Accueil / วาย / อ้อมกอดแดนดิน / เรื่องราวที่ ๔ แห่นาค

Partager

เรื่องราวที่ ๔ แห่นาค

Auteur: JaoNila
last update Date de publication: 2025-11-19 16:12:31

         บรรยากาศงานบุญวันนี้เป็นไปอย่างครึกครื้น บุญบวชมักจัดเป็นงานใหญ่ มีการเลี้ยงอาหารแขกที่มาร่วมงาน ช่วงเช้าจะมีการตักบาตรและถวายภัตตาหารแด่พระสงฆ์ ญาติผู้ใหญ่จะทำพิธีผูกข้อมือให้พรนาค จากนั้นจึงจะเข้าสู่พิธีการบวชซึ่งชาวบ้านก็จะช่วยกันในทุกขั้นตอน ทั้งการเตรียมอาหาร และการเตรียมขบวนแห่ที่จะเกิดขึ้นในช่วงบ่าย

         เช้านี้ธีร์รันได้มาช่วยงานบุญกับป้าสาย ภายในครัวหลังบ้านจะมีชาวบ้านที่มาช่วยกันทำอาหารหลายอย่าง หน้าที่ของเขาคือการยกถาดกับข้าวมาให้แขกภายในงานที่เริ่มทยอยกันมาเรื่อย ๆ

         เริ่มแรกธีร์รันก็ช่วยงานแบบทุลักทุเลเพราะเป็นครั้งแรกที่ตนทำอะไรแบบนี้ แต่โชคดีที่มีป้าเดือนคอยสอน ทำให้เขาเริ่มที่จะทำงานได้คล่องมากขึ้น

         หลังจากที่เดินช่วยงานจนเหนื่อย ตนจึงได้หลบออกมานั่งพักที่แคร่ใต้ร่มไม้ ธีร์รันที่ไม่ค่อยได้เดินระยะทางไกล ๆ ทำเอาวันนี้เขาเมื่อยขาไปหมด

         “เมื่อยบ่” (เหนื่อยไหม)

         ธีร์รันที่ก้มนวดขาตัวเองอยู่ก็ได้เงยหน้าขึ้นมามองตามเจ้าของเสียง ซึ่งเป็นแดนดินที่เดินมานั่งบนแคร่ข้าง ๆ พร้อมกับยื่นน้ำในมือมาให้คนน้อง

         “ขอบคุณนะ” ธีร์รันกล่าวขอบคุณ ก่อนจะรับน้ำจากคนพี่มาดื่ม

         “คือได้มานั่งอยู่คนเดียว” แดนดินเอ่ยถามเพราะก่อนหน้านี้ตนเดินหาคนน้องทั่วงานแต่ก็ไม่พบ

         “แค่มานั่งพักเอาแรงเฉย ๆ”

         “คนกรุงเทพน้อ ยางส่ำนี้กะเมื่อย” (คนกรุงเทพหนอ เดินแค่นี้ก็เหนื่อย)

         แดนดินแซวคนน้องเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ เพราะตนมองว่าตอนนี้ธีร์รันมีอาการซึม ๆ อาจจะเพราะเหนื่อยหรืออะไรสักอย่าง แต่เขาไม่ต้องการให้คนน้องเป็นแบบนี้เลย

         “ชิ”

         ซึ่งมันได้ผล ธีร์รันที่ทำหน้าหงอยหันกลับมามองค้อนใส่คนพี่อย่างไม่สบอารมณ์

         “ปะ ไปกินข้าว แม่อ้ายกับน้าสายถ่าอยู่” (ปะ ไปกินข้าว แม่พี่กับน้าสายรออยู่) แดนดินว่าพลางลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอามือวางไว้ที่หัวคนน้อง

         “อะ...อื้อ”

         ธีร์รันรู้สึกตกใจเล็กน้อยเพราะคนที่ปกติจะชอบแกล้ง ไม่นึกว่าจะมีมุมแบบนี้ด้วย ทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะลุกเดินตามคนพี่ไป

         หลังจากที่ทานข้าวทานอะไรกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ธีร์รันรู้สึกเพลีย ๆ เพราะวันนี้ตนตื่นแต่เช้าตรู่บวกกับมาเดินช่วยงานจนเมื่อยขา ตนจึงอยากจะกลับไปพักผ่อนสักเล็กน้อย จึงได้ขอตัวกลับก่อน โดยมีแดนดินขับรถไปส่งที่บ้าน

         “พักผ่อนเด้อ”

         แดนดินที่คิดว่าวันนี้คงถึงขีดจำกัดของคนน้องแล้ว เลยกะจะให้พักเอาแรงก่อน เพราะตอนเช้าคงจะทำงานหนักเกินไปจริง ๆ ถึงได้หงอยเหมือนลูกหมาตกน้ำ

         “อื้อ”

         “บ่ายไปแห่นำอ้ายบ่”

         แดนดินที่ชั่งใจอยู่นานว่าจะชวนคนน้องดีหรือเปล่าจึงได้ตัดสินใจเอ่ยถามออกไป ใจหนึ่งก็อยากให้พักผ่อน ใจหนึ่งก็อยากให้คนน้องได้รู้เกี่ยวกับวิถีชีวิตคนอีสานเผื่อเจออะไรสนุก ๆ แล้วจะอารมณ์ดีขึ้น

         “ถ้าไป...เดี๋ยวอ้ายมารับ”

         คนตัวเล็กเห็นท่าทางลังเลของคนพี่ ก็นึกขำอยู่ในใจ และคิดว่าวันนี้ตนคงทำให้คนอื่นเป็นห่วงเข้าแล้ว

         อื้อ...รบกวนด้วยนะ”

         พูดเสร็จตนก็รีบวิ่งขึ้นบ้านเพราะกลัวจะเสียอาการมากไปกว่านี้ ซึ่งแดนดินที่มองตามจนคนน้องเข้าบ้านก็แอบยิ้มอยู่คนเดียว ก่อนจะขับรถกลับไปช่วยงานต่อ

         หลังจากที่ได้พักผ่อนไปราว ๆ หนึ่งชั่วโมง ธีร์รันก็รู้สึกมีเรี่ยวมีแรงกลับมา ก่อนจะลุกไปอาบน้ำอาบท่าเพื่อรอไปร่วมงานบุญในช่วงบ่าย

         ธีร์รันแต่งตัวโดยใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ คู่กับกางเกงผ้าสบาย ๆ นั่งรอคนพี่ที่เปลใต้ถุนบ้าน ป้าสายที่กลับมาเตรียมตัวเช่นกัน ก็ได้หยิบผ้าขาวม้าผืนหนึ่งโดยนำมาพาดบ่าให้กับธีร์รัน ก่อนจะมองดูด้วยความเอ็นดู เพราะธีร์รันกับผ้าขาวม้าช่างดูเหมาะจริง ๆ

         จากนั้นไม่นานแดนดินก็ได้ขับรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งเข้ามาในบ้าน ลักษณะการแต่งตัวแบบเรียบง่าย แต่ดูดีในแบบบ้าน ๆ โดยใส่เสื้อเชิ้ตสีพื้นที่ดูสะอาดสะอ้าน ใส่คู่กับกางเกงยีนสีเข้ม ทุกอย่างดูเข้ากันจนทำให้ดูสะดุดตา เป็นเหตุให้ธีร์รันเผลอจ้องมองแบบไม่ตั้งใจ เช่นเดียวกับคนพี่ที่คิดว่าวันนี้คนน้องน่ารักเป็นพิเศษ

         ป้าสายที่เห็นดังนั้นจึงได้นำผ้าขาวม้าแบบเดียวกันกับที่ให้ธีร์รัน มาคาดเอวสอบให้กับแดนดิน ซึ่งมันทำให้ธีร์รันรู้สึกเขิน เพราะมันเหมือนกับว่าเขากำลังใส่ชุดคู่อยู่

