LOGINShare
พูดออกมาเพื่อเอาตัวรอด
publish date:
2026-05-28 01:28:39ไม่รู้ว่าลั่วจ้านกับลู่เหลียงพูดคุยกันเช่นใด ผ่านไปนับชั่วยามพวกเขาก็ยังไม่ยอมกลับออกมา อาหารที่รอขึ้นโต๊ะถูกส่งกลับไปที่อุ่นที่ห้องครัวก่อนแล้ว
ผ่านไปอีกหนึ่งก้านธูป (ประมาณ30นาที) ทั้งสองก็เดินกลับมาที่ห้องโถง ลั่วจ้านไปไม่เอ่ยพูดสิ่งใด เพียงแต่สั่งให้บ่าวตั้งโต๊ะอาหาร
“ท่านพ่อ ท่านจะปล่อยให้...” ฮุ่ยเจียงยังไม่ทันพูดจบ
ลั่วจ้านก็ตวาดเสียงดัง “อย่าไร้มารยาท!!! นั่งลงกินข้าว หากไม่กินก็ไสหัวกลับไปที่เรือนของเจ้าเสีย”
ฮุ่ยเจียงรู้แล้วว่าบิดามีโทสะ เขาคิดไม่ถึงว่าลู่เหลียงจะพูดจนบิดาใจอ่อนได้ ไม่ต่างจากหรูเซียน นางนั่งเม้มปากแน่น จ้องมองบิดาอย่างผิดหวัง
“กินข้าวได้แล้ว ประเดี๋ยวค่อยคุยกัน”
สองพี่น้องกินข้าวอย่างไม่เต็มใจ หลิวซื่อและหลี่ซื่อเหลือบมองไปทางลู่เหลียงอยู่เป็นระยะ เห็นเขาเอาแต่คีบอาหารที่หรูเซียนชอบให้นาง ราวกับไม่สะทกสะท้านกับเรื่องที่เกิดขึ้น ก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ หากไม่ติดเรื่องที่ความเป็นชายของเขาใช้การไม่ได้ เรื่องอื่นลู่เหลียงไม่มีสิ่งใดให้ตำหนิได้เลย
หรูเซียนหมดความอยากอาหารทันที นางกินไปได้เพียงไม่กี่คำก็วางตะเกียบลงแล้ว
“เจ้ากินน้อยเกินไปแล้ว ประเดี๋ยวได้ปวดท้องอีก หรืออยากกินอาหารร้านหวังเลี่ยงหรือไม่ ข้าจะให้คนไปซื้อ”
หรูเซียนเม้มปากแน่น ทุกครั้งที่นางเบื่ออาหารหรือไม่พอใจเขาที่ไม่มีเวลาให้นาง เขามักจะเอาใจนางด้วยการให้คนไปซื้ออาหาร ขนมหวานร้านมีชื่อเสียงมาให้นางเสมอ
“ไม่ต้องเจ้าค่ะ ข้าอยากกลับเรือนไปพักแล้ว พวกท่านมีเรื่องใดจะคุยกันก็คุยกันต่อได้เลยเจ้าค่ะ” นางเบื่อจะฟังคำแก้ตัวของเขาแล้ว จึงได้ลุกขึ้นโดยไม่สนใจเสียงคัดค้านของมารดาเลยสักนิด
พอหรูเซียนนางลุกออกไปแล้ว ลู่เหลียงก็ขอตัวตามไปดูนาง ลั่วจ้านจึงเล่าเรื่องที่พูดคุยกับลู่เหลียงในห้องตำราให้ทุกคนฟัง
“มิได้เป็นโรคร้าย เพียงแต่เห็นว่าร่างกายเซียนเซียนนางยังไม่พร้อมมีบุตร ถึงได้บอกนางเช่นนั้น ไม่คิดว่านางจะเข้าใจผิด”
“เหอะ ท่านพ่อก็เชื่อหรือขอรับ ผ่านมาสองปีกว่า ยังไม่ได้เข้าหอ ต่อให้เป็นไต้ซือที่เคร่งครัด หากได้เจอเซียนเซียน ข้าไม่เชื่อว่าจะอดกลั้นได้นานถึงเพียงนี้”
“ปากมากเกินไปแล้ว อาเหลียงมีเหตุผล มารดาเขาสิ้นใจตอนคลอดอาเหลียงด้วยอายุนางยังน้อย เขาจึงหวาดกลัวว่าจะเกิดขึ้นกับเซียนเซียน” ฮุ่ยเจียงไม่มีทางเชื่ออย่างเด็ดขาด
