33

เมื่อณัฐพลขับรถมาถึงบ้านก็เห็นบิดามารดานั่งดูทีวีอยู่ห้องนั่งเล่น แม้จะดึกดื่นครึ่งคืนเข้าไปแล้ว ท่านก็ยังไม่หลับไม่นอน ถึงหมอจะห้ามไม่ให้คนวัยนี้นอนดึกมากก็ตาม

“สวัสดีครับ”

“ทำไมกลับดึกนักล่ะลูก” คุณปวีณา รุ่งดาวเรือง มารดาของณัฐพลถาม

“พอดีว่าผมไปช่วยลูกสาวของบ้านเกรียงไกรเรื่องรถมาน่ะครับ ท่านเลยชวนผมกินข้าวเย็นด้วย”

บ้านเกรียงไกรอย่างนั้นเหรอ ได้ยินลูกชายบอก ส่งผลให้สองแม่ลูกส่งสายตาให้กันอย่างมีความหมาย ถ้าคนไม่สังเกตคงจะเห็น แต่สำหรับนำชัยแล้ว...ไม่เคยปล่อยให้ภรรยาและลูกคาดสายตาไปไหนได้เลย

“แล้วเป็นอะไรมากไหมลูก”

“รถเหยียบตะปูเฉย ๆ ครับ”

“อย่างนั้นเหรอ...งั้นไปอาบน้ำอาบท่าซะลูก จะได้นอนพัก”

“ครับ... อ๋อ พ่อครับ คุณลุงวัฒน์ฝากมาบอกว่าจะเข้ามาหานะครับ”

เข้าห้องมาได้ร่างสูงที่อยู่ปีสุดท้ายแล้วแกะกระดุมเสื้อนักศึกษาออกโยนไว้บนเตียงนอน ตามด้วยกางเกงสแล็กส์สีดำเดินเข้าห้องน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่าเหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวที่ติดกายไว้

ผ่านไปสิบห้านาทีถึงออกจากห้องน้ำที่มีหยดน้ำเกาะโดยมีผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดให้แห้ง เดินมานั่งบนเตียงพลางใช้ผ้าขนหนูอีกผืนเช็ดผมที่สระให้หมาด ก่อนจะนึกถึงคนหน้าหวานที่ส่งยิ้มเต็มใบหน้ามาให้เมื่อเขาอยู่เป็นเพื่อน

ส่งยิ้มหวาน ๆ อย่างนี้ให้ ระวังจะถูกรุกไม่รู้ตัวนะ

สงสัยเขาต้องลุยหน้าตามที่มารดาพูดกรอกหูอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเสียแล้ว...

“หนูไปเรียนก่อนนะคะคุณพ่อคุณแม่ วันนี้จะกลับค่ำหน่อยนะคะ” นันท์นลินลุกจากโต๊ะอาหารก่อนเพื่อน เพราะใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว วันนี้เธอตื่นสายเลยต้องรีบทำเวลาสักหน่อย

“ตั้งใจเรียนนะลูก”

“ค่า...” ลูกสาวคนเล็กลากเสียงยาว แล้ววิ่งออกห้องอาหารไปทั้งที่ใส่กระโปรง ทำให้คุณนันทวัฒน์และคุณภาวิดาที่มองตามหลังลูกสาวถึงกับส่ายหน้า เมื่อบุตรสาวคนเดียวเป็นม้าดีดกะโหลกเช่นนี้

“เฮ้อ ลูกสาวเราจะมีใครเอาไปทำพันธุ์ไหมเนี่ย” ถอนหายใจอย่างปลงตกที่บุตรสาวเป็นอย่างนี้

“คุณก็...อย่าว่าลูกสิ” ตีแขนแกร่งของสามีที่บังอาจว่าลูกของนาง

“ผมพูดความจริงนะคุณ หึ ๆ”

ด้านคนถูกบิดามารดาพูดถึง รีบขับรถของพี่ชายออกจากบ้านไปทันที ด้วยรู้ตัวเองดีว่าใส่กระโปรงอยู่ แต่กลัวเข้าเรียนไม่ทันเลยต้องวิ่ง กลับมาคงต้องถูกคุณแม่อบรมมารยาทยาวแน่ เฮ้อ ช่างเถอะ รีบเข้าเรียนก่อน เดี๋ยวไม่ทันเช็กชื่ออาจารย์เอาตายกันพอดี

