลวมันทุกครั้ง น้องพลอย และตัวเขาเองก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจลูก ทนไม่ได้ที่ต้องเห็นน้ำตาของน้องวิน คงต้องรอเวลาที่เขาจะยอมเลิกไ
บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่ยังคงเงียบสงบ คนเพิ่งตื่นจึงยิ้มกริ่ม ค่อยๆ ขยับตัวลุกให้เบาที่สุด เห็นว่าเมียรักยังนอนหลับสนิทไม่ต่างจากลูกรอยยิ้มยิ่งขยายกว้าง มือแกร่งช้อนอุ้มร่างเล็กจ้อยเข้าสู่วงแขน ย้ายไปนอนในเปล ให้ลูกนอนด้วยไม่ได้เพราะเขามีแผนการง้อเมียที่ต้องใช้พื้นที่ บอกรักพลางจุมพิตกระหม่อมบางของน้องวินหลังจัดท่า ห่มผ้าให้ลูก กลับมาขึ้นเตียง นอนตะแคง เท้าแขนมองใบหน้าเนียนด้วยสายตาอ่อนโยนระคนเจ้าเล่ห์ ยื่นนิ้วเขี่ยแก้ม “พี่จะง้อน้องพลอยแล้วนะคะ อนุญาตให้พี่ง้อนะคนสวย พี่ไม่อยากให้เราโกรธกันนาน ไม่สิ ต้องบอกว่าพี่ไม่อยากให้น้องพลอยโกรธพี่นาน นอนคนเดียวมันหนาว ไม่อุ่นเท่าที่เรานอนกอดกัน” พึมพำคนเดียว เสียงดังก็กลัวเมียจะตื่นก่อนลงมือง้อ ฝ่ามือใหญ่เคล้นคลึงสะโพกผายที่อยู่ภายใต้ผ้าห่ม ค่อยๆ ไต่ระดับ คว้าหมับเข้าที่เต้าอวบ “คิดจะลักหลับพลอยเหรอคะพี่ภาค” ถามทั้งที่ยังหลับตา เธอรู้สึกตัวตั้งแต่เขาพึมพำคนเดียวแล้ว ขออนุญาตกับคนหลับเพื่อง้อ ฟังแล้วมันน่าบีบคอนัก คิดได้ยังไงก็ไม่รู้ เอาจริงๆ ก็เดาออกว่าจะต้องมาในรูปแบบนี้ “อา ตื่นแล้วเหรอคะคนสวย” คนเจ้าแผนการถามอ้อนเสียงอ่อยๆ แต่มือยังไม่หย
ขึ้นเตียงได้แพรพลอยก็นอนหันไปทางเปลลูกชาย ด้านหลังมีร่างสูงของสามีตามซ้อนนอนประกบ เกี่ยวสายชุดนอนหลุดจากไหล่ ตะปบเต้าเคล้นคลึงแหล่งอาหารของลูกเล่น จากที่ง่วงๆ ตอนนี้ตาสว่างมาก “คัดเต้าไหมคะ วันนี้พี่ไม่ได้ช่วยบรรเทาให้เลย” น้ำนมที่มีมากเกินในบางครั้งทำให้เขาต้องช่วยดื่มกิน แม้ว่าจะสามารถปั๊มเก็บเอาไว้ให้ลูกดื่มจากขวดได้ แต่ลูกชายสุดที่รักกลับไม่ชอบ เขารักในการดื่มจากอกแม่เท่านั้น อย่าว่าแต่ลูกเลยที่ชอบ พ่อก็ชอบ ชอบมาก่อนลูกอีก ไม่ขอก็เต็มใจยิ่งที่จะช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดของเมียด้วยปากตัวเอง “ไม่ค่ะ วันนี้น้องวินทานนมเก่งมาก” พอฉี่ลูกชายเธอก็ร้องหิวแล้ว “เหรอคะ” มือยังไม่หยุดเคล้น ของโปรดเขามันใหญ่ขึ้นมากตั้งแต่มีลูก แพรพลอยจับน้ำเสียงสามีได้รอยยิ้มอ่อนๆ จึงผุดขึ้นบนเรียวปากงาม “ง่วงแล้วก็อย่าฝืนเลยค่ะ” ใกล้จะสิ้นฤทธิ์ตามลูกไปติดๆ แล้ว “อยากคลายกล้ามเนื้อกับเมีย แต่เห็นทีว่าต้องเป็นพรุ่งนี้แทนแล้ว” พึมพำกับซอกคอหอมกรุ่น พลางเบียดกายซุกเมีย “หลับเถอะค่ะ พักเรื่องหื่นเอาไว้ก่อนนะคะคนดีของเมีย” พลิกกายกลับมามองหน้าสามี คนรู้งานรีบไถลศีรษะซุกอกอวบ แพรพลอยอมยิ้มแนบจูบกลางกระหม่อมหนา ม
“ฉันว่าเราไปเที่ยวกันเถอะ ยัยพลอยคงไม่อยากให้เราขัดจังหวะ” พริบพราวพูดขึ้นหลังจากที่เธอ และซินดี้เห็นฉากสวีทหวานของเพื่อนตอนแรกพวกเธอตั้งใจจะมาชวนแพรพลอยไปเดินเที่ยวในเมือง แต่ตอนนี้ไม่ต้องชวนแล้วแหละ เพราะเจ้าของคงไม่ยอมปล่อยตัวง่ายๆ ไว้ค่อยโทรบอกทีหลัง ไม่อยากจะขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของคู่รัก“อือ
เลิกงานแล้วภาคภูมิยังไม่ยอมพาแพรพลอยกลับไปส่งที่บ้าน แต่เขาพาเธอมายังคอนโดของเขาแทนโดยการอ้างว่าอยากทานอาหารฝีมือของเธอ ก่อนกลับคอนโดเขาจึงพาเธอแวะซื้อของสดเพื่อที่จะนำมาประกอบอาหารเย็น ภาคภูมิเข็นรถเข็นเดินตามร่างบางที่วันนี้รับหน้าที่เป็นแม่ครัว แพรพลอยหยิบโน่นจับนี่อย่างคล่องแคล่วเมื่อได้ของตามท
หลังจากแพรพลอยออกจากโรงพยาบาลแล้วภาคภูมิก็ช่วยเลี้ยงลูกมาตลอด แพรพลอยกับภาคภูมิช่วยกันเลี้ยงลูกโดยที่ไม่ได้จ้างพี่เลี้ยง เนื่องจากต้องการที่จะดูแลลูกเอง บางเวลาก็จะมีคุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย คุณลุง คุณน้า คุณอา มาคอยช่วยเลี้ยงด้วย แต่ส่วนมากถ้าภาคภูมิอยู่จะไม่ค่อยให้ใครได้เลี้ยงลูกเขานานหรอกเพรา
หลังจากลูกชายตัวน้อยกินนมจนอิ่ม พาเดินเล่นได้ไม่นานก็สิ้นฤทธิ์หลับคาอ้อมอกของผู้เป็นแม่ แพรพลอยก็อุ้มเจ้าตัวน้อยที่หลับตาพริ้มไปนอนในเปลสำหรับเด็กที่อยู่ใกล้ๆ กับเตียงหลังใหญ่ จุมพิตกระหม่อมบอบบาง สองแก้มนุ่มหอมกลิ่นนมซ้ำๆ แล้วตัดใจผละออก เพราะกลัวจะรบกวนการนอนของลูก จัดผ้าห่ม ดูแลความเรียบแล้ว ไกว