เจ้าคิดว่าเป็นข้า?

“เจ้าคิดว่าเป็นข้า?” ลู่เหลียงมองนางอย่างปวดใจ ต่อให้เขาต้องการให้ลั่วจ้านตาย แต่ไม่ได้อยากให้เขาตายเพราะถูกฆ่าปิดปากเช่นนี้

“หรือไม่ใช่ เป็นท่านที่อยากให้พ่อข้าตายมาโดยตลอด” หรูเซียนหันไปมองห่อผ้าที่มือของเสี่ยวจิ่ว ก่อนจะแย่งมาถือเอาไว้ในมือ

หรูเซียนโยนห่อผ้าที่มีสมุดบัญชีหลายเล่มใส่ตัวของลู่เหลียง แม้นางอยากจะโยนใส่หน้าของเขา แต่ว่าเรี่ยวแรงที่นางมีมันไม่พอ “แหกตาดูหลักฐานที่ข้าหามา เผื่อว่าท่านจะได้ตาสว่าง จะได้รู้ว่าคนที่ท่านสมควรแค้นไม่ใช่บิดาของข้า และข้าน้อยหวังว่าท่านใต้เท้าเว่ยจะให้ความเป็นธรรมกับตระกูลลั่วของข้า” นางมองเขาด้วยน้ำตาที่นองหน้า ก่อนจะให้เสี่ยวจิ่วประคองนางเข้าไปในจวน

ลู่เหลียงมองตามแผ่นหลังที่อ่อนแอของนางจนหายลับไป ก่อนจะเก็บสมุดบัญชีหลายเล่มขึ้นมาถือเอาไว้ พอเปิดออกดูเพียงแค่ไม่กี่หน้า ก็ราวกับถูกไม้ท่อนใหญ่ตีแสกหน้าทันที เมื่อหลักฐานที่หรูเซียนนางนำมา มันต่างจากสิ่งที่เขารู้มาโดยตลอด

หนึ่งเล่มที่มีหลายชื่อของลั่วจ้านเป็นผู้ยักยอกเงิน เขาเคยเห็นมาก่อนแล้ว แต่อีกสองเล่มเขาเองก็เพิ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเล่มใดเป็นเล่มที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่

ลู่เหลียงเงยหน้าขึ้นฟ้าหัวเราะออกมาเสียงดังราวกับคนเสียสติ น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลรินออกมาอย่างไม่สนใจสายตาของผู้ใด “ข้าขอโทษ เซียนเซียน ข้าขอโทษ” เขาได้แต่พึมพำออกมา

หรูเซียนที่มีเสี่ยวจิ่วประคองเข้าไปในเรือน พอนางมาถึงห้องโถงที่มีโลงไม้เนื้อดีตั้งเป็นสง่า ร่างของนางก็ทรุดฮวบลงไปกองอยู่กับพื้น คุกเข่าร่ำไห้ออกมาเสียงดัง

ฮุ่ยเจียง หลิวซื่อและหลี่ซื่อพอเห็นนางกลับมาแล้ว ก็รีบร้อนออกมาหาทันที

“เซียนเซียน” ฮุ่ยเจียงกอดน้องสาวที่บอบช้ำเอาไว้แน่น

“ท่านพี่ ข้ากลับมาไม่ทัน ข้ามาไม่ทัน ฮืออออ” นางร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของพี่ชาย

“เซียนเซียน ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ท่านพ่อเจ้าเพียงแค่โชคไม่ดีเท่านั้น” หลิวซื่อปาดน้ำตาแห่งความเสียใจทิ้งตลอดเวลา

ลั่วจ้านตายมาได้สามวันแล้ว นางเริ่มจะยอมรับความจริงได้แล้ว ได้แต่รอคอยให้บุตรสาวกลับมาอย่างปลอดภัย

ภาพสี่คนของตระกูลลั่วที่กอดกันร้องไห้อยู่ด้านหน้าโลงศพของลั่วจ้าน ทำให้ผู้คนที่มาร่วมงานต่างหดหู่ไม่น้อย มีบางคนที่ได้ยินว่าหรูเซียนนางกลับมาพร้อมหลักฐานที่ยืนยันความบริสุทธิ์ของลั่วจ้าน และตอนนี้มันก็ได้ส่งมอบให้ลู่เหลียงไปแล้ว ก็รีบเร่งกลับออกจากจวนตระกูลลั่วไป