         “ผมพาน้องไปก่อนเด้อครับ”

         หลังจากที่จัดแจงเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว แดนดินจึงได้เอ่ยเพื่อเป็นการขออนุญาตกับผู้เป็นน้า เพราะถ้าพาไปไหนโดยไม่ได้บอก ก็เกรงว่าจะเป็นห่วงเสียเปล่า

         “จ้า เบิ่งน้องให้น้านำเด้อลูก” (จ้า ดูแลน้องให้น้าด้วยนะลูก)

         “ครับ...ปะ”

         หลังจากที่คุยกับน้าสายเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงก็ได้หันมาชวนคนน้องที่ตอนนี้ก็ได้ยืนรออยู่ข้าง ๆ แล้ว

         “นี่มันไม่ใช่ทางไปบ้านงานนี่”

         หลังจากนั่งรถมาสักพัก ธีร์รันที่เห็นว่าทางที่กำลังจะไปเป็นคนละเส้นทางกับสถานที่จัดงาน จึงได้เอ่ยถามด้วยความสงสัย

         “อ้ายสิพาไปหาอิหยังกินก่อน มันฮ้อน” (พี่จะพาไปหาอะไรกินก่อน มันร้อน)

         ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงร้านค้าแห่งหนึ่งภายในหมู่บ้าน ซึ่งเป็นร้านขายของชำที่มีสินค้าและเครื่องดื่มหลากหลายชนิด บริเวณด้านหน้ามีร้านขายน้ำผลไม้ปั่นตั้งอยู่

         “กินหยังเลือกเอาเลย”

         “แต่เราไม่มีเงินสดอะ สแกนจ่ายได้ไหม”

         ธีร์รันที่ไม่ค่อยได้ออกไปไหน ทำให้ไม่มีเงินสดติดตัว อีกอย่างตอนที่อยู่กรุงเทพ ตนก็ใช้บัตรเครดิตเป็นส่วนใหญ่ พอต้องมาอยู่ที่นี่กะทันหัน เลยไม่ทันได้เตรียมตัวในส่วนนี้

         “บ่เป็นหยัง อ้ายเลี้ยง”

         พอได้ยินดังนั้นธีร์รันที่ทำตาลุกวาว ก่อนจะเดินไปสั่งน้ำผลไม้ปั่น ซึ่งแดนดินที่เห็นดังนั้นก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ ก่อนที่ตนจะเข้าไปซื้อเครื่องดื่มชูกำลังภายในร้าน

         หลังจากที่ซื้อของเสร็จ แดนดินจึงได้เดินออกมาหาคนน้องเพื่อรอจ่ายเงิน

         “ตู้กดเงินอยู่ไกลไหมอะ”

         ธีร์รันเอ่ยถามหลังจากที่ยืนคิดมาสักพักเพราะการที่ตนจะต้องอยู่ที่นี่อีกนานเงินสดก็จำเป็นมาก ๆ

         “ไกล...อยู่ในโตอำเภอ”

         “…”

         “ถ้ามื้อได๋อ้ายได้เข้าไป อ้ายสิมาเอิ้น” (ถ้าวันไหนพี่ได้เข้าไป พี่จะมาเรียก) แดนดินพูดต่อหลังจากที่เห็นคนน้องทำหน้าหงอย

         “ช่วงนี้ถ้าอยากซื้อหยังกะบอกอ้าย บ่ต้องเกรงใจ” (ช่วงนี้ถ้าอยากซื้ออะไรก็บอกพี่ ไม่ต้องเกรงใจ)

         ธีร์รันที่พอได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับคำ ก่อนจะแอบยิ้มอยู่คนเดียว เพราะคิดว่าคนพี่ก็มีมุมที่ใจดีกับเขาเหมือนกัน

         “เป็นแฟนกันเบาะ”

         แม่ค้าที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้เอ่ยแซวขึ้นมา เพราะความน่ารักของทั้งคู่ที่แสดงออกมาชัดเจน ก่อนจะหันมาส่งยิ้มพร้อมกับยื่นน้ำแตงโมปั่นให้กับคนตัวเล็กกว่า

