อ้อนรักหวานใจ

อ้อนรักหวานใจ

last updateLast Updated : 2025-07-04
By:  สิรี&EVAVYCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
67Chapters
2.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คราแรกที่ได้สบตากับสาวน้อยหน้าหวาน ผู้ซึ่งลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนรัก ประธานหนุ่มรูปงามเจ้าของโรงแรมอันเลื่องชื่อก็เกิดหัวใจเต้นแรงดุจหนุ่มน้อยอ่อนหัด แต่เรื่องนั้นมองข้ามมันไปเถอะ ในวินาทีนั้นเขาตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องครอบครองเธอให้จงได้ แม้วิธีการบางอย่างจะดูไร้ยางอายไปหน่อยเขาก็ไม่สน ขอเพียงได้สมใจปรารถนาต่อให้ถูกมองว่าหน้าด้านเขาก็พร้อมยิ้มรับ

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 แรกพบ

"My lady? You are awake already?"

The kitchen girl in the doorway froze with the wash basin in her hands. Elowen Vayne had been awake for over an hour. She had not lit a candle. She had not rung for help. She sat on the edge of her bed in the grey dawn light with her shawl pulled tight around her shoulders and her hands folded in her lap, the way she had sat for the past four years of her marriage.

"Leave the basin by the door," Elowen said. Her voice was soft. It was always soft now. "You may go."

"My lady, the Alpha said—"

"I said you may go."

The girl set the basin down and fled. Elowen heard her bare feet slap against the cold stone of the corridor. The girl was new this month. The new ones always tried to speak to her at first. Then the older servants pulled them aside in the kitchens and told them what the Alpha's wife was. After that, they stopped trying.

Elowen stood. Her legs hurt. They always hurt now. She walked to the wash basin and dipped her fingers into the water. It was warm. She had been told once, when she was sixteen and newly married, that warm water in the morning was a small kindness the kitchen women gave to the Luna out of respect. She had believed it then. She no longer believed it. The kitchen women warmed her water because the Alpha had once shouted at one of them for letting the Luna's water go cold and embarrass him in front of guests. The water had nothing to do with her.

She rolled her sleeve back to wash her arm.

She stopped.

There was a bruise along the inside of her forearm. A long one. It curved from her wrist nearly to her elbow in the soft purple-blue of a mark perhaps half a day old. She had not been struck. She had not fallen. The skin around it was unbroken.

"Seven," she said, very softly, to no one. "That makes seven this month."

She rolled her sleeve back down before she could look at it any longer. She had learned long ago that looking at the bruises did not make them go away and did not give her any answer about where they had come from. The healer at Ironbough had stopped coming to see her after the first year. The healer had told Doran, in front of her, that the Luna had a delicate constitution and that nothing could be done about it. Doran had not asked again.

Elowen wrapped a second shawl around her shoulders and walked out of her chamber and down the cold stone corridor and out into the manor garden. The garden was the only place at Ironbough nobody watched her. The Alpha had no use for gardens. The pack-folk used the orchard and the practice yards. The garden had been planted by Doran's mother before she died and had been allowed to go half-wild, and the half-wild paths between the bare autumn rose-bushes belonged to her. She walked them every dawn. Nobody had ever told her she was not allowed.

She walked until her hands stopped shaking. Then she walked back inside for breakfast.

The great hall at Ironbough was already half-full when she came in. Doran was at the high table at the far end. He was laughing at something one of his warriors had said. He did not look up when she entered. None of the warriors looked up. The serving women set out fresh bread and a bowl of porridge at the empty seat beside the Alpha's chair, and Elowen walked the length of the hall in silence and sat down in it.

"...and the trader's face when he saw what I'd done with the count, by the Mother, I thought he was going to faint—"

Doran's laugh came out big and easy, the way it did when he was performing for an audience. The warriors around him laughed too. They always did. Elowen reached for the bread. Her sleeve pulled back half an inch from her wrist as she did and she pulled it down again before anyone could see.

"My lady Luna," said one of the warriors after a moment. He was a visiting man in dust-coloured riding leathers. She did not know his name. "Forgive me asking, but you look pale this morning. Are you well?"

