เรื่องราวที่ ๒ มากินข้าวนำกันเด้ออ้าย

         สายลมที่พัดผ่านท้องนาเริ่มแผ่วลง เหลือเพียงไอแดดที่เต้นระยิบระยับเหนือผืนดิน แสงแดดส่องลงมาในมุมสูงตรงทำให้เงาของต้นไม้ใหญ่สั้นลงเรื่อย ๆ จนแทบจะแนบกับโคนลำต้น เช่นเดียวกับเงาของแดนดินที่ดูเหมือนจะถูกอัดแน่นเข้ากับตัวเอง

         แดนดินจัดการซ่อมรั้วท่ามกลางแดดที่เริ่มร้อน ถึงแม้จะมีเหงื่อไหลชุ่มตามขมับและลำคอ แต่เขายังคงมีสีหน้าที่สงบนิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกหงุดหงิดแต่อย่างใด

         “หิวข้าวหรือยัง” หลังจากรีบทำจนเสร็จจึงได้เดินมาถามคนน้องที่ตอนนี้ก็เริ่มมีเม็ดเหงื่อซึมตามหน้าผากและไรผมแล้ว

         “โครก~”

         “อุบ...” แดนดินหลุดเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย แม้ว่าจะพยายามกลั้นเสียงเอาไว้แล้วก็ตาม เพราะความน่ารักของคนน้อง ที่ตอนนี้เสียงท้องก็ได้ตอบคำถามแทนเจ้าตัวแล้ว

        “หัวเราะอะไรเนี่ย...หยุดเลยนะ”

         ธีร์รันคิ้วขมวดเล็กน้อยและทำปากย่น พร้อมกับแก้มที่เริ่มแดงระเรื่อ อาจจะด้วยความร้อนและอายที่คนพี่หัวเราะคิกคัก

         “หึ...ปะ อ้ายสิพาไปกินข้าว” (หึ...มา พี่จะพาไปกินข้าว) แดนดินจัดการเก็บอุปกรณ์ใส่กล่องโดยมีธีร์รันรีบไปช่วยเก็บให้เสร็จเร็ว ๆ เพราะตอนนี้ตนหิวถึงขนาดกินช้างได้ทั้งตัว

         เมื่อทั้งคู่ขับรถมาถึงบ้านของแดนดิน ก็เจอกับรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่บริเวณร่มไม้หน้าบ้าน ถัดไปอีกหน่อยมีชายหนุ่มที่นอนฮัมเพลงอยู่ในเปลที่ผูกกับต้นไม้อย่างสบายอารมณ์

         “เอ๋า...บักสิง มาตะโดนแล้วเบาะ” (อ้าว...ไอ้สิง มานานแล้วเหรอ) แดนดินยิงคำถามใส่คนที่เพิ่งเจออย่างสงสัย

         แดนดินและสิงหา เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็ก จนป่านนี้ก็ยังไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ พวกเขามีเพื่อนกลุ่มเดียวกันหลายคน แต่ทั้งคู่ที่ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ ในวัยเด็กมาด้วยกันกว่ายี่สิบปี ก็สนิทถึงขั้นที่ว่าแค่มองตาก็รู้ว่าอีกคนคิดอะไร

         “บ่ พึ่งมาฮอด” (ไม่ พึ่งมาถึง)

         “แล้ว...นั่นไผมานำ คือเป็นตะฮักแท้...ซือว่าจังได๋ครับ” (แล้ว...นั่นใครมาด้วย น่ารักจัง...ชื่อว่าอะไรครับ)

         หลังจากที่ตอบคำถามกับเพื่อนเสร็จ สิงหาก็ได้เหลือบมามองคนตัวเล็กที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน ดูจากผิวพรรณที่ขาวผุดผ่องแล้ว ไม่น่าจะใช่คนแถวนี้แน่นอนจึงได้เอ่ยถามกับเพื่อนไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะชะโงกมาถามเจ้าตัวพร้อมกับหยอดคำหวานใส่คนน้อง