“ที่อาเจียงพูดก็ไม่ผิด หากไม่ได้เป็นโรคร้ายอันใด หวาดกลัวว่าเซียนเซียนนางจะเป็นภัยเมื่อคลอดบุตร ก็ควรจะเอ่ยพูดกับนาง มิใช่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานเพียงนี้ ท่านพี่...ถามใจท่านดูว่าท่านเชื่อในสิ่งที่บุตรเขยพูดหรือไม่ ต่อให้ไปมีเรื่องนี้ แต่ข้าที่เป็นมารดา เชื่อว่าต้องมีเรื่องที่เซียนเซียนนางทนไม่ได้ แต่นางไม่ยอมที่จะพูดออกมา” พอหลิวซื่อพูดเช่นนี้ออกมา ลั่วจ้านก็นิ่งเงียบไปทันที
ลั่วจ้านเองก็รู้ดีว่าลู่เหลียงพูดออกมาเพื่อเอาตัวรอดไปก็เท่านั้น หากเรื่องไปถึงหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้ เขายืนกร้านที่จะขอยกเลิกสมรสพระราชทานเพื่อให้บุตรสาวได้หย่าขาด ลู่เหลียงพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้เป็นโรคร้ายได้ โทษหลอกลวงเบื้องสูงและโทษที่ไม่ยอมรับสมรสพระราชทานหนักเกินกว่าที่เขาจะรับเอาไว้ได้ไหว แต่เรื่องพวกนี้ไม่สมควรพูดกับคนในครอบครัว คนใจร้อนอย่างฮุ่ยเจียงคงได้ไปทุบตีลู่เหลียงอีกยกหนึ่งแน่
หรูเซียนกับลู่เหลียงที่กลับเรือนพักไปแล้ว พอไปถึงเรือนพัก ลู่เหลียงก็สั่งให้สาวใช้ออกไปจนหมด เหลือเพียงแค่เขาและหรูเซียนที่อยู่ภายในห้องกันสองคน
“มีเรื่องใด เหตุใดถึงไม่บอกข้า” เขาเอ่ยถามนางเสียงอ่อน
“ข้าอยากหย่า ท่านจะยอมให้หย่าหรือไม่” นางหันมาสบตาเขาอย่างจริงจัง
“เพราะเรื่องที่ข้าไม่อาจมีบุตรได้หรือ” หากเป็นเช่นนั้นจริง นางคงไม่ทนได้นานเพียงนี้ จากนิสัยที่ไม่ทนเรื่องใดของหรูเซียน
“ตัวท่านรู้ดีที่สุด ที่ท่านต้องการแต่งกับข้าเพราะอันใด จนถึงวันนี้ข้าก็ยังไม่อาจหาคำตอบได้ หากฝ่าบาทจะพระราชทานสมรสให้เพราะความเมตตา ท่านได้มาจากสิ่งใด ก่อนหน้าจะแต่งงาน ท่านกับข้าไม่เคยพบเจอกันมาก่อน อย่าได้บอกว่าเห็นข้าแล้วพึงใจ ข้าไม่มีทางเชื่อ”
Latest chapter
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ตอนจบ
หลังจากราชโองการแต่งตั้งเกาหรานเป็นองค์หญิง ผ่านไปสองวัน ฉีหยุนเสี่ยงก็เดินทางเยือนที่จวนลู่ เข้าไปพูดคุยกับลู่จวินและลู่เหลียงอยู่ในห้องตำรานานถึงสองชั่วยาม ตอนที่เขาเดินออกมายังต้องมีคนช่วยประคองออกมาด้วยหลินซินมาทราบเรื่องในภายหลัง เมื่อเขาแอบเข้ามาหานางภายในห้อง ด้วยใบหน้าซีดขาว พอเข้ามาถึงฉีหยุนเสี่ยงก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงของนางโดยไม่ได้ขออนุญาตเลย"หากพระองค์จะนอน เหตุใดไม่กลับไปนอนที่ตำหนักเล่าเพคะ” นางดึงตัวเขาให้ลุกขึ้น“ซี๊ดดด เบามือหน่อย” เขาร้องออกมาเบาๆ“พระองค์เป็นอันใด ได้รับบาดเจ็บหรือเพคะ”“อืม...