The hall went a little quieter. Not silent. Just a little quieter, the way it always did when someone new tried to speak to her directly.

Doran answered before she could open her mouth. "She's well enough. Always pale. Don't worry yourself, friend — sickly stock, the Vaynes. We're used to it." He clapped the visiting warrior on the shoulder hard enough that the man flinched. "Have some more meat. You ride out tonight?"

The warrior glanced at Elowen for one more uncertain second. Then he turned back to the Alpha and let himself be pulled into the conversation about the road to the eastern holdings.

Elowen ate her bread.

She ate it slowly and carefully and made sure none of it fell on her gown, because the last time bread had fallen on her gown one of the kitchen women had snickered behind her hand and Doran had heard it and the kitchen woman had been beaten in the yard the next morning and Elowen had carried the sound of that woman's screams in her chest for a month. After that she had learned to eat her bread very, very slowly.

Sickly stock. Always pale. Don't worry yourself.

He had not even looked at her when he said it.

The day went the way the days had been going for a long time. She was not consulted on the household accounts. She was not asked about the menu for the evening meal. When she walked through the kitchen on some small pretext, the kitchen women stopped talking and waited, polite and frozen, until she was gone. When she walked past the guard room, the guards saluted her with the empty correctness of men who had been told to salute. When she crossed paths with Doran in the long west corridor in the afternoon he stepped around her without looking at her, the way one steps around a piece of furniture left in the wrong place.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
67 Chapters
ตอนที่ 1 แรกพบ