         “น้องครับ”

         แดนดินตอบพลางยื่นเงินไปจ่าย แม่ค้าที่เห็นดังนั้นก็ได้แต่มองแล้วอมยิ้มตาม เพราะท่าทางของทั้งคู่ที่ดูเคอะเขินไม่เป็นตัวของตัวเอง บวกกับหูของคนพี่ที่เริ่มจะมีสีแดงระเรื่อ

         ขณะที่กำลังเดินไปขึ้นรถ แดนดินที่สังเกตเห็นท่าทีของคนน้องที่มือหนึ่งถือแก้วน้ำและอีกมือก็คอยจับผ้าขาวม้าไว้ไม่ให้หลุด พอเห็นดังนั้นตนจึงได้จัดการหยิบผ้าขาวม้าที่พาดไว้บนบ่า มาคาดไว้ที่เอวให้กับคนน้อง

         “ขอบคุณนะ”

         คนพี่ไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแต่พยักหน้ารับเฉย ๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินทางมายังสถานที่จัดงาน ซึ่งพอมาถึงขบวนแห่ก็เริ่มเคลื่อนแล้ว โดยต้นขบวนก็จะมีนาคและญาติพี่น้องที่มาช่วยกันถือพานบายศรีและเครื่องบวช ส่วนท้ายขบวนก็จะมีชาวบ้านแทบจะทุกเพศทุกวัยที่มาร่วมขบวนแห่นาค โดยจะมีขบวนกลองยาวที่คอยบรรเลงจังหวะให้อยู่ตลอดทาง

         ทั้งคู่รีบเดินเข้าไปสมทบกับสิงหาที่ตอนนี้ก็ได้ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่จะเดินเข้าไปร่วมในส่วนท้ายขบวน ซึ่งตอนนี้ก็มีชาวบ้านมากหน้าหลายตาที่เต้นรำกันอย่างสนุกสนาน

         “เฮ็ดโตสบาย ๆ บ่ต้องเกร็ง”

         แดนดินที่เห็นว่าคนน้องทำท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ จึงได้ให้คำแนะนำกับคนน้องไป พร้อมกับเดินมายืนข้าง ๆ เพื่อที่จะไม่ทำให้น้องรู้สึกว่าอยู่ตัวคนเดียว

         “ก็เราไม่เคยมางานอะไรแบบนี้นี่ เลยไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง”

         “แค่ม่วนไปนำบรรยากาศกะพอ ลองเบิ่ง” (แค่สนุกไปกับบรรยากาศก็พอ ลองดู)

         “ลองก็ลอง”

         ธีร์รันที่ตัดสินใจจะสนุกไปกับงานจึงได้ฝากแก้วน้ำไว้กับคนพี่ ก่อนที่จะพยายามมองซ้ายมองขวาจับจังหวะตามชาวบ้านพลางยกมือขึ้นรำด้วยลักษณะที่แข็งทื่อผิดกับชาวบ้านที่ดูพลิ้วไหว ทำให้คนแถวนั้นที่พบเห็นต่างก็มองด้วยความเอ็นดู

         “มันไม่ใช่ทางของเราเลยอะ”

         หลังจากที่พยายามอยู่นานแต่เหมือนจะไม่เป็นผล ธีร์รันจึงได้ล้มเลิกความพยายามพร้อมกับทำท่าทางที่ดูผิดหวัง

         “มันบ่มีถืกบ่มีผิด แค่เฮาม่วนกะพอ” (มันไม่มีถูกไม่มีผิด แค่เราสนุกก็พอ) ว่าพลางแดนดินก็ได้จับมือธีร์รันขึ้นมาเบา ๆ อย่างนุ่มนวล ก่อนจะพาคนน้องโยกไปตามจังหวะ

