4

น้ำอิงชอบตุ๊กตาโพนี่และมีการ์ตูนเรื่องโปรดคือโดราเอมอน เธอขอสะสมตุ๊กตาม้าโพนี่ผู้เป็นแม่จึงให้หยอดกระปุกเอาไว้ หากเก็บเงินครบเมื่อไหร่ก็จะพาไปซื้อเป็นการฝึกนิสัยอดออม

เท่านั้นลูกหมูแก้มใสค่อยๆ ปรือตาขึ้นส่งยิ้มหวาน “มามี้ขา วันนี้วันเสาร์ไม่ใช่หรือคะ”

เด็กหญิงอ้าปากหาว แต่ดูน่ารัก แก้มใสแดงดั่งมะเขือเทศสุก กุลนิดาเอื้อมมือไปบีบจมูกเล็กๆ แล้วถอนหายใจพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“อย่ามาเจ้าเล่ห์นะคะน้ำอิง เมื่อวานวันอาทิตย์ แล้วเช้านี้เป็นวันจันทร์ค่ะ”

“น้ำอิงไม่ชอบวันจันทร์ ไม่รักวันจันทร์เลย” เด็กหญิงบ่นไปขณะที่คนเป็นแม่พยายามพยุงร่างป้อมๆ ของลูกหมูน้อยให้ลุกขึ้นจากเตียง

โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง

เช้าวันจันทร์ที่เร่งรีบ แสงแดดอ่อนๆ ทอลงมาแรงกล้ากว่าที่เคย หลายชีวิตกำลังเร่งรีบมาส่งบุตรหลานที่โรงเรียน

หลังจากส่งน้ำอิงเข้าห้องเรียนแล้ว กุลนิดาก็รีบเดินทางต่อไปยังที่ทำงาน แต่ขณะกำลังเดินอย่างคล่องแคล่วไปตามทางเดินเท้าที่มีหลังคาสีน้ำเงินคลุมกันแดดไว้ตลอดทางเดินระหว่างอาคาร เสียงฝีเท้าหนักๆ ทางด้านหลังดังขึ้นพร้อมทั้งเรียกชื่อ

“กุลครับ รอผมด้วย”

ดวงตากลมโตที่มีแพขนตางอนยาวขยายขึ้นอย่างสงสัย ร่างบางเฉียบในชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่ามองดูน่ารักหันขวับเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อ

เจ้าของผมยาวสลวยที่วันนี้ปล่อยสยายกระจายเต็มแผ่นหลังมองร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนสีน้ำเงินเข้ม เขาสวมกางเกงสเล็กเนื้อนิ่มสีเข้ม สูงโปร่ง ผิวขาว โดยรวมแล้วค่อนไปทางอาตี๋ เขาชื่อ

‘อาชวิน’

อาชวินคนนี้ตื๊อเก่งเป็นบ้าจนกุลนิดาเริ่มรำคาญ หญิงสาวถอนใจ ยืนรอ หวังว่าวันนี้เขาคงไม่ได้หิ้วขนมมาฝากหรือชวนให้เธอซึ่งกำลังรีบไปแสกนบัตรเข้าทำงานแวะไปจิบกาแฟในร้านกาแฟสดที่เขาเป็นเจ้าของอีกหรอกนะ

ชายหนุ่มเอ่ยเรียกเสียงสั่นเพราะเหนื่อยจากการวิ่งตามมา

“กุลครับ กุล ผมคิดว่าจะไม่ทันแล้ว เล่นเอาผมหอบไปหมด”

อาชวินวิ่งตามกุลนิดาลงมาจากอาคารเรียนชั้นสอง ชายหนุ่มหอบเหนื่อยแต่ส่งยิ้มอย่างกระตือรือร้น เขาเห็นเธอมาส่งน้ำอิงจึงรีบวิ่งลงบันไดอีกฟากของอาคารเรียน เขาเองก็มาส่งลูกชายจึงรีบดันให้เจ้าตัวยุ่งเข้าห้องเรียนไปก่อน จากนั้นก็วิ่งตามเธอมา

น้ำอิงเป็นลูกของกุลนิดา เรียนอยู่ชั้นอนุบาลสองห้องสี่เช่นเดียวกับ ‘น้องพีท’ หรือเด็กชาย ‘อาณัติ’ ลูกชายของเขา

กุลนิดาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่กลุ่มผู้ปกครองคุยกันว่าสามีเธอคงตายไปแล้วเพราะไม่มีใครเคยเห็นส่วนเขาเองก็เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่ภรรยาเสียชีวิตไปแล้วจากอุบัติเหตุเรือล่มเมื่อสองปีก่อน

กุลนิดาส่งยิ้มเล็กน้อยให้อาชวิน “ที่แท้ก็พ่อของน้องพีท วิ่งตามกุลมามีอะไรหรือเปล่าคะ”

“คือว่าคุณกุลอ่านไลน์กลุ่มผู้ปกครองวันนี้หรือยังครับ”

กุลนิดายิ้มแห้งๆ แล้วส่ายหน้า “ยังไม่ได้อ่านค่ะ มีอะไรหรือคะ”

ในชีวิตของกุลนิดาจะเว้นว่างจากการอ่านไลน์สักวันก็ทำได้ยาก แต่ละวัน ข้อความในกลุ่มไลน์เด้งขึ้นมาทั้งวัน ตั้งแต่ลูกเข้าเรียนก็ถูกดึงเข้ากลุ่ม ต้องรับรู้เรื่องการบ้าน งานฝีมือ วันหยุดประเพณี อาหารกลางวันวันนี้ของลูก สารพันเรื่องที่ผู้ปกครองหรือครูประจำชั้นจะส่งเข้ามา