         “น้องธีร์รัน...เอิ้นน้องรันกะได้ หลานน้าสายมาตะกรุงเทพ” (น้องธีร์รัน...เรียกน้องรันก็ได้ หลานน้าสายมาจากกรุงเทพฯ)

         “มึงมีอิหยัง” (มึงมีอะไร) แดนดินที่สงสัยสาเหตุการมาของเพื่อนจึงได้เอ่ยถามออกไป ถึงแม้ว่าสิงหาจะมาหาตนอยู่บ่อย ๆ แต่การมาโดยไม่ได้นัดมีไม่ค่อยบ่อยนัก

         “มาหาหมู่กินข้าว...กินข้าวแล้วเบาะ” (มาหาเพื่อนกินข้าว...กินข้าวหรือยัง)

         “บ่...จักหน่อยสิออกไปหาแนวกิน” (ยัง...อีกหน่อยจะออกไปหาของกิน)

         “นี่...พอดีเลยกูได้เป็ดมา ลาบบ่ บ่ได้กินโดนล่ะ” (นี่...พอดีเลยกูได้เป็ดมา ลาบไหม ไม่ได้กินนานแล้ว) ว่าพลางสิงหาก็ชี้ไปที่ถุงในมือที่มีเนื้อเป็ดอยู่ด้านใน

         “อืม...ดีคือกัน เฮ็ดถ่าเด้อกูไปอาบน้ำก่อน” (อืม...ดีเหมือนกัน ทำรอนะกูไปอาบน้ำก่อน)

         แดนดินที่เห็นว่าการสนทนาน่าจะยืดยาวตนจึงรีบกล่าวตัดบท อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าคนน้องจะหิวจนทนไม่ไหว

         “หิวแฮงบ่ ถ่าอ้ายแป๊บนึงเด้อ อ้ายขอไปอาบน้ำจักคราวก่อน” (หิวมากไหม รอพี่แป๊บนึงนะ พี่ขอไปอาบน้ำสักครู่ก่อน)

         ด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าว บวกกับเพิ่งทำงานมาทำให้แดนดินมีเหงื่อเต็มตัว จึงอยากที่จะไปอาบน้ำเพื่อให้ตนเองสบายตัวขึ้นก่อน แต่ก็ไม่วายที่จะหันกลับมาถามคนน้องก่อน

         “อือ...ไปเถอะ แค่นี้สบายมาก” ธีร์รันตอบกลับพลางยักคิ้วใส่คนพี่ ก่อนยิ้มออกมาเล็กน้อยเพื่อแสดงความมั่นใจแบบเต็มเปี่ยม

         “แม่นคนเดียวกันกับที่ท้องฮ้องเสียงดังเมื่อกี้บ่หนิ” (ใช่คนเดียวกันกับที่ท้องร้องเสียงดังเมื่อกี้ไหมนี่)

         พอเห็นท่าทางมั่นใจจากคนน้อง แดนดินก็อดไม่ได้ที่จะแซวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เพราะการกระทำของธีร์รันมันช่างย้อนแย้งกันจริง ๆ

         “ชิ...รีบไปอาบเลย” ธีร์รันคิ้วขมวด แล้วหันไปมองค้อนใส่คนพี่อย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะเดินหนีไปล้างหน้าล้างตาที่โอ่งน้ำข้างบ้าน ทำให้แดนดินที่เห็นธีร์รันเดินกระฟัดกระเฟียดไปเช่นนั้นก็เผลอยิ้มตามหลังคนน้องอย่างลืมตัว

         ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดก็อยู่ในสายตาของสิงหาที่แอบมองอยู่ในครัวตามประสาคนหูตาไว...

         แดนดินใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานก็รีบลงมาที่ครัวใต้ถุนบ้านเพื่อจัดการทำกับข้าว สิงหาที่กำลังยุ่งอยู่กับการรวนเนื้อเป็ด เลยให้คนตัวเล็กช่วยจัดการล้างผักที่เตรียมมา ซึ่งแดนดินก็พอเข้าใจได้ว่าสิ่งที่ธีร์รันพอจะช่วยได้ก็มีอยู่แค่ไม่กี่อย่าง

         “เอ๋า...กินกล้วยฮองท้องก่อน” (นี่...กินกล้วยรองท้องก่อน)

         แดนดินที่กลัวคนน้องจะหิวเลยได้หยิบกล้วยที่เขาตัดมาได้สองวัน ซึ่งตอนนี้ก็สุกกำลังพอดี ให้กับคนน้องกินประทังหิวไปก่อน

         “อื้อ...ขอบคุณนะ”

         ธีร์รันรับกล้วยมาด้วยความดีใจ เพราะตอนนี้ตนหิวมาก ๆ แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันกลับไปกล่าวขอบคุณคนพี่

         “แดน...มีบักนาวบ่” (แดน...มีมะนาวไหม)

         สิงหาถามแทรกจังหวะขึ้น เพราะขณะที่กำลังค้นหาวัตถุดิบในถุงก็พบว่าตนนั้นได้ลืมหยิบมะนาวมา

         “มี...อยู่ต้น เดี๋ยวไปเอามาให้”

         “เอ่อ...เราล้างผักเสร็จแล้ว เดี๋ยวเราไปเก็บให้นะ”

         ธีร์รันที่กำลังกินกล้วยอยู่ ก็ได้เอ่ยอาสาไปเก็บมะนาวให้ เพราะนอกจากล้างผักแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ช่วยอะไร เลยอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง

         “ซั่นเก็บผักหอมเปมานำเด้อ...อยู่ในสวนนั่นล่ะ” (งั้นเก็บผักชีฝรั่งมาด้วยนะ...อยู่ในสวนนั่นแหละ)

         “ผัก หอม...อะไรนะ”

         ธีร์รันทำหน้างุนงงเพราะถึงแม้ว่าเขาจะฟังภาษาอีสานออกอยู่บ้าง แต่ชื่อผักที่คนพี่กล่าวมานั้นเขาไม่รู้เลยว่ามันคือผักอะไร

         “ผักหอมเป” (ผักชีฝรั่ง)

         แดนดินย้ำอีกครั้ง แต่ยังไม่ยอมบอกว่ามันคืออะไร เพราะสนุกกับการที่ธีร์รันทำหน้าสงสัย

         “แล้วไอ้ผักหอมเปมันเป็นยังไงอะ” ธีร์รันที่ยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการสักทีคิ้วก็เริ่มที่จะขมวดเข้าหากัน

         “ผักชีฝรั่งนั่นล่ะ...เก็บมาจักสี่ห้าใบเด้อ”

         “พูดชื่อนี้ตั้งแต่แรกก็จบ” ธีร์รันเดินไปบ่นไป เพราะคนพี่ชอบทำให้เขาหงุดหงิดอยู่บ่อย ๆ

         .

         .

         “มึงคือได้พาน้องมานำมื้อนี่” (มึงทำไมได้พาน้องมาด้วยวันนี้)

         เมื่อธีร์รันเดินไปเก็บผักที่สวนหลังบ้าน สิงหาที่รอโอกาสนี้อยู่จึงได้กระซิบถามเพื่อนถึงที่มาที่ไประหว่างสองคนนี้

         “พาไปซ่อมรั้วให้ยายบัว” แดนดินตอบพลางหยิบไข่มาสามฟองเพื่อนำมาเจียวให้กับคนน้อง

         “กะนั่นหละ...คือได้ไปรู้จัก เป็นหยังคือได้ไปรับมานำ” (ก็นั่นแหละ...ทำไมได้ไปรู้จัก ทำไมได้ไปรับมาด้วย)

         “น้าสายฝากให้เบิ่ง ให้พาเฮ็ดเวียก” (น้าสายฝากให้ดู ให้พาทำงาน)

         “เป็นหยังคือได้มาอยู่บ้านนอกวะ อยู่กรุงเทพสบาย ๆ กะดีอยู่แล้ว” (ทำไมได้มาอยู่บ้านนอกวะ อยู่กรุงเทพสบาย ๆ ก็ดีอยู่แล้ว)

