34

พอดีช่วงบ่ายไม่มีเรียน กลุ่มเธอเลยไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดกลางของมหาวิทยาลัย เนื่องจากว่าชั้นปีสี่ใกล้จะฝึกงานแล้วเลยไม่มีอะไรมาก แค่ทำโพรเจกต์ให้ทันเวลาที่กำหนดส่งก็พอ เมื่อได้หนังสือตามต้องการแล้วตกลงทำรายการยืมหนังสือคนละเล่มสองคน

“นลินกลับยังไง เมื่อเช้ามายังไงเหรอ” ณัฐพลที่อาสาถือหนังสือปึกใหญ่มาให้ ถามระหว่างเดินไปตึกคณะ โดยมีสลิลทิพย์และชมพูนุทเดินตามหลังมาห่าง ๆ

“เราขับรถของพี่ชายมา”

“แล้วจอดรถไว้ไหน”

“ใต้ตึกคณะ” พูดจบก็มาถึงรถเก๋งสีน้ำตาลคันงามของพี่ชาย ก่อนที่ร่างสูงจะวางหนังสือตามมือที่คนตัวเล็กชี้

“ดูนัดจะสนใจเธอเป็นพิเศษนะนลิน” ชมพูนุทพูดขึ้น เมื่อนันท์นลินขับออกมาได้สักพัก

“ห๊ะ! ทำไมถึงคิดอย่างนั้น” คนถูกตั้งข้อสังเกตถามกลับ

“ไม่รู้สิ เดาเอา” ตอบหน้าตายที่สุดในความรู้สึกของคนมอง “ระวังไว้แล้วกัน จะโดนจีบไม่ทันตั้งตัว”

“อาจจะไม่ใช่อย่างนั้นก็ได้มั้ง”

ระหว่างนั้นรถก็ชะลอลงหน้าบ้านของชมพูนุทที่ทำเป็นห้องพักให้นักศึกษาเช่า ใกล้ ๆ กันเป็นร้านของพี่สาวสลิลทิพย์ที่เพิ่งเปิดมาได้ไม่นาน ก็มีลูกค้าเข้ามาเช่าชุดและตัดชุดกันมากมาย ทำให้ทุกคนหยุดเรื่องที่คุยค้างไว้แค่นั้นจนมันลืมเลือนหายไปเพราะคิดว่าเพื่อนสาวคงพูดเล่นกัน  ขำ ๆ

“ตอนเย็นแต่งตัวสวย ๆ นะ พี่จะพาภรรยาไปออกงาน” นนทภัทรบอกหญิงสาวให้ทราบในเช้าวันหนึ่ง ระหว่างสวมชุดที่หญิงสาวเตรียมให้ อย่างเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยสูทสีเทา กางเกงสแล็กส์สีดำเข้าชุดกัน ทำให้ชายหนุ่มดูเหมือนนักธุรกิจร้อยล้านอย่างไงอย่างนั้น

“กิ่งต้องไปด้วยเหรอคะ ทุกทีไม่เห็นกิ่งต้องไปเลย” เสียงหวานโอดครวญ

“ไม่ไปไม่ได้จ้ะ ผู้ใหญ่ท่านกำชับมา”

หลังทำกับข้าวเสร็จเธอรีบขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวบนห้องเพื่อลงไปกินข้าวเช้ากับครอบครัว ปกติแล้วเมื่อคืนทั้งสองต้องไปนอนที่บ้านของเธอ แต่เพราะบิดามารดาไม่อยู่บ้านเลยให้พี่ชายนอนบ้านคนเดียว

“พี่นนท์...พรุ่งนี้พากิ่งไปซื้อของเข้าบ้านและร้านหน่อยนะคะ” กรรณิกาโผล่หน้าเรียกสามีไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้อง จะบอกตั้งแต่เมื่อคืน ชายหนุ่มก็เอาแต่คลุกวงใน...สุดท้ายก็ไม่ได้คุย

“จ้ะ” รับปากอย่างเต็มใจ “พี่ลงไปก่อนนะคะ ฟอด!!”