         ธีร์รันที่เห็นคนพี่เต้นไปพร้อมกับรอยยิ้ม ตนก็เริ่มที่จะปล่อยตัวตามสบายมากขึ้น ถึงแม้จะยังเต้นเหมือนหุ่นยนต์อยู่บ้าง แต่ด้วยความตั้งใจก็ทำให้ชาวบ้านส่งเสียงเชียร์และปรบมือให้

         ธีร์รันที่เริ่มเพลิดเพลินไปกับงานก็ได้หัวเราะออกมาแบบเขิน ๆ ก่อนจะพยายามเต้นต่อไป ซึ่งในบางจังหวะที่เขาเต้นหลุด ๆ หรือทำท่าทางประหลาดเกินใคร ชาวบ้านต่างก็พากันหัวเราะด้วยความเอ็นดู โดยเฉพาะแดนดินที่มองคนน้องด้วยสายตาที่ดูอบอุ่น และภูมิใจในตัวของธีร์รันที่กล้าเปิดใจสนุกไปกับงานนี้

         .

         .

         “เมื่อยบ่” (เหนื่อยไหม)

         แดนดินเอ่ยถามในขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินกลับไปเอารถที่จอดทิ้งไว้ที่บ้านงาน หลังจากที่แห่รอบหมู่บ้านเสร็จ จนตอนนี้ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

         “เหนื่อย แต่ก็สนุกดี”

         “ขอบคุณนะที่ชวนมา”

         ธีร์รันหันมายิ้มแฉ่งให้กับคนพี่แทนคำขอบคุณ เพราะวันนี้แดนดินทำให้รู้สึกว่าได้เป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้าน และตนก็สนุกไปกับงานจริง ๆ ก่อนจะหันหน้ากลับไปเดินรับลมที่พัดมาเบา ๆ เสื้อที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ตอนนี้เลยยิ่งทำให้รู้สึกเย็นขึ้นไปอีก

         “อืม แค่ม่วนกะดีแล้วล่ะ”

         แดนดินอมยิ้มเบา ๆ เพราะคิดถูกแล้วที่พาคนน้องออกมา ทำให้เขารู้ว่าจริง ๆ แล้วธีร์รันก็ไม่ได้รังเกียจวิถีชีวิตแบบชาวอีสานเลยแม้แต่น้อย...

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวส่งท้าย

    “บ่แมนมันคิดสั้นแล้วเบาะสิง” “ปากมึงเบาะนั่น” สิงและเหนือที่เห็นว่าสายแล้วยังไม่เจอเพื่อนมาหาสักที ก็เกิดความร้อนใจกลัวว่าเพื่อนจะคิดอะไรที่ไม่ดี ปกติบอกว่าจะมาก็คือมาคำไหนคำนั้น จึงได้รีบบึ่งรถมาหาที่บ้านเผื่อเกิดเหตุอะไรตนจะได้ช่วยเหลือทัน เพราะตั้งแต่เมื่อวานที่เพื่อนกลับไป ตนก็ไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนอีก “กะมันวามันสิมาหาเฮา จนฮอดปานนี้กะยังบ่เห็น” “มื้อวานมันกะถืกสะกิดปมไปอีก” “บ่ดอก มันคงบ่คิดแบบนั้น” “มึงฟ่าวขับเร็ว ๆ แน กูใจบ่ดี” (มึงรีบขับเร็ว ๆ หน่อย กูใจไม่ดี) การโต้เถียงเกิดขึ

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวที่ ๓๓ สุขสม (NC)