“เอ่อ เจ้านายครับ เจ้านาย ถึงโรงแรมแล้วครับ” โทนี่เปิดประตูรถลงมาเรียกเจ้านายที่เบาะโดยสารหลังรถอย่างเกรงอกเกรงใจเนื่องจากเขาเรียกมาสักพักแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าเจ้านายมาดเข้มของเขาจะตื่นจากนิทรา ออกจากบ้านมาก็หลับทันที เห็นทุกทีที่ออกจากบ้านต้องคอยเช็คข่าว และตารางงานที่จะต้องทำในวันนี้ตลอด สงสัยจะเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา ทำให้วันนี้เจ้านายเข้ามาโรงแรมสายกว่าปกติมากโขภาคภูมิ พิชญะสกุล หนุ่มรูปหล่อบ้านรวย ผู้กุมบังเหียนใหญ่คนปัจจุบันของโรงแรมและรีสอร์ตในเครือ Paradise ที่มีสาขาทั้งในและต่างประเทศ เขามีพร้อมทั้งฐานะและหน้าตาเป็นผู้ชายในฝันของสาวๆ แต่ก็ยังไม่มีใครสามารถเข้ามาครอบครองสี่ห้องหัวใจของเขาได้เมื่อถึงเวลาเขาก็คงจะเจอคนที่หัวใจต้องการเอง เขาจึงไม่อยากคบใครฆ่าเวลา แค่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ตามธรรมชาติของผู้ชายกับผู้หญิงที่ไม่มีข้อผูกมัดจะดีกว่าเพื่อรอใครบางคนที่จะมาดูแลหัวใจของเขาในอนาคต ซึ่งตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนและจะมีจริงหรือไม่“อือ รู้แล้ว แกจะตะโกนทำไมวะโทนี่ ฉันแค่พักสายตาไม่ได้หลับลึกขนาดนั้น” เสียงเข้มเอ่ยเสียงขุ่นกับเลขาพ่วงตำแหน่งลูกน้องคนสน
Read more
ตอนที่ 2 ใส่เกียร์เดินหน้า
วันนี้แพรพลอยมีนัดกับซินดี้เพื่อนชายหัวใจสาวมาช็อปปิ้งที่ห้างในเครือบ้านเธอ ตอนนี้ CEO ใหญ่คือพี่ชายของเธอเอง ถึงแม้จะเป็นลูกพี่ลูกน้อง แต่ทั้งเธอและธีรเดชก็สนิทกันมาก เพราะทั้งคู่เป็นลูกคนเดียว ไม่ว่าเธอจะอ้อนขออะไรพี่ชายที่แสนดีของเธอก็จะสรรหามาให้อย่างไม่เกี่ยงงอน แล้วแบบนี้จะไม่ให้รักได้ยังไง“นังเพื่อนบ้าแกแต่งตัวสวยมาประชันฉันทำไมยะ” ทุกครั้งที่มาเดินห้างด้วยกันยัยพลอยมักจะถูกผู้ชายมองมากกว่าตลอด ทำไมนะสวรรค์ถึงไม่ให้ซินดี้เป็นในสิ่งที่ตัวเองอยากเป็น เธอได้แต่คร่ำครวญอยู่ในใจ“ฉันเนี่ยนะประชัน แกแต่งตัวแมนขนาดนั้นแล้วฉันแต่งตัวสวยขนาดนี้ แกเอาตรงไหนมาคิดว่าฉันประชันความสวยกับแกนังถึก ทำไมแกไม่แต่งหญิงไปเลยจะได้จบๆ ได้ไม่ต้องมาทำหน้าบูดบึ้งใส่ฉันอยู่แบบนี้” เพลียกับความคิดของนังซินดี้จริงๆ อยากเป็นสาวแต่แต่งตัวแมน“ย่ะ! ถ้าวันไหนฉันลุกขึ้นมาแต่งแกนี่แหละจะหนาว” ซินดี้สะบัดก้นแพรพลอยแล้วเดินเข้าไปร้านเสื้อแบรนด์ดังที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าแทนภาคภูมิมีธุระแวะมานัดคุยกับลูกค้าที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำของธีรเดช คุยเสร็จก็ขึ้นมาทักทายตามประสาเพื่อนที่รักกัน แล้วคิดจะมาล้วงข้อมูลของน้องสาวเ
Read more
ตอนที่ 3 ตามมาคุม
หลังจากที่ภาคภูมิบอกว่าเขาจะเริ่มรุกเธอเขาก็ทำแบบนั้นจริงๆ เพราะหลังจากที่เขาขับรถตามมาส่งเธอที่บ้านเมื่อวันที่เขาพาเธอไปทานขนมร้านอร่อย และบอกชอบเธอ เขาก็ขยันส่งไลน์ โทรหาเธอตลอดหากว่าเขาไม่ว่างมาหาเธอด้วยตัวเอง ทั้งคำพูดที่หวานหูไม่รู้ว่าไปสรรหามาจากไหนที่มีมาหยอดเธอได้ทุกวัน แล้วก็ชอบหอม ชอบกอดหาเศษหาเลยกับเธอ เขาบอกว่าเธอเหมือนตุ๊กตานุ่มนิ่มน่ารักน่ากอด คนอะไรไม่รู้ชอบเอาเปรียบอยู่เรื่อย แล้วใจไม่รักดีของเธอก็ชอบโอนเอนไปทางเขาอยู่ร่ำไป วันนี้เธอก็ดันพลาดไปบอกเขาว่าจะไปงานปาร์ตี้ที่เพื่อนของเธอจัดขึ้นที่คลับชื่อดังแห่งหนึ่ง และเป็นไปตามคาดว่าพ่อคนที่สองของเธอจะไม่ยอมให้ไป สรรหาคำพูดต่างๆ นานามาหว่านล้อมให้เธอโอนอ่อนแล้วทำไมเธอจะต้องฟังเขาด้วยล่ะ ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แค่บอกชอบเธอแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมาบงการเธอได้ ตอนนี้เธอพาร่างบอบบางของตนเองมายืนอยู่ที่หน้าคลับที่ว่า วันนี้เธอเลือกใส่เดรสเปิดไหล่สีชมพูเข้มสั้นเหนือเข่า ตัดกับผิวขาวราวน้ำนมของเธอ ประกอบกับสวมใส่รองเท้าส้นสูงสีดำ 4 นิ้ว ทำให้เรือนร่างดูโปร่งระหง ขาแลเรียวยาว เซ็กซี่ไปทุกสัดส่วน ใบหน้าก็บรรจงแต่งมาอย่างโฉบเฉี
Read more
ตอนที่ 4 ปะฉะดะ
แพรพลอยนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่บนเตียงภายในห้องนอน เนื่องจากวันนี้เธอมีนัดกับตาลุงจอมเจ้าเล่ห์ของเธอตอนเที่ยง หลังจากที่เขาได้ประกาศตัวเองว่าเป็นคนรักของเธอต่อหน้าเพื่อนๆ เธอก็ต้องถูกล้อ บ้างก็ว่าไม่ยอมบอกกันมั่งว่ามีของดีที่แอบซุกซ่อนเอาไว้ แต่ที่หนักที่สุดคงไม่พ้นซินดี้ที่ทั้งเพ้อทั้งต่อว่าเธอไปพร้อมๆ กัน คิดแล้วก็ขำนี่เธอคงหนีเขาไม่พ้นจริงๆ สินะ หวังว่าคงจะไม่ทำให้เธอเสียใจนะตาลุงจอมหื่น เมื่อใกล้ถึงเวลานัดแพรพลอยก็ออกจากบ้านมาหาภาคภูมิที่โรงแรม เธอไม่อยากให้เขาเสียเวลาออกมารับเนื่องจากการจราจรมันไม่เอื้ออำนวย มาถึงแล้วก็ตรงมาที่ประชาสัมพันธ์ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอจะขึ้นไปบนห้องทำงานของท่านประธานใหญ่ “สวัสดีค่ะ Paradise Hotel ยินดีต้อนรับค่ะ” “สวัสดีค่ะ จะขึ้นไปพบคุณภาคภูมิ ไม่ทราบว่าต้องไปที่ชั้นไหนคะ” แพรพลอยถามกับประชาสัมพันธ์สาวสวยที่ตอนแรกก็เหมือนจะให้การต้อนรับเธอดี แต่พอจะขอเข้าพบพี่ภาคของเธอกลับทำท่าทางไม่พอใจซะงั้น” “คุณภาคภูมิ ท่านประธานน่ะเหรอคะ ไม่ทราบว่านัดไว้ไหมคะ ถ้าไม่ได้นัดคงให้พบไม่ได้ มโนไปเองรึป่าวก็ไม่รู้จู่ๆ จะมาขอเข้าพบคงเห็นว่ารวยล่ะสิท่า” เสียงห
Read more
ตอนที่ 5 เข้าพบผู้หลักผู้ใหญ่
