เรื่องราวที่ ๑ ซ่อมรั้ว...ซ่อมใจ

         ท้องฟ้ายามรุ่งสาง เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอมชมพู สายลมบาง ๆ ในตอนเช้า ได้พัดผ่านหน้าต่างที่แง้มอยู่เพียงเล็กน้อย ลอยผ่านมาปะทะร่างบางที่กำลังนอนขลุกอยู่บนเตียง

         เสียงไก่ขันในตอนเช้าปลุกให้ธีร์รันที่กำลังนอนอยู่ ยันกายขึ้นมาจากเตียงพร้อมกับบิดขี้เกียจ ก่อนที่จะเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อรับลมยามเช้า

         บรรยากาศของที่นี่เงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายที่เมืองกรุง ทุกเช้าของคนที่นี่เป็นไปอย่างเรียบง่าย เสียงพูดคุยทักทายกันยามเช้าแว่วมาตามสายลมอยู่เป็นระยะ ๆ แม้ว่าจะแตกต่างจากที่ที่ตนเคยอยู่มาก แต่ก็เป็นวิถีชีวิตที่เรียบง่าย และรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

         ตั้งแต่วันนั้นหลังจากตนมาอยู่ที่นี่ ก็ไม่ได้รับการติดต่อจากผู้เป็นพ่อเลย แม้แต่ข้อความที่ถามไถ่ก็ไม่มีแม้แต่ข้อความเดียว จะมีก็เพียงแค่นับดาวเพื่อนสนิทของเขา ที่โทรมาไม่เว้นเช้าเย็น

         ตนไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนและคุณพ่อจะแย่ลงถึงเพียงนี้ แต่ก่อนก็ถือได้ว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่นเลยทีเดียว แต่หลังจากที่เสียคุณแม่ไป พ่อก็เข้มงวดมากขึ้น จนตนไม่สามารถที่จะเลือกอะไรได้เลย มีเพียงพ่อที่คอยจัดแจงให้ทุกอย่าง

         ธีร์รันสลัดความคิดทั้งหมดออกไป ก่อนจะใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวไม่นาน ก็เดินลงมาที่ใต้ถุนบ้านเพื่อมาหาป้าสายที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว

         “คุณป้ามีอะไรให้รันช่วยไหมครับ”

         หญิงวัยกลางคนหยุดสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ พร้อมกับหันมามองเจ้าของเสียงด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

         “มื้อนี้ป้าสิเฮ็ดแกงไก่ใส่หน่อไม้ส้มสู่กิน น้องรันไปเก็บบักพริกในสวนมาตำให้ป้ากะได้ลูก” (วันนี้ป้าจะทำแกงไก่ใส่หน่อไม้ดองให้กิน น้องรันไปเก็บพริกในสวนมาโขลกให้ป้าก็ได้ลูก)

         “ได้ครับ”

         คนเด็กกว่ารับคำ แล้วเดินออกจากห้องครัวผ่านใต้ถุนไปยังหลังบ้าน ซึ่งมีแปลงผักสวนครัวขนาดย่อมอยู่

         ธีร์รันมาอยู่ที่นี่ได้สองวันแล้ว ตนอาศัยอยู่กับลุงบุญและป้าสาย ซึ่งเป็นญาติห่าง ๆ ของคุณแม่ บ้านที่เขาพักอยู่เป็นบ้านไม้สองชั้น ชั้นล่างเปิดโล่งแต่มีส่วนที่ต่อเติมเป็นห้องครัว ถัดไปอีกหน่อยเป็นโต๊ะนั่งสำหรับทานข้าว ชั้นบนมีระเบียงสำหรับนั่งรับลม พื้นที่รอบ ๆ บ้าน ถูกตกแต่งด้วยสวนที่มีต้นไม้ใหญ่และพรรณไม้ ที่ช่วยเพิ่มความร่มรื่นได้เป็นอย่างดี

         ในสวนผักหลังบ้านของป้าสาย มีผักปลอดสารอยู่หลายชนิด มีทั้งที่ธีร์รันรู้จักและไม่รู้จัก เนื่องจากตอนอยู่ที่กรุงเทพ ตนก็ไม่เคยเข้าครัวทำอาหารเลย แต่พอมาอยู่ที่นี่ ธีร์รันจึงต้องปรับตัวหลายอย่าง เพราะกว่าจะได้กลับก็อีกนานโข

         เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ธีร์รันจึงนำพริกไปล้างแล้วมานั่งโขลกอยู่ข้าง ๆ ป้าสาย

         “น้องรัน มื้อนี่กินข้าวแล้ว ป้าสิให้ไปช่วยงานอ้ายแดนเด้อลูก” (น้องรันวันนี้กินข้าวเสร็จ ป้าจะให้ไปช่วยงานพี่แดนนะลูก)

         “อ้ายแดน...อ้ายแดนคือใครครับ”

         ธีร์รันทำหน้าตางุนงง เพราะชื่อที่เพิ่งได้ยินครั้งแรก เนื่องจากตั้งแต่ตนมาก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย

         “อ้ายแดนดิน ลูกพ่อใหญ่คำเมือง”

         “พ่อใหญ่คำเมืองที่เป็นผู้ใหญ่บ้านน่ะหรือครับ” ธีร์รันพอจะรู้จักพ่อใหญ่คำเมืองอยู่บ้าง เพราะแกแวะเวียนมาหาลุงบุญอยู่บ่อย ๆ

         แต่ถึงกระนั้นธีร์รันก็ได้รับยิ้มจากป้ายสายแทนคำตอบ ก่อนที่จะรีบเตรียมกับข้าวต่อ เพราะตอนนี้ก็สายโด่งแล้ว

         หลังจากทานข้าวเสร็จ คนตัวเล็กก็ได้มานั่งรับลมอยู่ใต้ถุนบ้าน บรรยากาศที่ลมพัดมาเอื่อย ๆ บวกกับทานข้าวมาอิ่ม ๆ ทำให้เขารู้สึกเคลิ้มไปกับบรรยากาศ ไม่นานก็ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์กำลังเลี้ยวเข้ามาภายในบ้าน

         “บรื๊น...บรื๊น”

         แดนดินขี่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่งของตัวเองเข้ามาจอดภายในบ้านอย่างนุ่มนวล เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ แผ่วลงก่อนจะเงียบสนิท…

         ธีร์รันได้เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่เพิ่งเจอเป็นครั้งแรก ลักษณะใส่กางเกงยีนขาดตรงเข่า ใส่เสื้อแขนยาวสีน้ำเงินที่น่าจะแถมจากการซื้อปุ๋ยพร้อมกับสวมหมวกฟาง รูปร่างกำยำสมส่วน ดูแข็งแรง โครงหน้าได้สัดส่วน จมูกโด่งสันชัดเจน จนธีร์รันนั่งจ้องอยู่พักหนึ่ง เพราะถือว่าหล่อเหลาอยู่พอสมควร

         “สวัสดีครับน้าสาย ใสคนสิให้ไปช่วยงานอยู่ใสครับ” (สวัสดีครับน้าสาย ไหนคนที่จะให้ไปช่วยงานอยู่ไหนครับ)

         “น้องรันมานี่ลูก...นี่อ้ายแดนดิน มื้อนี่ไปช่วยงานอ้ายเขาเด้อลูก” (น้องรันมานี่ลูก...นี่พี่แดนดิน วันนี้ไปช่วยงานพี่เขานะลูก)

         “แดน...นี่น้องธีร์รัน น้าฝากน้องนำเด้อ มีหยังกะค่อยบอกค่อยสอนน้องเอา” (แดน...นี่น้องธีร์รันน้าฝากน้องด้วยนะ มีอะไรก็ค่อยสอนน้องนะ)

         พ่อใหญ่คำเมืองกับลุงบุญเป็นเพื่อนรักกัน ด้วยเหตุที่ลุงบุญกับป้าสายไม่มีลูก จึงได้แดนดินมาช่วยงานอยู่บ่อย ๆ ทำให้ทั้งคู่รักแดนดินเหมือนกับลูกชายแท้ ๆ คนหนึ่ง

         “ปะ ขึ้นรถ”

         คนเด็กกว่าทำตามอย่างว่าง่าย พอทั้งคู่เคลื่อนรถออกไป ทำให้ป้าสายมองตามอย่างห่วง ๆ แต่เพราะคำขอร้องจากธีร์รัน ที่อยากจะทำอะไรเพื่อคนที่นี่บ้าง ไม่ว่างานแบบไหนตนก็พร้อมที่จะทำ เพราะไม่อยากรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าอะไร เลยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแดนดิน ซึ่งเขาก็พร้อมจะช่วยสอนอย่างเต็มใจ

