ข่าวลือ ฆ่าคนได้

คนที่กระทำส่วนใหญ่ เป็นลูกน้องในกรมโยธาของบิดานาง แต่ตอนนี้คนพวกนี้กำลังวิ่งเต้นเพื่อหาหลักฐานมาช่วยยืนยันความผิดของบิดานางอยู่ เมื่อชาติที่แล้วที่บิดาของนางไม่รอดก็เพราะคนพวกนี้รอหลักฐานปลอมที่ใต้เท้าหวงกำลังจะนำไปส่งมอบที่เมืองหลวง

“เรียกลุงตงเข้ามา เตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวง” นางจะต้องรีบกลับไป

หากคนพวกนั้นกลัวว่าหลักฐานจะไม่สามารถเอาผิดบิดานางได้ ไม่แคล้วคงจะสังหารปิดปากบิดานางเสีย

พอเสี่ยวตงเข้ามาแล้ว หรูเซียนนางบอกเรื่องสมุดบัญชีที่นางตรวจสอบพบให้เขาได้รู้ เขาเองก็รู้ถึงความร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นเช่นกัน จึงได้รีบสั่งการให้คนของตนเตรียมตัวเพื่อเดินทางออกจากเมืองซีหนานทันทีที่ประตูเมืองเปิด

“รองเสนาบดีสุ่ยเองก็มีส่วนรู้เห็น ทุกอย่างเกิดขึ้นภายใต้จมูกของท่านพ่อข้า มีเพียงท่านพ่อที่ไม่มีส่วนรู้เห็น ไม่แปลกที่พวกเขาจะกำจัดให้พ้นทาง” หรูเซียนพูดออกมาอย่างแค้นใจ

“คุณหนู เหตุใดเรื่องเมืองเกือบสิบปีก่อน ถึงเพิ่งจะถูกรื้อขึ้นมาในตอนนี้ขอรับ” เสี่ยวตงไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นเลยสักนิด

“มันเกี่ยวข้องกับความตายของบิดาอาเหลียง ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเพราะอันใด รู้มาเพียงแค่นี้ เขาเองก็ไม่บอกข้า ท่านพอจะสืบเรื่องนี้มาได้บ้างหรือไม่”

“แต่ในปีนั้นไม่มีเจ้าหน้าที่หรือว่าชาวบ้านที่แซ่เว่ยเสียชีวิตนะขอรับ แต่มีคดีใหญ่ที่ถูกปิดไปอย่างไร้ความเป็นธรรม คือการตายของท่านเจ้าเมืองลู่ขอรับ”

“หืม...ตายเช่นใด คดีความเป็นเช่นใด”

“ที่ชาวบ้านพูดกัน...ท่านเจ้าเมืองลู่เดินทางกลับจากดูการสร้างเขื่อนแล้วถูกมือสังหารฆ่าระหว่างทางกลับจวน ในปีนั้นคดีถูกตัดสินอย่างเร่งรีบ คนที่ถูกตัดสินโทษมีเพียงไม่กี่คน อีกทั้งชาวเมืองซีหนานเองก็ไม่เชื่อว่าพวกเขาเป็นคนร้าย ด้วยมีคนยืนยันว่าบุรุษทั้งห้าเป็นเพียงขอทานในเมืองขอรับ ยังมีอีกขอรับ...ชาวบ้านเชื่อว่า เป็นฝีมือของนายท่านลั่วขอรับ” เสี่ยวตงเอ่ยออกมาเสียงเบา

“ข่าวลือ...ช่างฆ่าคนได้จริงๆ” ชาวบ้านเชื่อเช่นนั้น สามีของนางก็เชื่อเช่นเดียวกันใช่หรือไม่ ถึงได้เก็บความแค้นมาหลายปี เพื่อมาจัดการล้มล้างตระกูลลั่ว

พอฟ้าเริ่มสว่าง กลุ่มของหรูเซียนก็เดินทางออกจากเมืองซีหนานทันที กว่าตระกูลหวงจะรู้ว่าหลักฐานหลายไปจากห้องตำรา คนทั้งหมดก็เดินทางขึ้นเรือไปแล้ว