แต่ถึงให้เร่งรีบเพียงใด ก็ไม่ทันที่ลู่เหลียงลงมือ เจ้าหน้าที่ทางการของศาลต้าฉี ปิดล้อมจวนใหญ่ในเมืองหลวงหลายจวน ทุกจวนล้วนแต่เป็นขุนนางในกรมโยธาทั้งสิ้น ก่อนที่ฟ้าจะมืด คุกศาลต้าฉีก็เต็มไปด้วยขุนนางและเจ้าหน้าที่หลายสิบคน

ทุกอย่างที่เกิดขึ้น หรูเซียนและคนตระกูลลั่วไม่ได้รับรู้ด้วย ทุกคนล้วนตกอยู่ในความเศร้าโศก หรูเซียนที่ร่ำไห้จนหมดสติไปแล้ว ถูกพาตัวกลับไปพักที่เรือนพักของนาง

พอนางตื่นขึ้นมา บนเตียงนอนก็มีร่างของลู่เหลียงที่นอนกอดนางอยู่แล้ว

หรูเซียนดันตัวเขาออกเพื่อจะลุกขึ้น แต่ถูกมือหนาดึงร่างของนางมาสวมกอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “เซียนเซียน ตื่นแล้วหรือ เจ้าหิวหรือไม่” เขาเอ่ยถามนางเหมือนว่าไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นมาก่อน

“ปล่อยข้า” นางผลักเขาออกอย่างรังเกียจ

“ข้าผิดไปแล้ว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะข้าผิดสัญญาต่อเจ้า เจ้ายกโทษให้ข้ามิได้หรือ” เขาซุกหน้าลงกับซอกคอของนาง

“ฮึก...ท่านยังกล้าขอให้ข้าอภัยให้ท่านอีกหรือ ท่านจำได้หรือไม่ว่าก่อนที่ข้าจะเดินทางไปซีหนาน ข้าพูดกับท่านไว้ว่าเช่นใด หากท่านปล่อยให้ท่านพ่อข้าตาย ข้าจะขอ...” นางยังไม่ทันได้พูดประโยคที่เหลือออกมา ก็ถูกลู่เหลียงจุมพิตเอาไว้ก่อนแล้ว

เรียวลิ้นของเขาตวัดดูดกลืนลิ้นน้อยของนาง พร้อมกับคำพูดที่ถูกกลืนหายไปจนสิ้น เขารั้งคอนางเอาไว้นางเอาไว้ เพื่อไม่ได้ถอยหนี พอเห็นว่าหรูเซียนเริ่มหมดลมหายใจ เขาก็ถอนริมฝีปากออกเพียงครู่เดียวก่อนจะประกบปิดปากนางเอาไว้อีกครั้ง

หรูเซียนร่ำไห้ออกมาอย่างแค้นใจ ที่ไม่อาจผลักไสเขาให้ออกห่างได้ ไหนจะจิตใจของนางที่ยินยอมปล่อยให้เขามอบจุมพิตที่เร่าร้อนให้อย่างเต็มใจ

“ฮึก...อื้อออออ” นางสะอื้นออกมาเบาๆ

“เซียนเซียน ให้โอกาสข้า ให้ข้าได้แก้ไขเรื่องทั้งหมด” เขายังคงขบเม้มริมฝีปากของนางอย่างอาลัยอาวรณ์

“ข้าขอร้องท่านตั้งแต่แรก มาถึงตอนนี้ท่านยังจะมาขอโอกาสกับข้าอีกหรือ” นางทุบอกแกร่งของเขา พร้อมทั้งร้องไห้ไปด้วย

ลู่เหลียงดึงตัวนางที่พยายามจะถอยหนีเข้ามาในอ้อมกอด ปากก็พร่ำพูดคำขอโทษออกมาไม่ขาดสาย

หรูเซียนทั้งทุบและตีเขาไม่หยุด ใบหน้างามก็ซุกอยู่ที่อกของเขาร้องไห้ออกมาเสียงดัง ไม่รู้ว่านานเพียงใดที่นางร้องไห้อยู่กับอ้อมกอดของเขา สุดท้ายนางก็หลับไปอีกครั้ง