         “นี่เราจะไปไหนกันเหรอ” คนเด็กกว่าหลังจากซ้อนรถมาสักพักก็ได้เอ่ยถามอย่างสงสัย

         “อ้ายสิพาไปซ่อมรั้ว” (พี่จะพาไปซ่อมรั้ว)

         “ซ่อมรั้ว เราไม่เคยทำนะ ยากมั้ย”

         “บ่ยากดอก จับดี ๆ มันสิตกรถ” (ไม่อยากหรอก จับดี ๆ เดี๋ยวตกรถ) ว่าพลางร่างสูงก็ขับรถให้ส่ายไปส่ายมาเพื่อแกล้งคนน้อง

         คนเด็กกว่าตกใจก่อนที่จะยื่นมือไปจับเสื้อคนพี่เบา ๆ พร้อมกับทำหน้ามุ่ยนิด ๆ แดนดินที่เหลือบมองคนน้องผ่านกระจกมองข้างก็เผลอยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ

         ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน ซึ่งเป็นบ้านไม้หลังใหญ่สองชั้นที่ล้อมรอบด้วยทุ่งนาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา แต่ตอนนี้เก็บเกี่ยวข้าวไปแล้วเหลือเพียงผืนนาที่ปกคลุมไปด้วยหญ้าเขียวขจี ใต้ถุนบ้านมีเปลผูกติดเสาไว้ รอบ ๆ บ้านถูกตกแต่งด้วยต้นไม้หลายชนิด ให้ความรู้สึกร่มรื่นเย็นสบายอย่างบอกไม่ถูก

         “นี่บ้านใครเหรอ น่าอยู่จัง”

         “เฮียนอ้ายนี่หล่ะ” (บ้านพี่นี่แหละ)

         “อยู่กับผู้ใหญ่บ้านสองคนเหรอ”

         “บ่...อ้ายออกมาอยู่คนเดียว” (ไม่...พี่ออกมาอยู่คนเดียว)

         “ฟ่าวมามันสิฮ้อน อย่าคาแต่ถาม” (รีบมาก่อนจะร้อน อย่ามัวแต่ถาม)

         แดนดินว่าพลางเดินไปในบ้านเพื่อหาของบางอย่าง ก่อนจะเดินออกมาหาคนที่ยืนหน้าหงิกอยู่พร้อมกับเสื้อที่ถือติดมือมาด้วย

         “เอ๋าใส่เสื้ออ้ายก่อน มันสิฮ้อน” (นี่ใส่เสื้อพี่ก่อน มันจะร้อน)

         “มาเฮ็ดเวียกอิหยังหมวกกะบ่มี เสื้อแขนยาวกะบ่เอามา” (มาทำงานอะไรหมวกก็ไม่มี เสื้อแขนยาวก็ไม่เอามา)

         แดนดินบ่นอุบอิบก่อนยื่นเสื้อแถมจากการซื้อปุ๋ยให้คนน้อง พลางถอดหมวกที่ตัวเองใส่ลงบนหัวเล็ก ๆ ของธีร์รัน

         “ใส่ไว้” จัดแจงคนน้องเสร็จก็หันมาหยิบผ้าขาวม้ามาโพกหัวตัวเองเพื่อป้องกันความร้อน

         ทั้งคู่จัดแจงตัวเองอยู่สักพัก แดนดินก็ได้เอากล่องอุปกรณ์ในการซ่อมรั้วมาให้คนน้องถือ ก่อนที่จะซ้อนรถกันออกไป

         ทั้งคู่ขับรถเข้ามาในหมู่บ้านไม่นานก็มาเจอกับบ้านของยายบัว แกอาศัยอยู่คนเดียว ด้วยนิสัยของแดนดินที่เป็นคนขยันเป็นทุนเดิม จึงได้อาสามาซ่อมรั้วให้

         “ยาย...ยายบัว อยู่บ้านบ่ครับ” (ยาย...ยายบัว อยู่บ้านไหมครับ)

         “ยาย...ผมมาซ่อมรั้วให้ครับ” แดนดินเอ่ยต่อ เมื่อเห็นว่ายายบัวกำลังเดินมาทางตน

         “มากับไผล่ะนั่น คือหน้าตาดีแท้...ลูกไผล่ะหล่า” (มากับใครนั่น หน้าตาดีจัง...ลูกใครเหรอ)

         “หลานน้าสายมาตะกรุงเทพครับ” (หลานน้าสายมาจากกรุงเทพครับ)