    “อ๊ะ!” แดนดินได้ช้อนร่างของคนตัวเล็กให้ขึ้นมานั่งบนตัก พลางจับชายเสื้อของตนถอดผ่านศีรษะด้วยท่าทางที่ทะมัดทะแมง เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำซึ่งยังคงเต็มไปด้วยมัดกล้ามและกลุ่มก้อนขนมปัง ก่อนที่จะไล่ไปถอดกางเกงของร่างบางออกจนหมดสิ้น สองมือได้ไปกอบกำเอาส่วนเนื้ออ่อนที่บริเวณก้นกลมของคนตัวเล็ก ขยำ ๆ อยู่นานจนเนื้อขาวนวลปลิ้นออกมาตามซอกนิ้ว ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงเล็มเลียอยู่กับยอดปทุมสีหวาน จนธีร์รันต้องแอ่นอกสู้ด้วยความสาดเสียว “อ๊า! พี่” ร่องรอยสีกุหลาบที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบที่จะไม่มีพื้นที่ว่าง ทั้งรอยขบกัดและรอยดูดดึง จากความปรารถนาที่มีอย่างมากล้น ซึ่งธีร์รันก็ไม่ได้ปัดป้องแต่อย่างใด ปล่อยให้คนพี่ทำอย่างที่ใจอยาก เพราะการที่คนพี่จะต้องอดกลั้นถึงเพียงนี้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะตนทั้งนั้น

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวที่ ๓๒ แก้วตาดวงใจ (NC)

    บรรยากาศยามค่ำที่มีสายลมพัดมาเป็นระยะ ๆ เมื่อมาปะทะกับผิวกาย ก็พลอยทำให้รับรู้ได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ถูกส่งมาเป็นอย่างดี ฤดูหนาวผ่านมาอีกครา ครั้งก่อนแดนดินยังจำได้ดี ตนเคยมีความสุขมาก ๆ ในช่วงนี้เมื่อปีที่แล้ว แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บปวดจนแทบเจียนตาย ความคิดถึงที่เขามีต่อคนรักอยู่ทุกวันก็แทบจะเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่วันนี้ ความรู้สึกกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น อาจจะเพราะแอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างกายหรืออะไรก็ตามแต่ ซึ่งมันทำให้เขาไม่ทันมองว่ามีสิ่งแปลกตาเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา รู้ตัวอีกทีก็ต่อเมื่อเดินลงจากรถมอเตอร์ไซค์มาแล้ว “รถไผวะ” (รถใครวะ) รถเก๋งคันหรูสีดำสวยที่จอดนิ่งสนิทอยู่ในบริเวณบ้านของเขา พอลองมองหาเจ้าของรถคันดังกล่าวก็เจอแต่ความเงียบสงบ ยิ่งพยายามนึกถึงที่มาที่ไปของรถคันนี้ก็ยิ่งทำให้สับสนขึ้นไปอีก ตนไม่รู้จักใครที่มีรถลักษณะแบบนี้ ยิ่งเป็นญาติยิ่งแล้วใหญ่ เมื่อลองเดินสำรวจรอบ ๆ ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวที่ ๓๑ สะสางเรื่องค้างคา

    “ก๊อก...ก๊อก!” “คุณรัน คุณท่านให้มาตามไปทานข้าวค่ะ” “รันยังไม่หิวครับ” แม่บ้านต่างก็หันหน้ามามองกันด้วยความลำบากใจ หนึ่งสัปดาห์มาแล้วตั้งแต่ที่คุณหนูของบ้านเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้อง ข้าวปลาก็กินแทบจะนับคำได้ ทำเอาทุกคนต่างพลอยเป็นห่วงกันไปหมด เมื่อการเรียกขานไม่เป็นผล แม่บ้านจึงได้ถอยหลังมาเพื่อเปิดทางให้กับหญิงสาวคนหนึ่งได้เดินไปที่หน้าประตูห้อง และทำการเรียกขานขึ้นอีกครั้ง “รัน...นี่ดาวเองนะ” “ดาวขอเข้าไปได้ไหม?” ความเงียบสงบมาเยือนอยู่สักพัก ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะค่อย ๆ ถูกเปิดออก เผยให้เห