         สิงหายังคงสงสัยไม่หยุด เพราะการที่คนเมืองกรุงจะมาอยู่บ้านนอกนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ตนไม่ค่อยพบเจอเท่าไหร่

         “กูสิรู้นำบ่ มึงคือส่อดีแถะบักห่านี่” (กูจะรู้ด้วยไหม มึงทำไมถามดีจังไอ้ห่านี่)

         แดนดินที่เริ่มรู้สึกหมดพลังกับการตอบคำถามจึงได้ด่าเพื่อนกลับไป ซึ่งการพูดลักษณะนี้ก็มักจะเจอกันเป็นประจำตามประสาเพื่อนสนิท ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดีแต่อย่างใด และสิงหาก็เข้าใจในส่วนนี้ดี

         “กะกูอยากรู้เนาะ เป็นได๋...เฮ็ดงานมื้อแรก” (ก็กูอยากรู้หนิ เป็นไง...ทำงานวันแรก)

         “นี่...ตีนกูช้ำอยู่หนิ สิกินบ่ข้าว ฟ่าวเฮ็ด” (นี่...เท้ากูช้ำอยู่นี่ จะกินไหมข้าว รีบทำ) แดนดินว่าพลางยกเท้าขึ้นมาให้เพื่อนดูจนเกือบจะโดนหน้าสิงหา

         “โอ๊ย...บักห่าหนิเกือบถืกหน้ากู” (โอ๊ย...ไอ้ห่านี่เกือบโดนหน้ากู)

         สิงหาบ่นให้เพื่อนอุบอิบเพราะเท้าที่เพื่อนยกมานั้นเกือบจะโดนหน้าของตน ก่อนจะหันกลับไปทำกับข้าวต่อ

         ทางฝั่งของธีร์รันที่เดินมายังสวนหลังบ้าน ก็ง่วนอยู่กับการสอดส่ายสายตามองหาผักที่ตนจะต้องเก็บ เพราะภายในสวนผักนั้นก็มีผักอยู่หลากหลายชนิด มองหาอยู่นานก็เจอกับสิ่งที่ต้องการจึงบรรจงเก็บมาอย่างทะนุถนอมไม่ให้ช้ำ และไม่ลืมที่จะแวะเก็บมะนาวมาอีกสองสามลูก

         “อะ...นี่ ผักที่ให้เราไปเก็บมา เรามั่นใจว่ายังไงก็เก็บมาถูกแน่นอน” ธีร์รันยื่นผักให้คนพี่ด้วยท่าท่างที่มั่นใจเต็มเปี่ยม

         “โอ๊ย...ให้ไปเก็บอีกสามรอบผักเบิดสวนแท้” (โอ๊ย...ให้ไปเก็บอีกสามรอบผักหมดสวนแน่)

         แดนดินอดที่จะแซวคนน้องไม่ได้ เพราะธีร์รันได้เก็บผักชีฝรั่งมาให้แบบถอนรากถอนโคน

         “ทำไมอะ...เราเก็บมาไม่ถูกเหรอ”

         คนตัวเล็กทำหน้าหงอยพร้อมกับก้มลงมองผักในมือที่ตั้งใจเก็บมาเป็นอย่างดี

         “ถืกแล้ว...แต่ถอนมาเบิดรากแบบนี้ต้นใหม่มันสิขึ้นบ่ได้ เทือหน้าเก็บเอาแต่ใบมาเด้อสิได้มีไว้กินโดน ๆ” (ถูกแล้ว...แต่ถอนมาหมดรากแบบนี้ต้นใหม่มันจะขึ้นไม่ได้ ครั้งหน้าเก็บเอาแค่ใบมานะจะได้มีไว้กินนาน ๆ)

         ธีร์รันพยักหน้ารับคำ ซึ่งแดนดินที่เห็นว่าคนน้องทำหน้าจ๋อยจึงได้รีบเปลี่ยนเรื่องคุย

         “มาอ้ายสิพาหั่นผัก”