         “พากันกินข้าวกินน้ำไป่ล่ะหล่า*” (พากันกินข้าวกินน้ำหรือยังล่ะ)

         “เรียบร้อยแล้วครับ...ผมไปซ่อมรั้วก่อนเด้อยาย” (เรียบร้อยแล้วครับ...ผมไปซ่อมรั้วก่อนนะยาย)

         ธีร์รันที่เดินตามแดนดิน หันมายกมือไหว้ก่อนจะส่งยิ้มจาง ๆ ให้คนแก่กว่า ไม่ว่าตนจะเจอใครที่นี่ทุกคนก็ล้วนแล้วแต่ดูใจดีกันทั้งนั้น

         เดินมานิดหน่อยก็เจอกับรั้วไม้ไผ่ที่เรียงกันเป็นระเบียบ มีบางส่วนที่ผุพังตามกาลเวลา และข้างกันมีกองไม้ไผ่ที่แดนดินเป็นคนจัดเตรียมไว้สำหรับซ่อมรั้วครั้งนี้ ซึ่งเดิมทีเขาสามารถซ่อมรั้วคนเดียวได้สบาย ๆ แต่เพราะน้าสายที่ฝากให้เขาเป็นคนสอนงานต่าง ๆ ให้คนน้อง จึงได้พาคนเมืองกรุงติดมาด้วย

           “จับไม้ไว้...อ้ายสิตอกตะปู”

           คนเด็กกว่าเดินมาจับไม้ไผ่ผ่าครึ่งไว้อย่างทุลักทุเล เพราะไม้ไผ่มีขนาดที่หนักพอสมควรสำหรับคนที่ไม่เคยหยิบจับอะไรเลยอย่างธีร์รัน

         “เอ๊อะ” (โอ๊ย)

         ไม่นานแดนดินก็ต้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะธีร์รันที่จับไม้ไผ่อยู่ ดันปล่อยให้ร่วงลงมาทับเท้าของเขานั่นเอง

         “เราขอโทษ...ก็มันหนัก แขนเราไม่ไหวแล้ว” ธีร์รันพูดพลางสายตาหลุบต่ำมองพื้น เพราะกลัวคนพี่จะดุ

         “บ่ไหวคือบ่บอกอ้าย...มาตอกตะปูอ้ายสิจับเอง” (ไม่ไหวทำไมไม่บอกพี่...มาตอกตะปูเดี๋ยวพี่จับเอง)

         “ได้...สบายมาก”

         “ตอกตะปูเด้อ...บ่แม่นตอกมือจะของ” (ตอกตะปูนะ...ไม่ใช่ตอกมือตัวเอง)

         “ชิ...รู้แล้วน่า”

         คนเด็กกว่าหันไปมองค้อนใส่คนพี่ ก่อนหันมาหยิบค้อนและตะปูที่วางอยู่ใกล้ ๆ มาตั้งท่าเตรียม โดยมีแดนดินยืนจับไม้มองอยู่ใกล้ ๆ

         “โอ๊ย...” และเป็นอย่างที่แดนดินคิด เมื่อธีร์รันได้ใช้ค้อนตอกพลาดลงไปที่นิ้วมือของตัวเอง ใบหน้าขาวบางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ทั้งจากความร้อนและความเจ็บ และดวงตาสองข้างก็เริ่มที่จะมีน้ำมาคลอเบ้า

         “นั่น ๆ อ้ายวาแล้ว ใส...เป็นหยังหลายบ่” (นั่น ๆ พี่ว่าแล้ว ไหน...เป็นอะไรมากไหม)

         แดนดินดึงมือคนน้องขึ้นมาดู พบว่ามือเล็กบางเป็นรอยแดงที่บริเวณนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือ จึงได้เดินไปขอน้ำเย็นจากยายบัว แล้วใช้ผ้าขาวม้าที่โพกหัวตนเองอยู่ มาห่อกับขวดน้ำเย็นเพื่อให้คนน้องประคบนิ้วลดอาการปวด

         “นั่งถ่าอ้ายอยู่นี่ เดี๋ยวอ้ายเฮ็ดเองดอก” (นั่งรอพี่อยู่นี่ เดี๋ยวพี่ทำเอง) ว่าพลางจัดที่ให้ธีร์รันนั่งหลบแดดใต้ต้นไม้ซึ่งอยู่ไม่ห่างมากนัก ก่อนกลับไปจัดการซ่อมรั้วที่สุดท้ายแล้วก็คงไม่พ้นมือเขาอยู่ดี...