ข้ามารับผิดต่อบิดาและท่านปู่ของเจ้า” เขาถอดเสื้อตัวนอกออก หลินซินจึงได้เห็นผ้าพันแผลที่หนาเตอะพันอยู่บนตัวของเขา ยังพอมองเห็นเลือดที่ซึมออกมา“พระองค์ถูกท่านพ่อ ท่านปู่ เฆี่ยนหรือเพคะ” หลินซินตกใจไม่น้อย“เดิมก็ควรจะเป็นเช่นนั้น เพราะข้าไม่รู้ความ แต่ใต้เท้าทั้งสองไม่ยอมลงมือ ข้าเลยโบยตนเอง” แส้หนามที่เขาเตรียมมาถึงจะโบยไม่กี่หนแต่ก็ทำให้เนื้อแตกไปทั้งแผ่นหลัง สุดท้ายก็นับว่าคุ้ม เมื่อทั้งสองไม่เอาความกับสิ่งที่ฉีหยุนเสี่ยงทำลงไป อีกทั้งหากหลินซินนางพยักหน้ายอมแต่งให้เขา ทั้ง
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรใช้แผนการนี้กับเจ้า
หลินซินลุกขึ้นถวายความเคารพฉีหยุนเสี่ยงเต็มพิธีการ “ขอบพระทัยองค์ชายสามที่เสนอชื่อของหม่อมฉันให้แต่งไปแคว้นต้าหลี่ ความเมตตาของพระองค์หม่อมฉันซาบซึ้งใจยิ่งนัก และยินดีทำตามประสงค์อย่างไม่มีข้อโต้แย้งเพคะ”ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางอกของฉีหยุนเสี่ยง เขาย่อมให้นางโวยวายใส่เขาดีกว่าที่นางยิ้มรับเช่นนี้ พอเขาจะเอื้อมมือไปดึงมือของนาง หลินซินก็เบี่ยงตัวหลบอย่างถือตัว“องค์ชายสามโปรดสำรวมด้วยเพคะ ต่อไปหม่อมฉันจะต้องเป็นพระสนมของฮ่องเต้แคว้นต้าหลี่ จะทำให้ตนเองแปดเปื้อนมิได้”“ซินซิน” ฉีหยุนเสี่ยง ทั้งตกใจและโกรธที่นางพูดออกมาเต็มปาก ว่าต่อไปจะเป็นสนมของฮ่องเต้แคว้นต้าหลี่ “ฟังข้าก่อน ข้าเสนอชื่อเจ้า เพราะต้องการให้ใต้เท้าลู่เลือกข้าเป็นสามีของจ้า มิได้คิดเป็นอื่นแต่อย่างใด” เขาแก้ตัวออกมาอย่างร้อนใจ“หึหึ ตอนแรกหม่อมฉันเกือบจะเชื่อในคำหวานของพระองค์เสียแล้ว หากมิได้ยินเกาหรานนางพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเสียก่อน แต่ดีแล้วเพคะ มันยิ่งทำให้หม่อมฉันตัดสินใจง่ายขึ้น ต่อให้ไม่ได้แต่งไปแคว้นต้าหลี่ หม่อมฉันก็ไม่แต่งให้พระองค์” นางมองเขาอย่างเย็นชาเขาคว้าตัวนางเข้ามากอดเอาไว้แน่น ปากก็พร่ำพูดขอโทษไปด้วย “ซินซิ
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ผู้ใดเป็นคนเสนอชื่อของข้า
หรูเซียนเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้ามาโอบกอดบุตรสาวเอาไว้แน่น “แม่เองก็ไม่อยากให้เจ้าจากไปอยู่ที่ใด ตอนนี้ ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อของเจ้ากำลังหาทางช่วยเจ้าอยู่”“ซินซิน อย่าเพิ่งร้อนใจ พี่เชื่อว่าท่านพ่อต้องหาทางช่วยเจ้าได้อย่างแน่นอน” อวิ๋นซีเองก็กังวลไม่ต่างจากน้องสาว เพียงแต่เขาจะร้อนใจไปอีกคนไม่ได้อวิ๋นซีเห็นว่าน้องสาวจิตใจไม่ค่อยจะสู่ดีนัก