“พี่นนท์น่ะ อยู่เรื่อยเลย” มือเล็กฟาดเพียะเข้าแขนแกร่งของสามี ข้อหาหอมไม่เกรงใจ

คุณภาวิดากำลังบอกให้แม่บ้านยกอาหารมาตั้งโต๊ะอยู่ชั้นล่างได้ยินเสียงหัวเราะลูกชายเกิดอาการหมั่นไส้ รู้ดีว่าบุตรตัวเองต้องแกล้งลูกสะใภ้ของนางอีกเป็นแน่ ๆ

“คุณวัฒน์ดูลูกคุณสิคะ แกล้งลูกสาวฉันอีกแล้ว” เมื่อลงที่ใครไม่ได้คนเป็นสามีที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโต๊ะอาหารเลยโดนหางเลขแทน

“เอาน่า สมัยผมหนุ่ม ๆ ก็หยอกคุณอย่างลูกทำไม่ใช่หรือ”

นางเกลียดแววตาวาวแววของสามีเป็นที่สุด เพราะนั่นหมายความว่าเธอกำลังถูกเสือสิ้นลายออกล่าเหยื่อ

“คุณล่ะก็...”

“แม่ครับมีอะไรให้กินบ้าง” เสียงของนนทภัทรเรียกความสนใจของพ่อแม่ที่กำลังหยอกล้อกันได้เป็นอย่างดี

“เยอะแยะเลยลูก” นางตอบ แล้วถามต่อเมื่อเห็นลูกชายลงมาคนเดียว “จะไปทำงานแล้วเหรอลูก”

“ครับ”

“ไม่กินข้าวก่อนหรือไง” คุณนันทวัฒน์ชำเรืองตามอง พลางเก๊กฟอร์มไม่ให้ลูกรู้ว่าพ่อกับแม่กำลังหยอกเย้ากัน

“กินครับ”

“แล้วน้องล่ะ ทำไมยังไม่ลงมาอีก”

ปกติจะเห็นลงมาพร้อมกัน วันนี้ไม่เห็นถึงถามอย่างแปลกใจ

“กำลังแต่งตัวอยู่ครับ...นั่นไง ลงมาพอดีเลย”

คนถูกพูดถึงเดินมาพร้อมกับนันท์นลินที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนขาสั้นแต่งตัวสวยเตรียมออกไปข้างนอก ส่วนหญิงสาวอีกคนอยู่ในชุดเดรสสีขาวผ้าลูกไม้สั้นเสมอเข่า ผมที่มักจะมัดรวบไว้วันนี้กับแปลกตาเมื่อเธอเลือกมัดผมทรงดังโงะที่เขาไม่ค่อยคุ้นตาเท่าไทร่นัก เดินมานั่งข้างสามี

“จะไปไหนเหรอลูก” นางกล่าวถามลูกสาวเสียงนุ่ม

“ไปทำงานบ้านปาล์มค่ะ”

“ไปพร้อมพี่ไหม นลิน” กานตพงศ์ถาม ช่วงนี้ทุกคนไม่ค่อยได้เห็นหน้าเขานัก เพราะต้องเดินทางไปดูงานจังหวัดโน้นจังหวัดนี้ตลอด วันนี้มีโอกาสอยู่ร้านหลักเลยจะให้นันท์นลินไปด้วย

“ไปสิคะ”

เมื่อสองพี่น้องนอกสายเลือดนัดแนะกันเรียบร้อย แม่บ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบตักข้าวและเสิร์ฟน้ำให้กับเจ้านายทุกคน วันนี้เป็นข้าวต้มและปลานิลแดดเดียวทอด อีกทั้งวันนี้มีกานตพงศ์มาร่วมกินข้าวเช้าด้วย พอกินอิ่มต่างพากันแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง...