เรื่องราวที่ ๓ ช่วยงาน

        บรรยากาศตอนเช้าของหมู่บ้านยังคงเหมือนเดิมเฉกเช่นทุกวัน สายลมเย็นฉ่ำบวกกับเสียงระฆังที่ดังแววมาจากวัดที่ อยู่ไม่ไกล พระสงฆ์เดินบิณฑบาตไปตามทางของหมู่บ้าน ในขณะที่ชาวบ้านบางคนต่างพากันเตรียมอุปกรณ์ไปไร่ไปนา เสียงวัวเสียงควายที่ถูกจูงออกจากคอกดังก้องประสานกับเสียงพูดคุยทักทายกัน

        ธีร์รันที่คิดว่าตนเองตื่นเช้ามากแล้ว แต่สำหรับคนที่นี่เวลานี้ก็ถือว่าสายจนตะวันโด่ง ตนจึงรีบลุกมาจัดแจงตัวเอง หลังจากที่ธีร์รันไปช่วยแดนดินซ่อมรั้ววันนั้น นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว

        ทันทีที่ลงมาจากบ้านก็ใช้สายตามองหาลุงกับป้า แต่พบเพียงกับข้าวที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เป็นอย่างดี หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ ตนก็ได้มานั่งเล่นที่เปลใต้ถุนบ้าน บรรยากาศเย็นสบายที่ลมพัดผ่านบวกกับความเงียบสงบ ทำให้ธีร์รันหวนนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา

        ธีร์รันหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู หลังจากมาที่นี่ก็ไม่มีเหตุให้ได้ใช้เท่าไร เลื่อนดูรูปภาพเก่า ๆ ตอนที่ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า ดูไปหวนระลึกถึงไป ครั้งก่อนมันเคยดีกว่านี้ แต่ไม่รู้เพราะอะไรทุกอย่างจึงกลับตาลปัตรไปหมด

        ก่อนที่ความคิดจะฟุ้งซ่านกระเจิดกระเจิงไปกว่านี้  เสียงรถที่ขับเข้ามาในบ้านก็ช่วยเรียกสติกลับมาได้เป็นอย่างดี และไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นแดนดินนั่นเอง

        “น้าสายให้มารับไปช่วยงาน”

        “งานอะไร...อย่าบอกว่าไปซ่อมรั้วอีกนะ”

        “บ่...ช่วยเตรียมงานบวช”

        “อื้อ...รอแป๊บนะ”

        ธีร์รันที่ใส่กางเกงขาสั้นรีบวิ่งหายขึ้นไปบนบ้าน ก่อนที่จะลงมาพร้อมกับชุดที่ดูสุภาพ

        .

        .

        “คุณจะบวชเหรอ” ธีร์รันเอ่ยถามขณะนั่งซ้อนท้ายคนพี่มา

        “บ่...หมู่อ้ายบวช อ้ายบวชไปแล้ว”

        “พี่สิงจะบวชเหรอ”

        “บ่...หมู่อ้ายอีกคนบักเหนือ”

        “อืม...แล้วต้องทำอะไรบ้างอะ”

        “ไปฮอดเดี๋ยวกะรู้เองดอก” (ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง)

         แดนดินที่ต้องคอยตอบคำถามตั้งแต่ขับรถออกมาก็ได้แต่นึกอยู่ในใจ เพราะนอกจากต้องคอยตอบคำถามของสิงหาแล้วตอนนี้ก็มีธีร์รันเพิ่มมาอีกคน

        ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงบ้านที่จะจัดงาน ภายในบริเวณบ้านมีญาติและเพื่อนบ้านหลายคนมาช่วยกันจัดเตรียมสถานที่และเครื่องใช้ที่จำเป็น ตรงหน้าบ้านก็มีเต็นท์ผ้าใบที่ยังไม่ได้กางอีกหลายหลัง

        “ทำไมคนที่นี่จ้องเราแปลก ๆ อะ”

        ทันทีที่ธีร์รันมาถึงก็โดนสายตาแทบจะทุกสายตาจดจ้องมาที่ตนเอง ก่อนจะเดินมาหลบหลังคนพี่อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

        “เพิ่นบ่เคยเห็นหน้ากะเลยแนมซือ ๆ บ่มีหยังดอก คนอยู่นี่เพิ่นใจดี” (เขาไม่เคยเจอหน้าก็เลยมองเฉย ๆ ไม่มีอะไรหรอก คนที่นี่เขาใจดี)

        “จริง ๆ นะ”

        “แมน...น้าสายอยู่ครัวหลังบ้านเด้อ อ้ายไปกางเต็นท์ช่วยเพิ่นก่อน” (ใช่...น้าสายอยู่ครัวหลังบ้านนะ พี่ไปกางเต็นท์ช่วยเขาก่อน)

        “อือ”

        ธีร์รันพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเดินมาหลังบ้านก็พบกับป้าสายและชาวบ้านคนอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่งที่กำลังเตรียมงานและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

        “รัน...นี่ป้าเดือนเป็นแม่ของอ้ายแดนเด้อลูก”

        “สวัสดีครับ”

        ธีร์รันมองหน้าคนที่ทักทายด้วยความรู้สึกแปลกใจเมื่อได้ยินว่าเป็นแม่ของแดนดิน เพราะป้าเดือนดูท่าทางใจดีซึ่งขัดกับคนพี่ที่ชอบแกล้งตนอยู่เรื่อย

        “สวัสดีลูก กินข้าวแล้วไป่ มา ๆ มากินข้าวนำกัน” (สวัสดีลูก กินข้าวหรือยัง มา ๆ มากินข้าวด้วยกัน)

        “ผมทานมาเรียบร้อยแล้วครับ”

        ธีร์รันที่ถูกต้อนรับอย่างดีจากใบหน้าที่ยิ้มแย้มของคนที่นี่ ก็รู้สึกผ่อนคลายด้วยบรรยากาศที่ดูอบอุ่น

        หลังจากที่ทักทายชาวบ้านคนอื่น ๆ อยู่สักพัก ธีร์รันก็ได้ช่วยหยิบจับงานง่าย ๆ ที่พอจะทำได้อย่างไม่อิดออด เพราะตนก็เริ่มที่จะสนุกกับการได้ลองทำอะไรใหม่ ๆ อยู่บ้าง

        “รัน...มาป้าสิสอนตำบักหุ่ง” (รัน...มาป้าจะสอนตำส้มตำ) ป้าเดือนที่รู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ จึงได้เอ็นดูธีร์รันเป็นพิเศษก่อนจะกวักมือเรียกให้คนเมืองกรุงมานั่งข้าง ๆ ตน

        “บัก...หุ่ง?”

        “มะละกอ เคยตำบ่” ป้าเดือนตอบคำถามพลางยิ้มด้วยความเอ็นดู

        “อ๋อ...ไม่ครับ แต่เคยกินอยู่ครับ”

        “กินปลาแดกบ่ ลองเบิ่งเด้อลูกแล้วสิติดใจ” (กินปลาร้าไหม ลองดูนะลูกแล้วจะติดใจ)

        ว่าพลางอุปกรณ์และเครื่องปรุงสำหรับทำส้มตำก็ได้ถูกนำมาจัดเตรียมไว้ กลิ่นมะนาวและกลิ่นปลาร้าที่ลอยมาแตะจมูก ชวนเรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี

        “ครับ...”

        หลังจากที่สอนกันอยู่สักพัก ไม่นานส้มตำจานแรกในชีวิตของธีร์รันก็ได้เสร็จเป็นที่เรียบร้อย

        “นี่ครับป้าเดือน”

        ธีร์รันยื่นจานส้มตำให้ป้าเดือนดูด้วยความตื่นเต้นและภูมิใจในตัวเองนิด ๆ ที่หน้าตามันออกมาดูดีกว่าที่คิดไว้

        “หน้าตาเป็นตะแซ่บ เดี๋ยวป้าหาคนชิมให้...แดนมานี่ลูก”

        “ชิมตำบักหุ่งให้แน น้องตำเทือแรก” (ชิมส้มตำให้หน่อย น้องตำครั้งแรก)

        “สิบ่ตายซะเบาะ...เอ๊อะ ๆ”

        พูดไม่ทันได้จบประโยคแดนดินก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะโดนผู้เป็นแม่หยิกเข้าที่เอวสอบอย่างแรง

        “มาอ้ายชิมให้กะได้”

        แดนดินที่คิดว่าคงไม่เป็นอะไร เพราะหน้าตาก็ถือว่าใช้ได้ บวกกับกลิ่นหอมที่ลอยมาปะทะจมูก ตนจึงได้อาสาที่จะชิมให้

        “พรวด!! แค่ก แค่ก นี่มันตำบักหุ่งหรือเชื่อมบักหุ่งนี่ หวานคัก”

        “โอ๊ย! เบาหวานขึ้นตา”

        “พูดเกินไป มันก็ไม่ได้หวานขนาดนั้นหรอก มานี่เดี๋ยวเราชิมเอง”

        ธีร์รันทำหน้างอเพราะคิดว่าคราวนี้คนพี่ก็คงแค่แกล้งตนอีกตามเคย ก่อนจะตักส้มตำมาคำโตแล้วยัดเข้าไปในปากอย่างรวดเร็ว

        “พรวด!!”

        “ฮึ ๆ” แดนดินที่เห็นท่าทางของคนน้องแล้วอดขำไม่ได้ จึงได้หลุดขำออกมา บวกกับเสียงหัวเราะของชาวบ้านที่เอ็นดูในความน่ารักของธีร์รัน ทำให้เจ้าตัวถึงกับหน้าแดงแจ๋

        “บ่เป็นหยังลูก เทือแรกกะแบบนี้หล่ะ เทือหน้ามาลองใหม่เด้อ”

        ป้าเดือนที่เห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงได้พูดปลอบใจเด็กน้อยที่กำลังทำหน้าหงอย

        “ปะ อ้ายพาไปเอาบักพร้าว”

        แดนดินที่เห็นคนน้องซึมไปก็รีบชวนเปลี่ยนบรรยากาศ เผื่อเจ้าตัวเล็กจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

        “เอากล้วยกับตองมานำแนเด้อแม่สิห่อข้าวต้ม น้องรันไปช่วยอ้ายแนเด้อลูก”

        “ครับ”

        “ปะ บักสิงกับบักเหนือถ่าโดนแล้ว” (ปะ ไอ้สิงกับไอ้เหนือรอนานแล้ว)

        หลังจากที่เดินตามกันมาบริเวณหน้าบ้าน ก็เจอกับสิงหาและอีกคนที่น่าจะเป็นเหนือที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วบนรถพ่วงข้างมอเตอร์ไซค์

        “เราจะไปรถคันนี้กันจริง ๆ เหรอ”

        ธีร์รันถามเพื่อความมั่นใจเพราะตนก็ไม่เคยนั่งรถพ่วงข้างมอเตอร์ไซค์มาก่อน และกังวลว่ารถคันนี้จะพาไปถึงที่หมายได้หรือเปล่า ถึงแม้ว่าตนจะตัวเล็กก็จริง แต่อีกสามคนกลับไม่ใช่เลย

        “คันนี่ล่ะ มาขึ้นรถ”

        แดนดินว่าพลางจัดแจงที่นั่งให้กับคนตัวเล็ก โดยมีเหนือประจำที่ตำแหน่งคนขับ ถัดมาคือสิงหาที่นั่งซ้อนท้าย ส่วนตนนั่งที่บริเวณพ่วงข้างและมีคนน้องนั่งอยู่ใกล้ ๆ

        “จับอ้ายไว้ดี ๆ มันสิตกรถ” ว่าพลางแขนแกร่งก็ได้ถูกวางไว้ที่หน้าขาเพื่อให้คนน้องจับได้ถนัด

        สิงหาและเหนือที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ได้หันมามองหน้ากันอย่างมีเลศนัย

        เมื่อมาถึงที่หมาย ซึ่งก็คือสวนของพ่อใหญ่คำเมืองนั่นเอง ลักษณะเป็นสวนขนาดใหญ่ที่มีพืชพรรณนานาชนิด ถูกปลูกเรียงรายกันอย่างเป็นสัดส่วน มีช่องทางเดินเล็ก ๆ ที่เกิดจากการเหยียบย่ำใช้งานภายในสวน และกลิ่นดินเปียกจากการรดน้ำที่โชยมาปะทะกับจมูก ทำให้รู้ว่าสวนแห่งนี้ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี

        “เดี๋ยวกูกับบักเหนือไปเอาบักพร้าวเด้อ มึงกับน้องรันไปหากล้วยเลย”

        หลังจากที่สิงและเหนือได้พยักหน้าส่งสัญญาณให้กัน จึงขอปลีกตัวไปอีกทางเพื่อจัดแจงให้เพื่อนได้มีเวลาอยู่กับคนน้อง

        “อืม”

        หลังจากที่เหนือและสิงแยกตัวออกไป ทางด้านของแดนดินและธีร์รันก็ได้เดินเสาะหากล้วยที่สุกกำลังพอดีสำหรับทำข้าวต้มมัด