จึงอยากเอาใจนางให้นางเลิกกังวลเรื่องที่ยังไม่เกิด เขาพานางออกไปนั่งเล่นที่โรงน้ำชา แต่ไม่คิดว่าจะได้พบเจอเรื่องที่น่าสนใจเข้าเมื่อห้องรับรองที่อยู่ติดกัน เป็นหลานสาวของราชครูเกา เกาหราน กำลังนั่งพูดคุยเรื่องคัดเลือกคุณหนูแต่งงานแทนองค์หญิงไปแคว้นต้าหลี่อยู่พอดี“ไม่รู้ว่าองค์ชายสามมีความแค้นใดกับลู่หลินซิน ถึงได้เสนอชื่อนางให้ท่านปู่ของข้า หึหึ ทั่วเมืองหลวงคงมีเพียงองค์ชายสามที่ไม่ลุ่มหลงความงามของนาง”เสียงหัวเราะของสตรีที่อยู่ห้องรับรองติดกันช่างบาดเข้าไปในใจของหลินซินยิ่งนัก คำพูดของฉีหยุนเสี่ยงที่เอ่ยพูดกับนางเมื่อคืนต่างกับสิ่งที่นางกำลังได้ยินอยู่ตอนนี้“ซินซิน” อวิ๋นซีเห็นใบหน้าของน้องสาวซีดขาวก็เอ่ยเรียกนางอย่างเป็นห่วงหลินซินลุกขึ้นกำมือแน
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ข้าพูดคำใดย่อมเป็นคำนั้น
ฉีหยุนเสี่ยงโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูของนาง “ไม่ทันแล้ว” เขาปรายตามองไปที่เตียงนอนแล้วมุ่ยปากให้นางดู ว่าเขาจะซ่อนตัวบนเตียงของนางแต่หากสาวใช้เข้ามาแล้วเห็นหลินซินนางยืนอยู่ข้างเตียง แต่มีคนนอนอยู่บนเตียงจะไม่ยิ่งสงสัยหรือ ฉีหยุนเสี่ยงเหมือนจะรู้ความคิดของนาง เขาดึงตัวนางขึ้นไปนอนอยู่บนเตียงด้วยกัน ก่อนจะคลุมโปงตัวเองเอาไว้จนมิด มีเพียงใบหน้าของหลินซินที่โผล่ออกมาจากผ้าห่ม“คุณหนู ให้บ่าวจุดเทียนหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ต้อง ขะ ข้า ไม่เป็นอันใดเจ้าไปนอนต่อเถิด” มือของฉีหยุนเสี่ยงเขี่ยผ้าคาดเอวของนางเล่น จนเสียงของหลินซินสั่นเทา“หากมีสิ่งใดเรียกบ่าวนะเจ้าคะ บ่าวเฝ้าอยู่ด้านหน้าห้องเจ้าค่ะ”“ได้ๆ ไปเถิด”พอสาวใช้ออกจากห้องไปแล้ว ฉีหยุนเสี่ยงก็เปิดผ้าห่มออกขึ้นคร่อมทับนางเอาไว้ จ้องมองนางอย่างแน่วแน่ “ซินซิน เจ้าแต่งเข้าตำหนักข้าดีหรือไม่”“หืม...” หลินซินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “พระองค์ล้อหม่อมฉันเล่นแล้ว มิใช่ว่าพระองค์มีความแค้นกับหม่อมฉันจนอยากจะกักขังเอาไว้แก้แค้นหรอกนะเพคะ”จะให้นางเชื่อเขาได้อย่างไร ทุกครั้งที่พบเจอตั้งแต่เด็กก็มีเรื่องกันมาตลอด พอนางหาคู่ครองก็เป็นเขาที่เข้ามาขัดขวางไป
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว โจวเป่ยกับซุนตง เจ้าชอบที่ใด