“เฮ้ นลินไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้มั้ง” สลิลทิพย์รีบทักเพื่อนตอนคุณเธอนั่งที่เรียบร้อย

“กระเซอะกระเซิงมากอะ” ปาล์ม ขาลุยประจำกลุ่มยังรับไม่ได้กับสภาพของเธอ เลยยื่นกระจกให้จัดการกับสารรูปตัวเอง

“ขอบใจนะ” จัดการกับสภาพตัวเองแล้วเสร็จ อาจารย์ประจำวิชาก็เข้าสอนพอดี นันท์นลินเลยหยิบสมุดที่ใช้เรียนในวิชานี้ออกมาเพื่อจดไว้อ่านตอนสอบ

ตลอดหนึ่งชั่วโมงที่ฟังอาจารย์ประจำวิชาอธิบาย มีชายหนุ่มคนหนึ่งมองมาทางหญิงสาวอยู่ตลอดเวลาและไม่ให้คนที่ถูกแอบมองให้รู้ตัว แต่สำหรับคนถูกมองเสหางตาไปด้านหลังเล็กน้อย เห็นว่าคนที่ช่วยเธอเมื่อคืนนั่นเองที่ลอบมองมา

“...เอาละค่ะ วันนี้อาจารย์มีงานกลุ่มให้ทำกัน แบ่งกลุ่มละห้าคน จับกลุ่มกันได้แล้วให้มาลงชื่อที่กระดาษแผ่นนี้นะคะ” อาจารย์ประจำวิชาพูดจบนักศึกษาทุกคนต่างโกลาหลจับกลุ่มกัน คงจะมีแค่สามสาวเท่านั้นที่ไม่ได้ไปแย่งกับใครเขา

“ไม่ทราบว่ามีคนครบหรือยังครับ” ณัฐพลเดินหน้าเข้ามาถาม ทั้งที่ก็เห็นอยู่ว่าสามสาวยังได้คนไม่ครบ

“ยังเลย จะอยู่ด้วยกันไหม” นันท์นลินตอบ แล้วเอ่ยชวนอย่างมีน้ำใจ แม้ในใจจะตงิด ๆ อยู่บ้าง แต่ต้องปัดความคิดนั้นออกไปเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจของเพื่อนร่วมห้อง

“ได้เหรอ”

“ได้สิ” อีกสองสาวพยักหน้ารับอย่างเห็นชอบ

“ครบพอดีเลย” ยังมีเพื่อนของณัฐพลอีกคนที่มาอยู่ด้วย ซึ่งไม่ทราบชื่อ คงเป็นเพราะเธอไม่ค่อยสุงสิงกับใครด้วยล่ะมั้งถึงไม่รู้จักชื่อใครในห้อง แต่สำหรับทุกคนแล้วคงรู้จักเธอดี

“งั้นเราไปลงชื่อกัน”

“ทุกคนได้กลุ่มเป็นของตัวเองกันแล้วนะคะ” เสียงอาจารย์ส่งเสียงแข่งกับเสียงนกกระจิบ ทำให้นักศึกษารีบหาที่นั่ง “ทีนี้แต่ละกลุ่มส่งตัวแทนมาจับฉลากหัวข้อเรื่องที่จะทำและกำหนดส่งคืออาทิตย์หน้า เข้าใจไหมคะ”

“เข้าใจค่ะ / เข้าใจครับ”

“เข้าใจตรงกันแล้ว เชิญกลุ่มแรกค่ะ” อาจารย์พูดจบ กลุ่มแรกก็ออกไปจับฉลาก ตามด้วยสอง สาม สี่ เรื่อยมาถึงกลุ่มสุดท้าย ซึ่งก็เป็นกลุ่มของเธอ “กลุ่มที่แปดค่ะ”

“เราได้เรื่องนี้อะ” นันท์นลินเป็นตัวแทนไปจับฉลากหน้าชั้นแล้วได้หัวข้อ “ขั้นตอนการนำส่งภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่าย”

“ก็ไม่ได้ยากนี่” เสียงของชมพูนุทบอก พลางชะโงกหน้ามาดูหัวข้อที่เพื่อนยื่นให้ทุกคนดู