        หลังจากที่เดินอยู่นานทั้งคู่ก็มาถึงต้นกล้วยที่มีเครือกล้วยขนาดใหญ่ พร้อมลูกที่สุกกำลังพอดี แดนดินจัดการใช้มีดฟันที่กึ่งกลางลำต้นทำให้เครือกล้วยค่อย ๆ เอนลงมา

        “ต้องตัดต้นเลยเหรอ”

        “แมน เดี๋ยวมันกะแทงหน่อขึ้นมาใหม่”

        “เอ๋ามีด...ตัดใบตองมาจักห้าหกก้านเด้อ”

        แดนดินว่าพลางยื่นมีดให้คนน้องสำหรับตัดใบตอง ก่อนที่ตนจะหันกลับมาจัดการกับเครือกล้วยต่อ

        “เอาแบบไหนอะ”

        “เลือกใบที่มันงาม ๆ บ่ค่อยขาด ระวังเสื้อถืกยางกล้วยเด้อ” (เลือกใบที่สวย ๆ ไม่ค่อยขาด ระวังเสื้อเปื้อนยางกล้วยนะ)

        ธีร์รันพยักหน้ารับคำ พลางเลือกดูใบตองที่คิดว่าใช้ได้ตามต้นที่เอนลงมา ก่อนจะใช้มีดหั่น ๆ บริเวณก้านของใบตอง

        “ตัดเลย แบบนี้”

        แดนดินที่หันมาเจอคนน้องกำลังหั่นก้านกล้วยก็ถึงกับส่ายหน้า ก่อนจะหยิบมีดมาตัดก้านกล้วยให้คนน้องดู เพราะถ้าปล่อยให้ทำเองวันนี้ทั้งวันคงได้ไม่ถึงสามก้าน

        คนตัวเล็กก็ทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่มีบ่น เมื่อทั้งคู่ได้ของครบแล้วจึงได้ลัดเลาะมาตามทางเดิน โดยมีธีร์รันถือก้านกล้วยเดินนำหน้าและมีแดนดินถือเครือกล้วยเดินตามหลัง

        “อ๊ะ!  ฟึ่บ!”

        คนตัวเล็กที่หอบใบกล้วยพะรุงพะรังทำให้มองไม่เห็นทางข้างหน้า เป็นเหตุให้เท้าลื่นไถลบนพื้นที่เปียกตามทางเดิน โชคดีที่มีแดนดินเดินตามหลังช่วยคว้าไว้ได้ทัน

        “เป็นหยังหลายบ่” (เป็นอะไรมากไหม)

        ธีร์รันที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของแดนดิน ทำให้สายตาทั้งคู่ประสานกัน ใบหน้าที่ตอนนี้อยู่ห่างไม่ถึงเอื้อม ก็ทำให้ธีร์รันเกิดความรู้สึกจั๊กจี้ที่หัวใจแปลก ๆ

        ก่อนที่ความคิดจะฟุ้งซ่านไปกว่านี้ ธีร์รันได้สติดันตัวเองผละออกจากอกคนพี่ แล้วหันกลับไปก้มเก็บใบตองที่ตอนนี้ก็ตกกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น

        “เราไม่เป็นอะไรมาก ขอบคุณนะ”

         ธีร์รันตอบทั้ง ๆ ที่หันหลังให้กับคนพี่ เพราะกลัวว่าคนพี่จะสังเกตเห็นอาการของตน ที่ตอนนี้ทั้งใบหน้าทั้งใบหูต่างก็แดงเป็นลูกตำลึง

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดต่างก็ไม่พ้นสายตาของสิงหาและเหนือ ที่ทั้งคู่ต่างก็มานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

        “มึงวาสองคนนี้สิมีอิหยังในกอไผ่บ่วะ” เหนือที่นั่งมองท่าทางของทั้งคู่มาสักพักจึงได้เอ่ยถามขึ้นมา

        “ตอนนี้อาจจะบ่ แต่ต่อไปกูว่าบ่แน่”

        สิงเอ่ยตอบไปอย่างมั่นใจ เพราะตนรู้จักกับเพื่อนคนนี้มานาน ทำให้เขาพอจะรู้นิสัยใจคอและความชอบของเพื่อนไปด้วย

        “ตัวเล็ก ขาว น่ารักแบบนี้ สเปคมันเลย”

        “อือ หวังว่าคงบ่เป็นคือคนเก่าของมันละกัน”