สิ้นคำพูดของฉีหยุนเสี่ยง ลู่เหลียงก็เคร่งเครียดขึ้นทันที เรื่องที่ฉีหยุนเสี่ยงพูดออกมา เขาพอจะรู้ว่ากำลังคัดเลือกหาคุณหนูที่เหมาะสมให้แต่งแทนองค์หญิง เพียงแต่ไม่คิดว่ามีหลินซินรวมอยู่ด้วย“ข้ามิได้เร่งรัดคำตอบในตอนนี้ ใต้เท้ากลับไปค่อยๆ คิดเถิด” เขาลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินออกไป แต่ยังไม่วายหันกลับมามองที่ลู่เหลียงอีกครั้ง “แต่เร็วหน่อยก็ดี หากเสด็จพ่อเลือกคุณหนูลู่ขึ้นมา ถึงตอนนั้นก็คงแก้ไขอันใดไม่ได้แล้ว”ลู่เหลียงมิได้เชื่อในสิ่งที่ฉีหยุนเสี่ยงพูดออกมาทั้งหมด เขาขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อสอบถามเรื่องราวให้กระจ่าง และเป็นเช่นนั้นจริง ราชครูเกาเสนอแผนสาวงาม คิดจะส่งลู่หลินซินไปจริงด้วยความงามของนางอาจจะทำให้ฮ่องเต้แคว้นต้าหลี่ลุ่มหลง หากเป็นเช่นนั้น เรื่องสัญญาสงบศึกคงจะเจรจากันง่ายขึ้น“อาเหลียง เจิ้นยังมิได้ตัดสินใจว่าจะส่งผู้ใดไป หากบุตรีของเจ้ามีสัญญาหมั้นหมายก่อนที่ราชทูตจะเดินทางมาถึงก็คงไม่อาจทำอันใดได้”ลู่เหลียงออกจากวังหลวงด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาเดินทางไปที่จวนลั่วเพื่อหารือกับพ่อตาเสียก่อน“ตาเฒ่าเกา น่าตายนัก!!!” ลั่วจ้านตบโต๊ะเสียงดัง“ท่านพ่อตาระงับโทสะก่อนเถิดขอรับ หลังจบเ
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว สิ่งที่ข้าต้องการ คือลู่หลินซิน
หลินซินนางไม่รู้เลยว่าการไปไหว้พระของนางจะได้ดูตัวด้วย อวิ๋นซีได้รับคำสั่งจากบิดาให้พาน้องสาวไปเดินเล่นที่สวนป่าเหมยทางด้านหลังอาราม“ซินซิน บุรุษชุดฟ้าครามที่เจ้าเห็นคือใต้เท้าหม่า สอบได้ทั่นฮวาเมื่อสองปีก่อน อยู่กรมเดียวกับท่านตา นับว่านิสัยใจคอดีไม่น้อย ในจวนไม่มีผู้อาวุโส เจ้าแต่งเข้าไปก็ไม่ต้องคอยสังเกตสีหน้าผู้ใด”“อืม...ข้าแล้วแต่ท่านพ่อ ท่านแม่ หากเห็นว่าสำหรับข้า ข้าก็ไม่ขัดข้องเจ้าค่ะ” นางตอบอย่างไม่ใส่ใจ“ท่านพ่อ ท่านแม่ย่อมต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้า”“จริงหรือ?” เสียงของบุรุษด้านหลังของสองพี่น้องดังขึ้น สองพี่น้องพอหันไปดูก็เห็นว่าเป็นฉีหยุนเสี่ยงเดินมาพร้อมกับองครักษ์ของเขา“ถวายบังคมองค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” หลินซินย่อกายเสร็จก็หันหน้าหนีไปทางอื่น“เจ้าแต่งกายเช่นนี้ดีกว่าชุดบุรุษเป็นไหนๆ” ฉีหยุนเสี่ยงมองนางอย่างหยอกล้อ“องค์ชายสามเคยพบน้องสาวกระหม่อมนอกจวนด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่เคยเจ้าค่ะ องค์ชายสามคงเข้าใจผิด ท่านพี่พวกเราไปกันเถิดเจ้าค่ะ ข้าอยากไปดูใต้เท้าหม่าใกล้” หลินซินดึงแขนพี่ชายนางให้ออกเดิน“ประเดี๋ยวก่อน เจ้าจะแต่งกับใต้เท้าหม่าจริงหรือ” เขาเลิกคิ้วถามอย