ข้อความหลายอย่างเป็นประโยชน์กับลูกและผู้ปกครอง เช่น ข่าวสารจากโรงเรียน การบ้านจากคุณครู บางวันนอกจากสิ่งเหล่านี้ ยังเจอดราม่าผู้ปกครองกับคุณครูเป็นของแถม กุลนิดามักจะหลีกเลี่ยงไม่แสดงความคิดเห็นใด เสพเพียงข่าวสารที่จำเป็นเกี่ยวกับการเรียนของลูกไปเงียบๆ

กุลนิดายักไหล่แล้วยิ้มให้พ่อของเพื่อนลูกสาวเล็กน้อย “เมื่อคืนกุลทำงานดึกค่ะคุณพ่อน้องพีท เช้านี้ยังไม่ได้อ่านไลน์กลุ่มผู้ปกครอง มีข่าวด่วนอะไรเกี่ยวกับเด็กๆ ที่กุลพลาดไปหรือเปล่าคะ”

“มีสิครับ มีเยอะด้วย เอางี้ ผมสรุปให้กุลฟังเลยนะครับ อาทิตย์หน้าจะถึงวันพ่อแล้ว ทางโรงเรียนให้นักเรียนเชิญคุณพ่อมาเพื่อทำกิจกรรม ผมคิดว่าปีนี้คงให้ผู้ปกครองมาชมการแสดง แล้วก็ให้ลูกๆ ของเราเอาพวงมาลัยมากราบพ่อ”

“แล้วยังไงหรือคะ”

คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยววัยสามสิบหกส่งยิ้มกว้าง เขาสนใจกุลนิดาตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรกตอนที่หญิงสาวจูงน้องน้ำอิงมากฝากเรียน ครั้งนั้น เขาคิดว่าหญิงสาวอาจเป็นน้าสาวของน้ำอิงมากกว่าคุณแม่ ดูอย่างไร กุลนิดายังสาวและสวยมาก ไม่เหมือนผู้หญิงผ่านการใช้ชีวิตครอบครัวมาแล้ว ส่วนเขาจูงลูกชายมาฝากเข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้เพราะเห็นเป็นโรงเรียนเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงด้านการเรียนการสอน

อาชวินยังมีร้านกาแฟสดเล็กๆ อยู่ติดกับโรงเรียนนี้ด้วย ซึ่งผู้ปกครองมักจะแวะเวียนไปดื่มกาแฟที่ร้านของเขาเสมอหลังจากส่งลูก

“คือผมอยากช่วยกุลครับ” เขาพูดเสียงอ้อมแอ้มเบาหวิว

ดวงตากลมโตของกุลนิดาแฝงแววขบขัน ใจจริงอยากเดินหนีให้พ้น วันพ่อเป็นวันที่ผู้ปกครองบางคนเคยตั้งคำถามยามเธอจูงมือของน้ำอิงเดินเข้างานเมื่อปีก่อนก็ถาม แล้วปีนี้คงจะถามด้วยประโยคเดิม

‘คุณพ่อน้องน้ำอิงไม่มาร่วมงานด้วยเหรอคะ’

‘วันพ่อทั้งที คุณพ่อน่าจะมาร่วมงานนะคะ’

และทุกครั้งกุลนิดาจะยิ้มบางๆ แล้วตอบอย่างสุภาพ

‘คุณพ่อไม่ได้มาค่ะ ถ้ามาก็คงจะเห็นแล้ว’ และจูงลูกสาวที่เธอเชื่อมั่นว่าไม่เคยขาดแคลนความรักความอบอุ่นเข้าไปร่วมงานเงียบๆ

“คุณอยากช่วยอะไรกุลหรือคะ วันพ่อทีไรมีแต่ผู้ปกครองคอยถามกุลว่าทำไมพ่อน้ำอิงไม่มางานวันพ่อ” กุลนิดาหัวเราะสดใส ดูไม่ทุกข์ร้อน

“ผมจะบอกกุลว่า ปีนี้ผมจะช่วยเอง ถ้าไม่อยากให้เกิดคำถาม ให้น้ำอิงไหว้ผมเป็นพ่อแทนก็ได้ เดี๋ยวผมเป็นตัวแทนพ่อให้น้ำอิงกราบแทน”

กุลนิดายิ้มไม่ออก มุกแบบนี้ แม้แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะเจอ

ช่างกล้า

ใครอยากได้มาเป็นพ่อของลูกไม่ทราบ

จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ในเมื่อกุลนิดาเริ่มสนใจใครคนหนึ่งอยู่เหมือนกันลูกสาวเธอชอบพูดถึงแต่เขา เสียดาย เช้าวันนี้ เธอพลาดเห็นรอยยิ้มอบอุ่น ใบหน้าหล่อเหลาน้องๆ พระเอกฮอลลีวูดของทีเชอร์อลัน ที่ผู้ปกครองสาวๆ พากันแอบมองตาปรอย แล้วมักจะขอเข้าไปถ่ายรูปคู่ด้วยเวลามีงานโรงเรียน

ริมฝีปากอิ่มบิดยิ้มให้หวานขึ้น “ไม่เป็นไรค่ะ กุลเกรงใจ ขืนทำแบบนั้น ผู้ปกครองคนอื่นคงมองกุลกับคุณแปลกๆ แล้วอาจจะมีข่าวอะไรตามมาอีกเยอะ”

“จะแปลกยังไงครับ กุลก็รู้ว่าผมตามจีบกุลมาตั้งแต่น้ำอิงเริ่มเข้าเรียนที่นี่แล้ว”

“แล้วกุลก็บอกคุณไปแล้วว่า...” กุลนิดายิ้ม ไม่อยากพูดทำร้ายจิตใจคนช่างตื๊อเป็นครั้งที่ร้อยแปด