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวที่ ๓๐ บอบช้ำ

    “สูกลับไปซะ” แดนดินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้อง หลังจากที่พาเพื่อนกลับมาถึงบ้าน ในขณะที่จัดการทำแผลให้อยู่นั้น เหนือได้สังเกตสีหน้าท่าทางของเพื่อนที่ดูเลื่อนลอย แววตาดูหมดหวัง แม้ว่าจะเป็นเวลาที่สิงเช็ดแผลให้ ทั้ง ๆ ที่ควรจะเจ็บมากแท้ ๆ แต่แดนดิน กลับไม่มีแม้แต่จะส่งเสียงออกมา “กูวาเฮาต้องมาอยู่เป็นหมู่มัน” “กูย่านมันคิดสั้น เบิ่งทรงสิหนักกว่าตอนเลิกกับน้องวา” “อือ หนักกว่าหลายเลยล่ะ” เมื่อเห็นอาการของเพื่อนที่ไม่สู้ดีนักก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ ถ้าเจ็บป่วยทางกายยังพอหาทางรักษาให้ได้ แต่อาการทางใจตนคงต้องคอยดูอยู่ห่าง ๆ และรอเวลาที่จะคอยเยียวยาทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น&n

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวที่ ๒๙ ตั้งตัวไม่ทัน

    เมื่อใกล้ถึงฤดูเก็บเกี่ยว ท้องทุ่งนาถูกย้อมด้วยสีทองอร่ามของรวงข้าวที่โอนอ่อนลู่ลม เสียงรวงข้าวที่เสียดสีกันดังแผ่วเบายามเมื่อสายลมพัดผ่าน แสงแดดยามสายส่องกระทบไปทั่วผืนนาจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ “พี่จะเก็บเกี่ยวข้าวยังไงเหรอ” คำถามที่เอื้อนเอ่ยออกมา ในขณะที่กำลังเดินลัดเลาะอยู่บนคันนา ร่างสูงเดินนำและมีคนตัวเล็กเดินตาม การเดินสำรวจแปลงนาในทุก ๆ เช้า น่าจะเป็นกิจวัตรประจำวันของคนทั้งคู่ไปแล้ว “อ้ายวาสิเอารถเกี่ยวเอา” “แต่กะสิจ้างชาวบ้านเกี่ยวบางส่วน พอให้เพินมีรายได้” “แฟนใครใจดีจัง” แดนดินหันมายิ้มให้กับคนตัวเล็ก พร้อมกับแก้มบางที่ถูกเรียวนิ้วยาวหยิกให้เบ

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวที่ ๒๐ การพบเจอ

    “แดน...บักแดน” “เออ ๆ พร้อมแล้ว” เสียงเรียกขานจากทางด้านล่าง ทำให้แดนดินที่กำลังเตรียมตัวอยู่รีบเร่งมือ วันนี้ตนจะไปซื้อปุ๋ยเพื่อนำมาหว่

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวที่ ๑๙ ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

    “อื้อ~” บ่ายของวันเมื่อคนตัวเล็กได้นอนพักเต็มอิ่มแล้ว บวกกับรู้สึกถึงร่างกายที่เบาหวิว จึงได้ลุกขึ้นมาสะบัดความเมื่อยล้าออกจากร่างกาย พอมองไปรอบ ๆ กลับไม่เจอคนพี่ มีเพียงแค่แผ่นเจลลดความร้อนที

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวที่ ๑๘ ตัวเล็กป่วย

    เช้านี้อากาศสดชื่นแจ่มใสหลังพายุได้ผ่านพ้นไป แสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องผ่านใบไม้ลงมา ช่วยสร้างลวดลายที่งดงามลงบนพื้นได้เป็นอย่างดี วันนี้แดนดินได้ตื่นขึ้นมาแต่เช้า หลังจากที่สะบัดความเมื่อยล้าออกไป

  • อ้อมกอดแดนดิน   เรื่องราวที่ ๑๗ ในวันที่ฝนพรำ

    “หิวข้าวยัง” หลังจากที่แดนดินตื่นจากการงีบกลางวัน เนื่องจากไม่ได้นอนเต็มอิ่มตั้งแต่เมื่อคืน จึงได้ลุกขึ้นมาเอ่ยถามคนน้องที่นั่งเล่นมือถืออยู่ใกล้ ๆ&

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status