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ไม่อยากให้ข้ามาหรือ
ลู่เหลียงสังเกตเห็นท่าทางของคนอื่นเช่นกัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะขยับโดยไร้เสียง “เข้าไปด้านในได้แล้ว” หรูเซียนอดนึกขำไม่ได้ คงไม่ได้มีเพียงนางที่ทำไหน้ำส้มสายชูแตก แม้แต่ลู่เหลียงเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านางเลย หรูเซียนโบกมือให้หลิวหมิงฮวนก่อนที่จะหลบเข้าไปในห้องรับรองพอชาวเมืองที่มาชมความครึกครื้
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว เจ้าคิดว่าเป็นข้า?
“เจ้าคิดว่าเป็นข้า?” ลู่เหลียงมองนางอย่างปวดใจ ต่อให้เขาต้องการให้ลั่วจ้านตาย แต่ไม่ได้อยากให้เขาตายเพราะถูกฆ่าปิดปากเช่นนี้“หรือไม่ใช่ เป็นท่านที่อยากให้พ่อข้าตายมาโดยตลอด” หรูเซียนหันไปมองห่อผ้าที่มือของเสี่ยวจิ่ว ก่อนจะแย่งมาถือเอาไว้ในมือหรูเซียนโยนห่อผ้าที่มีสมุดบัญชีหลายเล่มใส่ตัวของลู่เหลี
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว อาเหลียงรับปากข้าแล้ว
ทางด้านใต้เท้าหวง วันที่เก็บของจะเริ่มออกเดินทาง เขามาจัดเก็บหลักฐานด้วยตนเองที่ห้องตำรา ก็เพิ่งจะรู้ว่าพวกมันหายไปเสียแล้วความหวาดกลัวเข้ากัดกินหัวใจ มันไม่ได้หายไปเพียงบัญชีสองเล่มที่เขาสร้างขึ้นเพื่อตบตาลู่เหลียง แต่บัญชีรับเงินและรายละเอียดการโยกย้ายเงินที่ยักยอกมาไปให้ผู้ใดบ้าง จำนวนเท่าใดก็ห
ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว ข่าวลือ ฆ่าคนได้
คนที่กระทำส่วนใหญ่ เป็นลูกน้องในกรมโยธาของบิดานาง แต่ตอนนี้คนพวกนี้กำลังวิ่งเต้นเพื่อหาหลักฐานมาช่วยยืนยันความผิดของบิดานางอยู่ เมื่อชาติที่แล้วที่บิดาของนางไม่รอดก็เพราะคนพวกนี้รอหลักฐานปลอมที่ใต้เท้าหวงกำลังจะนำไปส่งมอบที่เมืองหลวง“เรียกลุงตงเข้ามา เตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวง” นางจะต้องรีบกลับ
You May Also Like
ข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม33.0K viewsภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.7K viewsยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย855.5K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.6K viewsน้องหญิง ได้โปรดหยุดเมาสักวันเถอะ!
องค์หญิงโนเนม71 viewsเกิดใหม่ขอเป็นองค์หญิงตัวประกันที่จักรพรรดิโปรดปราน
ต้าซินซิน1.3K viewsทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว
อักษรามณี1.9K viewsผ่าดวงใจแม่ทัพทมิฬ
malinee58 views