องครักษ์ของลู่เหลียงมาถึงเมืองซีหนาน เรือนของหรูเซียนก็ออกไปพอดี พวกเขาจำต้องรีบขึ้นเรือตามไป พอเรือมาอยู่ใกล้กันก็ร้องตะโกนสอบถามถึงหรูเซียน

หรูเซียนนางได้ยินเสียงโวยวายก็ออกมาจากห้องพัก เห็นเสี่ยวหั่ว องครักษ์คนสนิทของลู่เหลียงก็ตกใจไม่ได้

“ฮูหยิน ท่านปลอดภัยดีหรือไม่ขอรับ” เขาร้องตะโกนถามอย่างเป็นห่วง

“องครักษ์หั่ว พวกท่าน...ข้าสบายดี” คงไม่ต้องถามว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร นางย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าคงเป็นลู่เหลียงที่ส่งพวกเขามาจับตาดูนาง

“ท่านใต้เท้าเป็นห่วงท่านไม่น้อยเลยขอรับ ข้าขอขึ้นไปที่เรือลำเดียวกับท่านได้หรือไม่ เพื่อช่วยดูแลท่านอีกแรง”

หรูเซียนเกิดความลังเลขึ้นมา เมื่อหลักฐานอยู่กับนาง ด้วยไม่รู้ว่าลู่เหลียงมีคำสั่งนอกเหนือจากมาพาตัวนางกลับหรือไม่

เสี่ยวตงเองก็เห็นความกังวลในแววตาของหรูเซียน เขากำลังจะร้องตะโกนปฏิเสธกลับไป แต่ถูกหรูเซียนเอ่ยห้ามเอาไว้เสียก่อน

“ให้พวกเขาขึ้นมา หลักฐานอยู่ภายในห้องของข้า ต่อให้ใจกล้าเพียงใดก็คงไม่กล้าเข้าไป ข้าจะพกไว้กับตัวตลอด ท่านลุงไม่ต้องห่วง”

เสี่ยวตงจึงได้ตะโกนแจ้งกลับไป ว่าให้พวกเขาย้ายมาขึ้นเรือ เมื่อตอนเรือเทียบท่าที่ท่าเรือเมืองหน้า

ดูเหมือนว่าหรูเซียนนางจะเป็นกังวลไปเอง เสี่ยวหั่วเพียงแค่ขึ้นเรือมาคุ้มครองนาง มิได้เอ่ยถามถึงเรื่องหลักฐานขึ้นมาสักคำ

ตลอดการเดินทางกลับสิบวัน จิตใจของหรูเซียนไม่มั่นคงเลย ตกกลางดึกนางก็เอาแต่ฝันร้าย ฝันเห็นภาพบิดาของนางถูกประหารชีวิต

พอมาถึงเมืองโจวเซิงสภาพของนางก็อิดโรยเกินกว่าจะเดินทางต่อด้วยม้าได้

เสี่ยวตงและเสี่ยวหั่วมีความคิดเห็นตรงกันที่จะให้นางหยุดพักที่เมืองโจวเซิงก่อนหนึ่งคืนค่อยเดินทางกลับเข้าเมืองหลวง

“คุณหนูพักก่อนสักคืนค่อยออกเดินทางดีหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ต้อง หากเร่งเดินทางตอนนี้คงกลับทันก่อนที่ประตูเมืองจะปิด ข้าไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว” แววตาของนางเหม่อมองไปทางเมืองหลวงด้วยความกังวล ภายในอกสั่นไหวอย่างน่าประหลาดมาหลายวันแล้ว

“แต่ว่า...ร่างกายของท่าน” เสี่ยวหั่วกลัวว่าหากหรูเซียนนางกลับไปด้วยสภาพอิดโรยเช่นนี้ พวกตนจะโดนถูกโทสะของลู่เหลียงอย่างแน่นอน

“ออกเดินทางเถิด หากท่านพี่จะลงโทษพวกเจ้า ข้าจะช่วยพูดเอง” เหมือนนางจะรู้ว่าพวกเขากังวลสิ่งใด