35

ตั้งแต่กรรณิกามาเปิดร้านจนตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ว่างมือเลย คงเป็นเพราะวันนี้วันเสาร์ลูกค้าเลยเยอะกว่าปกติ ซึ่งมีทั้งลูกค้าขาจรและลูกค้าขาประจำ แถมยังจะมีลูกค้าเข้ามารับขนมที่สั่งไว้ประมาณห้าถึงหกราย

“สวัสดีค่ะน้องกิ่ง ลูกค้ายังแน่นร้านเหมือนเดิมเลยนะคะ” เสียงลูกค้าคนสุดท้ายและเป็นลูกค้าเจ้าประจำเอ่ยทักทาย พลางสอดส่องสายตาไปทั่วร้านเมื่อเห็นคนนั่งเต็มจนไม่มีที่ว่าง

“สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้อย่างให้ความเคารพเพราะคนที่ยืนอยู่ต่อหน้ามีอายุมากกว่าห้าถึงหกปี “นี่ค่ะ ขนมที่สั่งไว้”

“ขอบใจมากนะจ๊ะ”

“ค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ”

“พี่กิ่งคะแป้งที่จะใช้ทำขนมเปี๊ยะหมดค่ะ” ลูกค้าเดินออกร้านไป กายถึงเดินออกมาบอกอย่างรู้มารยาท

“เหรอ พอจะทำสักส่วนหรือเปล่าล่ะ”

“น่าจะพอค่ะ”

“งั้นทำเท่าที่พอก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าพี่จะเข้าไปซื้อในเมืองให้”

“ค่ะ”

“วันนี้พี่ไม่ได้ช่วยปิดร้านนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” สั่งลูกน้องแล้ว กรรณิกาเดินไปดูแปลงโป๊ยเซียนที่นัดลูกค้าให้มารับในอีกสองวันข้างหน้า...ก่อนไปแต่งตัวรอสามี ซึ่งต้องใช้เวลาพอสมควร เนื่องจากว่าเธอไม่ค่อยมีพื้นฐานการแต่งหน้าเลยแม้แต่น้อย

“ไหนว่าไม่อยากไปไง ทำไมถึงจัดเต็มเลยล่ะ” นนทภัทรเย้า เมื่อเขามารับหญิงสาวที่มาแต่งตัวที่บ้านของตัวเอง ส่วนตนอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินสวมสูท ใส่กางเกงสแล็กส์สีครีมแค่นี้ก็ออกงานได้แล้ว

ตอนนี้ร่างบางอยู่ในชุดเดรสยาวแขนกุดขาวม่วง ตัวเสื้อเป็นผ้าไหมแก้ว ชายกระโปรงปักดอกไม้คริสตัลหลากสี แต่งหน้าอ่อน ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ผมปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง

“แหม แซวแต่กิ่ง ตัวเองก็ใช่ย่อยที่ไหน” คำพูดที่ไม่จริงจัง เป็นผลให้ชายหนุ่มหญิงสาวปล่อยเสียงหัวเราะออกมา

“ไปกันเลยไหม”

คงเป็นงานแรกเลยล่ะมั้งตั้งแต่แต่งงานกันมา นนทภัทรถึงควงภรรยาออกงาน ระหว่างนั่งรถมาชายหนุ่มไม่ลืมจะอธิบายถึงงานที่กำลังจะไป ซึ่งเป็นงานที่อำเภอจัดขึ้น ภายในงานไม่มีอะไรมากแค่มีร้านค้ามาตั้งร้านขายสินค้าลดราคาและเหมือนจะเป็นงานกิน ชิม ชิลฤดูฝน วันนี้เป็นวันแรกเลยมีผู้ว่าราชการจังหวัดมากล่าวเปิดงาน หลังผู้ว่าฯ กลับไปไม่นาน ทั้งนนทภัทรและกรรณิกาที่เดินซื้อของกินครบทุกร้านเลยชวนกันกลับบ้านบ้าง

