11

“ผมรู้ว่าคุณหนักใจ เป็นซิงเกิลมัมมันก็ไม่ได้แย่ แต่จะดีกับน้ำอิงแน่ๆ ถ้าแกมีครอบครัวที่อบอุ่น ผมอยากให้คุณคิดดูดีๆ” นั่นเป็นการเปิดโอกาสให้เธอและตัวของเขา

กุลนิดาพยายามควบคุมอารมณ์ให้เป็นไปตามปกติเธอยังยืนยันความคิดเดิมมาตลอด

“แต่สำหรับฉัน เป็นซิงเกิลมัมมันก็ดีนะคะ ไม่ได้แย่ตรงไหน”

เขายิ้มรับอย่างเหนือกว่าแม้ภายในใจกำลังสะกดกั้นอารมณ์เพื่อไม่ให้สถานการณ์ของเธอกับเขาแย่ไปกว่านี้

“งั้นคุณบอกผมหน่อยสิ การเลี้ยงลูกคนเดียวมันดียังไง”

กุลนิดามองเขาก่อนตอบกลับยิ้มๆ “มีเวลาอยู่กับลูกมากขึ้นเพราะลูกมีแม่คนเดียว มีเวลาดูตัวเองมากขึ้น เพราะไม่ต้องไปดูแลคนอื่นนอกจากลูก”

“ข้อนี้ผมเห็นด้วย” แล้วจ้องเขม็งไปที่หน้าหวานๆ กับรูปร่างที่มองไม่ออกเลยว่ามีลูกหนึ่งมาแล้ว บังเอิญว่าดวงตาสีฟ้าจ้องอย่างไม่กะพริบตาทำให้คนถูกมองหน้าแดงซ่านแล้วตอบเขาเบาๆ

“ค่ะ”

คนบ้า! กุลนิดาคิดในใจแล้วเสมองไปทางอื่น

“มีแค่นี้เองเหรอ มีอะไรอีกไหม” แต่ไม่รอให้กุลนิดาพูด เขาก็รีบพูดต่อทันที “งั้นผมจะบอกข้อดีของลูกที่มีพ่อ”

“ยังค่ะ เลี้ยงลูกคนเดียว เรารู้ว่าไม่ต้องคอยใคร ไม่ต้องถ่างม่านตารอคนกลับบ้านดึก หรือไม่กลับบ้านเพราะใครคนนั้นอาจอ้างว่าไปตีกอล์ฟ ทั้งที่ความจริงอาจไปตี...”

ไรอันยิ้มรับ แล้วคิดตามสิ่งที่เธอพูดมาทุกคำ เขาไม่คิดสรรหาคำใดมาโป้ปดที่ผ่านมาเขาเคยมีผู้หญิงมากก็จริงก็เพราะเวลานั้นไม่ได้คิดจริงจังกับใคร

“ใครคนนั้นอาจเบื่อการตีกอล์ฟ หรือตีอะไรแบบที่คุณคิดแล้วก็ได้ เขาอาจอยากรีบกลับบ้านมาเจอหน้าลูก หน้าเมีย”

เธอขบริมฝีปากนุ่มเบาๆ เบ้ปากอย่างหมั่นไส้ “ฉันไม่ได้บอกว่าคนนั้นคือคุณสักหน่อย”

“ผมก็ไม่ได้พูดสักคำว่าคนนั้นเป็นผม คุณต่างหากที่คิด แต่ถ้าคิด ผมบอกเลยก็ได้ ตอนนี้เบื่อตีทุกอย่างที่คุณคิด” สายตาเจ้าเล่ห์แฝงนัยบางอย่าง

“นี่คุณ”

ยังไม่ทันที่คนทั้งคู่จะหาข้อสรุปได้ เสียงใสๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยที่หายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเองเพราะผู้เป็นแม่หัดให้ช่วยเหลือตัวเอง เด็กหญิงกลับออกมาในชุดอยู่บ้านเรียบง่ายสวมกางเกงขาสั้นสีขาวเข้ากับเสื้อแขนตุ๊กตาลายม้าโพนี่พื้นขาว น้ำอิงวิ่งอ้าแขนเข้ามากอดแล้วหอมกุลนิดาเหมือนเคยทำทุกวัน

แล้วโถมร่างกลมหอมอ่อนๆ เข้ามาหา “รักมามี้ที่สุด”

“มามี้ก็รักน้ำอิงที่สุดในโลกเลยค่ะ”

กิริยาแม่ลูกเขากอดและแลกหอมกันไปมาทำให้คนที่นั่งอยู่บนโซฟายิ้มบางๆ ไรอันยืดลำตัวตรงมองตาปรอยอยากมีส่วนร่วม นึกอยากจะโผไปกอดลูกสาวแล้วบอกว่าหอมแด๊ดดี้บ้างสิครับ เขาอยากรับความรู้สึกนั้นบ้าง มันคงมีความสุขไม่น้อย แต่เขาไม่อยากให้เด็กหญิงตกใจจึงได้แต่มองนิ่งๆ แล้วพิจารณาหน้าตาของแม่ลูกคู่นี้

ช่างไม่เหมือนกันเลยลูกหน้าเหมือนเขาถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์เชียวนะ

น้ำอิงถอยออกมาเมื่อฟัดแก้มนุ่มๆ ของผู้เป็นแม่จนพอใจ มือเล็กกำบางอย่างเอาไว้ สีหน้าเหมือนคิดอะไรออก

“มามี้ขา คุณลุงขา” เด็กหญิงยิ้มหวานเผื่อมาถึงคุณลุงสุดหล่อที่ไม่รู้ว่าตามเข้ามานั่งในบ้านของเธอทำไมกัน

“วันนี้น้ำอิงเหลือเงินค่าขนมกลับบ้านด้วยค่ะ” เด็กหญิงชูธนบัตรท่าทางภูมิใจ ขาคู่เล็กๆ วิ่งไปหยิบกระปุกออมสินรูปเป็ดสีเหลืองสดใส เธอพยายามอุ้มมันอย่างระมัดระวังมาวางเบาๆ บนโต๊ะกระจกที่ตั้งอยู่ตรงกลางของโซฟา

กุลนิดายิ้มพร้อมตั้งคำถามถือเป็นการทวนคณิตศาสตร์ง่ายๆ สำหรับเด็กอนุบาลไปด้วย

”วันนี้แม่ให้เงินน้ำอิงไปยี่สิบบาท แล้วน้ำอิงซื้อขนมไปกี่บาทคะ”

“ศูนย์บาทค่ะ เพราะคุณลุงใจดีเลี้ยงขนม แต่มามี้เป็นคนจ่าย”

“ถ้าอย่างนั้น วันนี้น้ำอิงควรจะเหลือเงินหยอดกระปุกกี่บาท?”

เด็กหญิงมองธนบัตรสีเขียวในมือแล้วยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ “หกสิบบาทค่ะ”

ไรอันโบกมือว่าผิดนักธุรกิจสมองเพชรถึงกับงง “ผิดแล้วครับ ทำไมน้ำอิงถึงตอบว่าหกสิบล่ะครับ” อีกหน่อยต้องติวคณิตศาสตร์ให้ทุกวัน

ไรอันหน้าซีดนี่คือความผิดของเขาคนเดียว ลูกคิดคณิตฯ ง่ายๆ แค่นี้ไม่ได้ เขาจบการศึกษาในระดับปริญญาโทด้านเศรษฐศาสตร์ถูกขนานนามว่านักธุรกิจสมองเพชร ความเสียใจถูกถ่ายทอดออกมาทางแววตา เขาผิดต่อน้ำอิง แม่ของลูกคงทำงานหนักเกินไปไม่มีเวลาทบทวนคณิตศาสตร์ให้ลูก

‘ต่อไปนี้พ่อจะติวให้เอง’

กุลนิดาอมยิ้มแล้วกลอกตามองบน เหมือนเธอจะโดนอีกแล้ว

“เอาอีกแล้วนะคะน้ำอิง”

เด็กหญิงจอมเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่มแล้วรีบเฉลยให้คุณลุงสุดหล่อที่นั่งหน้างงมองเธออยู่ว่าทำไมคำตอบถึงเป็นหกสิบบาท มือน้อยๆ ยื่นตรงไปตรงหน้ามารดา

“ก็มามี้จะให้น้ำอิงเพิ่มอีกยี่สิบบาท ” เด็กหญิงหันกลับไปยิ้มให้ไรอันหวานเจี๊ยบ “แล้วคุณลุงก็อาจจะเพิ่มให้น้ำอิงอีกยี่สิบบาท รวมเป็นเงินหยอดกระปุกทั้งหมดหกสิบบาทค่ะ”

ไรอันมองแม่ตัวเล็กแล้วลืมตัวหัวเราะยาวพรืด ดีเอ็นเอของเขาไม่ได้ผิดเพี้ยนแล้ว ไรอันเห็นเค้าลางว่า ในอนาคต ธุรกิจที่สร้างไว้คงไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก ลูกสาวของเขาฉลาดจริงๆ ไรอันสัญญากับตัวเองว่าเขาจะดูแลและถนอมสายเลือดของคาเตอร์เอาไว้อย่างดิบดี ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการมีลูกมันดีแบบนี้เอง

กุลนิดาเอี้ยวตัวมาพูดกับลูกอธิบายให้แม่หนูหัวไวเข้าใจ

“หยุดเดี๋ยวนี้ มามี้บอกแล้วว่าทำแบบนี้ไม่ดีนะคะ คนฉลาดน่ะดี แต่คนเจ้าเล่ห์ไม่ดีนะคะ”

หลังจากถูกมุกของน้ำอิงไถบ่อยๆ กุลนิดาจึงไม่ตกใจตอนที่แม่หนูน้อยตอบว่าหกสิบ เพราะเธอสอนคณิตศาสตร์ให้ลูกทุกวัน เด็กหญิงบวกเลขสองหลักทั้งแนวตั้งและแนวนอนได้อย่างคล่องแคล่วไม่เคยพลาด แต่เจ้าเล่ห์มาตีขลุมขอเพิ่มอีก