เสียงแจ้งเตือนจากไลน์ดังเข้ามาถี่ๆ ทำให้คนที่กำลังนั่งคุยอยู่กับเพื่อนอย่างสนุกสนานที่โต๊ะม้าหินหน้าคณะต้องชะงักลงกลางคัน หยิบโทรศัพท์มาเปิดดูข้อความว่าใครส่งอะไรมา ถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นตาลุงจอมหื่นของเธอที่วันๆ เอาแต่ชวนเธอคุย ไม่รู้ว่าทำงานทำการบ้างรึป่าว แต่ก็ดี เพราะเธอจะได้รับรู้ว่าเขากำลังทำอะไร ยิ่งเสน่ห์แรงเกินต้านทานอยู่ ถ้าวันนี้ไม่มีเรียนเขาคิดจะหนีบเธอไปทำงานด้วย “น้องพลอยทำอะไรอยู่คะ” “ตอนนี้อยู่ที่ไหน” “อ่านแล้วตอบด้วยนะคะพี่คิดถึง” “มาเป็นชุดเลยนะ” แพรพลอยพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ก็ไม่วายมีเพื่อนได้ยินแล้วพากันแซวเธอใหญ่ เธอได้แต่ส่ายหน้าให้กับความทะเล้นของเพื่อนๆ “ทำไมไม่ตอบพี่ล่ะคะ” คนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ถึงกับสะดุ้งตกใจเมื่อคนที่กำลังนึกถึงมากระซิบที่ข้างหู และไวเท่าความคิดก็รีบหันกลับไปหาที่มาของต้นเสียงทันที คนตัวโตในชุดสูทสุดหรูแบรนด์ดังยืนทำหน้าหล่ออยู่ และใช่ตอนนี้พี่ภาคของเธอกลายเป็นจุดสนใจไปแล้ว สาวๆ นี่กรี๊ดกันใหญ่จนเธอต้องส่งค้อนให้วงใหญ่โทษฐานทำให้เธอไม่พอใจ “พี่ภาคมาได้ไงคะ แล้วทำไมต้องมาเงียบๆ ด้วย พลอยตกใจรู้ไหม” พูดแล้วก็กอดอกแกล้งทำหน้าเชิดใส่ค
Read more
ตอนที่ 6 ก็คนมันหวง
“เลิกเล่นโทรศัพท์ได้แล้วคนดีตั้งแต่ขึ้นรถมาน้องพลอยยังไม่ยอมวางเลยนะ” ภาคภูมิเหล่มองคนตัวเล็กที่กำลังกดมือถือยุกหยิกบางทีก็หัวเราะออกมาไม่ได้สนใจเขาที่กำลังขับรถอยู่เลยเขาชักจะน้อยใจแล้วที่เธอให้ความสนใจโทรศัพท์มากกว่า “คุยแล้วติดลมไปหน่อยนะคะ” แพรพลอยหันมาบอกคนข้างๆ ที่นั่งทำหน้าบึ้งใส่ตนเอง แล้วเอื้อมแขนเรียวสวยไปจับใบหน้าหล่อเหลาโยกไปมาอย่างหยอกเย้า “หอมแก้มพี่ก่อนแล้วจะหายโกรธ” ภาคภูมิเอียงแก้มเข้ามาหาคนสวยแล้วก็ได้รับจูบไปฟอดใหญ่ จับมือบางข้างที่สวมแหวนเพชรเม็ดงามมาแนบที่ริมฝีปากแล้วกุมเอาไว้ “พี่ภาคขา” แพรพลอยเอนศีรษะซบที่ไหล่หนาอย่างออดอ้อนขณะที่รถติดไฟแดง มือข้างที่ว่างก็ลูบเบาๆ ที่แหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของคนตัวโต “ขามีอะไรคะ” ภาคภูมิก้มหน้าลงจูบศีรษะเล็กอย่างรักใคร่ “อีกสามวันน้องพลอยต้องไปทำกิจกรรมกับทางมหาวิทยาลัยที่หัวหินนะคะ งานนี้ไม่ไปไม่ได้เพราะจะเป็นกิจกรรมสุดท้ายก่อนที่จะไปฝึกงานค่ะ” แพรพลอยช้อนตาขึ้นมองภาคภูมิที่เงียบไป “ไม่ไปไม่ได้เหรอ พี่ไม่อยากให้ไปไกลหูไกลตาเกิดเป็นอะไรขึ้นมาพี่คงขาดใจ” ภาคภูมิคิดอย่างกลัดกลุ้ม กลัวว่าถ้าห่างตาไปไกลจะมีคนเข้ามาขายขนมจีบ คิดว
Read more
ตอนที่ 7 มาทำงานจริงๆ นะ
วันนี้เป็นวันเป็นวันที่แพรพลอยมีกำหนดการที่จะเดินทางไปหัวหินเพื่อนทำกิจกรรมกับเพื่อนๆ และรุ่นน้องคณะบริหารที่เธอกำลังจะจบการศึกษาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า และเธอก็เพิ่งจะทราบว่าโรงแรมที่เธอจะไปพักนั้นเป็นของภาคภูมิ พอเธอถามว่าเขาทราบมาก่อนแล้วไหมก็ได้คำตอบว่าเขาลืมว่าเคยอนุมัติไปเมื่อทางมหาวิทยาลัยของเธอขอมา หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะเขาให้โทนี่เป็นคนจัดการ ส่วนตัวเขาเองก็มาทราบเรื่องจากเธออีกที ทำให้ตอนนี้เธอต้องมานั่งอยู่กับเขาในรถคันหรูที่มีโทนี่เป็นคนขับ แทนที่จะเป็นรถบัสที่ทางมหาวิทยาลัยได้จัดเตรียมเอาไว้ให้ เพราะคนตัวโตที่นอนหนุนตักเธอตอนนี้ไม่ยอมท่าเดียว เธอเลยต้องขออาจารย์ว่าจะไปเจอกันที่หัวหินเลยทำให้เพื่อนเธอแซวกันยกใหญ่ว่ามีคนตามมาคุม “พี่ภาคจะตามมาทำไมคะเนี่ย บอกแล้วว่าไม่ต้องมาทำไมดื้อตลอด” บอกคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนตักที่ดูจะอารมณ์ดีเกินเหตุจนน่าหมั่นไส้ “พี่มาตรวจงานต่างหากไม่ได้มานานต้องมาดูแลหน่อย” ตอบคนรู้ทันก่อนจะกันนอนตะแคงหันหน้าซุกที่หน้าท้องแบนราบอย่างอ้อนๆ “ไม่ต้องมาทำตัวเป็นผู้บริหารที่ดีเลยค่ะ” แพรพลอยบ่นอย่างไม่จริงจังมือนุ่มก็คอยลูบไล้ผมดำดกหนาไปม
Read more
ตอนที่ 8 หน้าอ่อนหรือจะสู้หน้าหล่อ
แพรพลอยลืมตาเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกที่ภาคภูมิเป็นคนตั้งไว้ขณะนี้เป็นเวลา 11.30 น. มองคนที่กำลังซุกบนอกของเธอ ขาก็ก่ายเอาไว้ขยับไปไหนไม่ได้ "พี่ภาคขาตื่นก่อนค่ะ" เขย่าแขนคนขี้เซาให้ตื่นจากนิทรา ยังไม่อย่างตื่นเลย” พึมพำชิดอกอวบ สูดดมความหอมเข้าปอดอย่างเต็มที่ “ถ้างั้นก็ปล่อยพลอยก่อน จะได้เวลานัดแล้ว ส่วนพี่ภาคก็นอนต่อ กอดแบบนี้ลุกไม่ได้ค่ะ” “อาจารย์พวกนั้นขัดขวางความสุขพี่” บ่นแต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอดเพื่อให้เธอได้ไปจัดการตัวเอง ส่วนเขาก็นอนรออยู่บนเตียงรอเข้าห้องน้ำต่อจากเธอ “จะนอนต่อเหรอคะ” ออกมาจากห้องน้ำก็เดินมาหาคนบนเตียงที่นอนมองเธอตาหวานฉ่ำ “ไม่นอนแล้วค่ะ ดึงหน่อย” ส่งแขนให้ แพรพลอยก็ช่วยดึงอย่างว่าง่าย ทว่าภาคภูมิกลับไม่ยอมลุกง่าย ๆ คนตัวบางจึงเสียหลักล้มลงไป “แกล้งอะ” ทุบอกกว้างเมื่อรู้ตัวว่าถูกเขาแกล้ง แถมยังกอดรัดเธอเสียแน่น แล้วประกบปากสูบเอาลมหายใจไปจากเธอจนหอบ “พอได้แล้วค่ะ” เบี่ยงหน้าหนีเพราะกลัวว่าเขาจะทำมากกว่าจูบ “สัญญากับพี่ว่าจะไม่เข้าใกล้ผู้ชายคนไหน ถ้ามีใครมาคุยด้วยบอกมันไปเลยว่ามีผัวแล้วแถมขี้หึงมากด้วย” ภาคภูมิสั่งเสียงเข้มจ้องตากลมโ
Read more
ตอนที่ 9 ยอมเธอคนเดียว
อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นช่วงสอบปลายภาคของแพรพลอย ซึ่งวันนี้ก็เป็นวิชาสุดท้ายแล้วหลังจากสอบเสร็จเธอก็จะสำเร็จการศึกษาและต้องไปทำหน้าที่เลขาตามที่โดนเรียกร้องมา ทำให้อาทิตย์ที่ผ่านมาเธอไม่ค่อยได้เจอกับภาคภูมิเท่าไหร่ แต่เขาก็จะคอยแวะมาหาเธอ และพูดคุยกับคุณพ่อคุณแม่เธอเป็นประจำ ตอนแรกเธอเคยสัญญาว่าจะแต่งงานทันทีเรียนจบแต่เธอขอยืดระยะเวลาออกไปก่อน ตอนแรกภาคภูมิทำท่าจะไม่ยอมท่าเดียวจนเธอต้องอ้อนขออยู่นานกว่าเขาจะยอมใจอ่อน แน่นอนว่ามีข้อแลกเปลี่ยน คือให้เธอไปทำงานเป็นเลขาส่วนตัวซึ่งเธอก็ไม่ลังเลที่จะตอบตกลง “ทำข้อสอบได้ไหมคะคนสวย” หลังแยกกับเพื่อนแพรพลอยก็เดินมาขึ้นรถที่มีภาคภูมิเป็นคนขับ เราจะไปหาอะไรทานกันหลังจากหลายวันที่ผ่านมาไม่ค่อยมีเวลาได้สวีตหวานกันสักเท่าไหร่ “สบายมากค่ะ แต่ตอนนี้มาก” ลูบท้องแบนราบของตัวเองป้อยๆ เมื่อเช้าเธอทานไปนิดเดียวเอง พอใช้พลังงานไปเยอะร่างกายเลยร้องหาอาหาร ภาคภูมิเอื้อมมือลาลูบผมนุ่มอย่างเอ็นดูก่อนจะทำแก้มป่องให้คนสวยหอมแก้ม “ชื่นใจจัง ทนอีกนิดนะคะเดี๋ยวก็จะได้ทานแล้ว ว่าแต่อยากทานอะไรคะ” ก้มมองคนที่เอนตัวมาพิงศีรษะกับไหล่เขา “อยากทานอาหารญี่ปุ่นแล้วก็ตบท้า
Read more
ตอนที่ 10 เลขาส่วนตั๊วส่วนตัว
วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกของเธอแพรพลอยเลยทำให้เธอตื่นแต่เช้ากว่าปกติเพื่อจะมาขอรับพรจากคุณพ่อ คุณแม่ก่อนที่แฟนหนุ่มจะมารับไปทำงาน ความจริงเธอจะขับรถไปเองแต่เขาไม่ยอมเลยต้องตามใจท่านประธาน “คุณพ่อคุณแม่ขาวันนี้น้องพลอยจะไปทำงานกับพี่ภาควันแรก อวยพรหน่อยค่ะ” อ้อนคุณพ่อคุณแม่เสียงหวาน ทำงานวันแรกเธอก็อยากจะได้พรจากบุพการีแม้ว่าจะไม่ทราบแน่ชัดว่าการเป็นเลขาของภาคภูมินั้นต้องทำอะไรบ้าง เพราะปกติเขาก็มีคุณเลขาคนเก่งคอยทำหน้าที่อยู่แล้ว “แม่ขอให้ลูกสาวคนสวยของแม่พบเจอแต่คนดีๆ และไม่ดื้อกับพี่เขานะลูก” คุณกานดาลูบศีรษะลูกสาวด้วยความเอ็นดู รั้งใบหน้างามมาหอมแก้มอย่างแสนรัก เรื่องห่วงลูกเธอก็ย่อมต้องห่วง แต่เชื่อใจว่าที่ลูกเขยว่าจะสามารถดูแลแก้วตาดวงใจดวงนี้ของเธอและสามีได้เป็นอย่างดี หลังได้รับพรจากมารดาแพรพลอยก็ขยับกายเข้าไปหาบิดาที่กำลังนั่งยิ้มมองเธออยู่ “ลูกสาวพ่อเก่งอยู่แล้ว พ่อเชื่อว่าถ้าตั้งใจทำอะไรแล้วไม่มีสิ่งไหนที่ทำไม่ได้” คุณสันติลูบศีรษะลูกสาวสุดที่รักอย่างเอ็นดู “น้องพลอยรักคุณพ่อคุณแม่ที่สุดในโลกเลยค่ะ” โผเข้ากอดคุณพ่อคุณแม่พร้อมกันก่อนจะยื่นหน้าหอมแก้มท่านคนละฟอดใหญ่ ภาคภูม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status