วันรุ่งขึ้น

กรรณิกาให้สามีขับรถไปที่ร้านก่อนเพื่อสั่งงานและดูให้แน่ใจว่ามีอะไรขาดอีกบ้างจะได้ซื้อให้ครบทีเดียว โดยจดใส่สมุดเล่มเล็กที่เธอพกไว้ในกระเป๋าสะพายอยู่เป็นประจำ ปกติแล้วถ้าเธอจะซื้ออะไรสักอย่างต้องมีสมุดเล่มเล็กไว้จดและทำบัญชีรายรับรายจ่ายของร้านเพื่อดูว่าในแต่ละเดือนแล้วเราได้กำไรหรือขาดทุน

“เสร็จแล้วค่ะพี่นนท์” เดินมาหาสามีที่นั่งรออยู่โต๊ะหน้าร้าน ที่มีลมพัดโกรกอยู่ตลอดเวลา

“แน่ใจนะคะ”

“ค่ะ”

“งั้นไปกันเลย” ดูจนแน่ใจแล้วว่าจดมาครบถึงออกเดินทาง กว่าจะถึงก็เกือบสองชั่วโมงในการขับรถเข้าตัวเมืองแต่ละครั้ง ซึ่งแถวบ้านไม่มีร้านขายอุปกรณ์หรือส่วนผสมของเบเกอรีเลย และจะดูแพงหน่อยสำหรับคนที่ไปซื้อจากแหล่ง

ใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงในการเลือกซื้อและให้ลูกน้องของร้านยกไปใส่รถให้ แม้ร้านจะไม่ได้ใหญ่โตมากนักแต่แม่ค้าทำขนมจะแวะมาร้านนี้ไม่เคยขาด เพราะมีครบทุกอย่างในที่เดียว

ลักษณะร้านเป็นแบบห้องแถวสองห้อง หน้าร้านมีกล่องขนาดใหญ่หลายสิบใบวางอยู่ ภายในมีบรรจุภัณฑ์จำพวกกล่อง ถ้วยมากมายแยกพวกกันอย่างชัดเจนเพื่อสะดวกแก่ลูกค้า ผลัดไปอีกหน่อยเป็นตู้กระจกใส่ของ มีชั้นวางทั้งฝั่งซ้ายและฝั่งขวาแยกชัดเจน จะเลือกหยิบของแต่ละอย่างก็ง่ายทำให้ไม่ต้องงงว่าจะไม่เห็น ด้านในสุดจะเป็นเคาน์เตอร์คิดเงินที่มีอาเฮียและตี๋เล็กซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของร้านนั่งรอคิดเงินอยู่

“คิดเงินเลยค่ะเฮีย” เลือกของทุกอย่างจนครบ กรรณิกาถึงเดินเข้ามาด้านในเพื่อให้เจ้าของร้านคิดเงิน

“ได้ ๆ ๆ” จากนั้นเฮียก็เขียนบิลให้และทวนรายการสินค้าที่มีจนวางเต็มโต๊ะไปหมด โดยมีลูกน้องคอยหยิบใส่ถุงให้เมื่อได้คิดราคาไปแล้วจะได้ไม่เกิดความสับสน

“เท่าไหร่คะ” หญิงสาวถาม

“สามพันห้าร้อยถ้วน” เฮียแกบอกด้วยน้ำเสียงร้าย ๆ เพราะเป็นคนอย่างนี้อยู่แล้ว เธอเลยไม่ค่อยจะถือสาแกเท่าไหร่

“นี่ค่ะ” ร่างบางยื่นจำนวนเงินตามที่เฮียบอก ก่อนเดินออกจากร้านเพื่อไปซื้อของเข้าบ้าน

“กิ่งแวะกินอะไรหน่อยไหม”

นนทภัทรถาม เมื่อเดินดูของต่อในตลาดแห่งนี้ ซึ่งเป็นตลาดที่มีผู้คนพลุกพล่านอยู่ใจกลางเมืองสระบุรี ถ้ามาวันพฤหัสบดีคนจะเยอะกว่านี้แทบไม่มีทางเดิน เพราะมีตลาดนัดวันพฤหัสบดีพ่อค้าแม่ค้าจะลดสินค้าแบบกระหน่ำมาก แทบไม่เอากำไรกันเลยทีเดียว

“กินค่ะ” คนตัวเล็กตอบอย่างไม่ต้องคิด “ไปกินไอศกรีมร้านนั้นดีกว่า”