         แดนดินหยิบเขียงและมีดมานั่งที่เตียงภายในครัว พร้อมกับทำท่าทางให้คนน้องมานั่งข้าง ๆ

         “นี่...จับแบบนี่วางนิ้วให้ตรง แล้วกะหั่นบ่ต้องยาวหลาย เอ๋า...ลองเบิ่ง” (นี่...จับแบบนี้วางนิ้วให้ตรง แล้วก็หั่นไม่ต้องยาวมาก อะ...ลองดู)

         แดนดินที่เห็นฝีมือการซ่อมรั้วของธีร์รันแล้ว ก็ตั้งใจว่าสอนทุกอย่างให้กับคนน้อง เพราะธีร์รันคงไม่เคยทำอะไรแบบนี้แน่นอน  เรื่องซ่อมรั้วส่วนหนึ่งก็เป็นความผิดของตนที่ไม่ได้สอน จนทำให้โดนค้อนทุบจนนิ้วแดง

         ธีร์รันรับมีดมาจากแดนดินก่อนจะนำผักมาหั่นตามที่คนพี่สอน ถึงท่าทางจะทุลักทุเลอยู่บ้างตามประสาคนทำครั้งแรก แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ ซึ่งก็ได้มีคนพี่คอยนั่งลุ้นอยู่ข้าง ๆ

         “เป็นไง...พอได้ไหม”

         “อืม”

         แดนดินที่เห็นว่าธีร์รันเริ่มจะคล่องแล้วจึงปล่อยให้คนน้องทำ และตนก็กลับไปทำกับข้าวต่อ เพราะตอนนี้ก็เริ่มจะหิวเต็มทีแล้ว

         กับข้าวทั้งหมดถูกนำมาวางไว้ที่โต๊ะใต้ถุนบ้าน กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมากระทบกับจมูกชวนเรียกน้ำย่อยและเพิ่มความหิวได้เป็นอย่างดี

         “เคยกินบ่ลาบเป็ด...ซิมเบิ่ง” (เคยกินไหมลาบเป็ด...ชิมดู)

         ร่างสูงที่เห็นธีร์รันนั่งจ้องกับข้าวอยู่นานแต่ก็ไม่กินสักที ทั้งที่น่าจะหิวมากแท้ ๆ เลยได้เอ่ยถามคนน้องพร้อมกับชวนให้ลองกินดูสักครั้ง

         “แซ่บเด้ฝีมืออ้าย…รับรองสิติดใจ” (อร่อยนะฝีมือพี่...รับรองจะติดใจ)

         สิงหาพูดเสริมคะยั้นคะยอให้คนน้องลองกิน เพราะอาหารแบบนี้นาน ๆ ทีถึงจะได้กินครั้งหนึ่ง

         คนตัวเล็กที่โดนคนพี่ทั้งสองรบเร้า จึงได้หยิบข้าวเหนียวในกระติบมาปั้นเป็นก้อน ก่อนจะนำมาจิ้มกับลาบที่อยู่ในจาน โดยมีสองหนุ่มนั่งจ้องอย่างตั้งความหวัง

         “เป็นได๋” (เป็นไง) แดนดินที่ไม่เห็นคนน้องพูดอะไรต่อหลังจากกินเข้าไป จึงได้เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

         “เผ็ดอะ”

         แดนดินมองหน้าคนน้องที่ตอนนี้เริ่มจะมีสีแดงระเรื่อ พร้อมกับเป่าลมออกมาจากปาก ก่อนจะคว้าน้ำที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ มาดื่มอย่างรีบร้อน

         “กินเผ็ดบ่ได้เบาะ…เอ๋านี่ไข่เจียว” (กินเผ็ดไม่ได้เหรอ...อะนี่ไข่เจียว)

         แดนดินมองธีร์รันแล้วแอบขำอยู่ในใจที่คนน้องกินเผ็ดไม่ได้ขนาดนี้ และคิดว่าครั้งหน้าคงต้องแยกกับข้าวจานไม่ใส่พริกไว้ให้ด้วยซะแล้ว...