อ้อมกอดรักในฤดูใบไม้ผลิ

ความรักคืออะไร...

ผมถามกับตัวเองอยู่ทุกวัน

ไม่เคยตกหลุมรักใครมาก่อน

ไม่เคยรู้สึกว่าแค่สบตาก็ทำให้หัวใจเต้นแรง

...จนกระทั่ง เย็นวันเปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิวันแรก

ลมเย็นพัดผ่าน พร้อมกลีบดอกซากุระที่ปลิวล่องไปกับแสงอาทิตย์อ่อน บรรยากาศยามเย็นอบอุ่นอย่างประหลาด — อบอุ่นจนเหมือนฤดูใบไม้ผลิกำลังโอบกอดใจผมไว้

ผมกำลังจะเดินออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน แต่สายตากลับหยุดนิ่ง

ใต้ต้นซากุระต้นใหญ่ของโรงเรียน...

เธอยืนอยู่ตรงนั้น

ผมสีชมพูหม่นของเธอสั่นไหวตามแรงลม ดวงตาสีม่วงเข้มดูสงบ เยือกเย็น และ...อบอุ่น

มันช่างเข้ากันจนเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาด

ผมหยุดยืน มองเธออยู่อย่างนั้น

แล้วลมก็พัดมาอีกครั้ง—เบา ๆ พอจะปลุกหัวใจให้ตื่นขึ้น

เธอหันมามองตรงมา

เราสบตากัน

...และเธอยิ้ม

รอยยิ้มบางเบาที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนในพริบตา

ผมยืนนิ่ง ยังไม่ทันจะได้เอ่ยคำใด เธอก็หมุนตัวเดินจากไป

กลีบดอกไม้ปลิวตามหลังเธอไปอย่างช้า ๆ

...นี่สินะ ความรู้สึกของการตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ

---

วันที่สองของการเปิดภาคเรียน

แสงแดดยามเช้าส่องลอดกระจกเข้ามาตามโถงทางเดิน ผมเดินไปตามทางอย่างง่วง ๆ ราวกับคนนอนไม่พอ ก่อนจะรู้สึกเจ็บแปลบเบา ๆ ที่ไหล่

“ไง คัตสึยะ วันนี้ดูสดใสดีนะ!”

คิยามะ ไคโตะ เพื่อนสนิทของผมโผล่มาพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ

ผมมองหน้าเขาก่อนจะคิดในใจว่า ตรงไหนวะสดใส หน้าก็ง่วงขนาดนั้น แล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ

“วันนี้นายเป็นพระอาทิตย์เหรอ?” ผมแกล้งเหน็บเบา ๆ

“แน่นอนสิ เพื่อนอย่างฉันน่ะ ส่องแสงอยู่ตลอดเวลานะเฟ้ย!” เขาหัวเราะ

ผมส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนที่เราทั้งคู่จะเดินเข้าห้องเรียนไปพร้อมกัน

---

ปี 1 ห้อง D — ห้องที่ว่ากันว่า “ป่วนที่สุดในรุ่น”

ผมนั่งอยู่ริมหน้าต่าง แถวกลางของห้อง จ้องมองออกไปที่ต้นซากุระต้นเดิม

ภาพของเธอยังคงติดตา

จู่ ๆ เสียงฮือฮาในห้องก็ดังขึ้นรอบตัว

ผมหันไปมองตามสายตาของเพื่อน ๆ ก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

...เธอกำลังเดินผ่านหน้าห้องของผม

เรียบร้อย สง่างาม ราวกับนางฟ้าในฤดูใบไม้ผลิ

ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว ก่อนจะได้ยินเสียงของคิยามะข้าง ๆ

“เธอคนนั้นไง ชิซากิ ฮิโตมิ ตัวท็อปของห้อง A เลยนะ ทั้งสวยและฉลาด โคตรจะสมบูรณ์แบบ!”

ผมไม่ได้ตอบอะไร

ยังคงมองตามร่างของเธอไปจนลับตา เหมือนถูกมนตร์สะกด

“เฮ้ย! นายเนี่ยนะ ทำลายความสุขของฉันจริง ๆ” ผมหันไปแซวเพื่อน พลางถอนหายใจ

คิยามะทำหน้างง ก่อนที่ผมจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

---

ช่วงเย็น

ผมเดินกลับบ้านตามปกติ แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง...

กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังยืนล้อมใครบางคนไว้ตรงตรอกข้างโรงเรียน

และคนที่อยู่ตรงกลางคือ...เธอ

ผมรู้สึกหนักในอก ก้าวขาไม่ออก

แต่ทันทีที่สบตาเธออีกครั้ง ความลังเลในใจทั้งหมดก็หายไป

ผมรีบวิ่งเข้าไป คว้าข้อมือเธอเบา ๆ แล้วดึงเธอออกมาช้า ๆ

ผมกวาดตามองไปรอบ ๆ เหมือนเป็นคำเตือน — โชคดีที่อีกฝ่ายยอมถอยออกไปโดยไม่มีเรื่อง

ผมหันไปมองเธอ

...ดวงตาของเธอ ยิ่งใกล้ ยิ่งอบอุ่น

“คือว่า...ขอบคุณนะ”

น้ำเสียงของเธออ่อนหวาน เหมือนจะละลายหัวใจผมได้ทันที

ผมรีบเก็บอาการ ตอบเบา ๆ ว่า “ไม่เป็นไร” แล้วหันหลังจะเดินจากไป

แต่ทันใดนั้น...เธอกลับดึงแขนเสื้อผมไว้

“เดี๋ยวก่อน คือว่า...นายชอบกินเค้กไหม?”

ผมหยุดกึก มองเธออย่างงง ๆ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“งั้น… ให้ฉันเลี้ยงเค้กตอบแทนวันนี้ได้ไหม?”

หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง

ผมพยักหน้าตอบไปโดยไม่ต้องคิด

เพียงแค่เห็นรอยยิ้มนั้นอีกครั้ง…

ผมก็ตกหลุมรักเธอซ้ำไปมาอีกหลายรอบแล้วล่ะ