ไหนๆก็มาแล้ว

หลี่เสี่ยวหรูที่กำลังขับรถกลับบ้านบนเขา  วันนี้เธอต้องไปส่งสินค้าทั้งหมดคนเดียว  น้องชายไม่ว่างเพราะภรรยาเขาเพิ่งคลอดหลานชายให้  หลี่เสี่ยวหรูอายุยิ่สิบแปดแล้วน้องชายอายุยี่สิบห้ากลับได้ลูกชายกับลูกสาวแล้ว  ส่วนตัวเธอไม่มีแฟน  ไม่มีเวลาคบค้ากับใคร   อยู่ชนบททำไร่ชา  ไร่ผลไม้  มีเวลาก็ทำvlokเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในชนบท 

วันนี้ไปส่งผลิตภัณฑ์แปรรูปมา  เนื่องจากสินค้าชาขายดีตอนนี้กำลังทำเรื่องขอจดทะเบียนในรูปแบบบริษัท  เอกสารเรียบร้อยหมดแล้ว 

เธอไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้ว  เพราะงานที่ยุ่งเหยิงน้องสะใภ้ก็มาคลอดลูกตอนนี้  อยากไปรีแรกซ์บ้างจัง  เสร็จงานนี้น้องสะใภ้ออกจากโรงพยาบาลเธอจะบินไปมัลดิฟสักสามสี่วัน

Rrrr. Rrrr. Rrrr.

เสียงเรียกเข้าดังมา  ตรงข้ามเสี่ยวหรูที่กำลังขับรถลงเนินเขาไม่กล้ารับ  ฝนตกมาตั้งแต่เมื่อวานดินเริ่มสไลด์ลงมาทางจึงแคบลง 

หลี่เสี่ยวหรูพยายามบังคับรถให้ทาง   ก่อนจะมีดินสไลด์ลงมา  สัญชาตญาณทำให้เธอหักพวงงมาลัยหลบ  แต่ฝั่งที่เธอหักหลบเธอลืมไปว่ามันเป็นเหว  รถร่วงลงหน้าผาทันที  หล่นลงไปในแม่น้ำ    หลี่เสี่ยวหรูพยายามตะเกียกตะกายออกจากรถ  แต่แรงดูดทำให้เธอไม่สามารถเปิดประตูรถออกมาได้  รถค่อยๆจมลงพร้อมกับภาพเบื้องหน้าที่มืดสนิท

แคว้นต้าเย่ว

รอบๆร่างบางที่เปียกโชกมีคนรุมล้อมเต็มไปหมด  วันนี้เป็นงานเลี้ยงของหวังกุ้ยเฟยสนมคนโปรดของฮ่องเต้   อยู่ๆก็มีคนตะโกนว่ามีคนตกน้ำ  เห็นเป็นสตรี  ขันทีลงไปงมขึ้นมาก็พบว่าเป็นฮูหยินของราชครูหนุ่มหวงจื่อหาน  เขาหน้าดำคร่ำเครียด  นางมาทำไมที่นี่กัน  เขาไม่ได้ให้นางมาด้วยสักนิด  น่าขายหน้าสตรีอัปลักษณ์

ข้างๆมีจ้าวหลานกับหูไห่ถิงที่ดูแลนางอยู่ พวกนางเป็นสหายของหลี่เสี่ยวหรู   หมอหลวงมาตรวจมีคนบอกนางไม่หายใจแล้ว  หวงจื่อหานจึงเดินขึ้นหน้าจะไปดูเอง  อยู่ๆร่างบางก็ลืมตาขึ้นมา  

"แค่กๆๆๆ  ให้ตายสิพับผ่า  น้ำเย็นชะมัดเลย  หนาวฉิบ"

  ก่อนจะลืมตาก็เห็นคนมุงเธอเต็มไปหมด  แต่งตัวประหลาดอีกด้วย  หลี่เสี่ยวหรูสลัดศีรษะก่อนจะเอ่ยยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"หิวน้ำ  ขอน้ำกินหน่อยแค่กๆ"  เสียงทำไมแปลกไปวะ  ยกมือมาจะลูบใบหน้า  ก่อนจะตกใจ

"เฮ้ย!! อะไรกันวะเนี่ย  หูไห่ถิงส่งชามใส่น้ำให้  หลี่เสี่ยวหรูรับมาก่อนจะเห็นสตรีแต่งหน้าหนาในเงาสะท้อน  ทรงผมประหลาด  ไม่นะฉันตายแล้วเหรอ  ที่นี่ที่ไหน  คนพวกนี้เป็นใคร  ก่อนที่จะปวดหัวจนต้องกุมขมับ 

"อื้อ  ไม่เอาแบบนี้โว้ย  ขอตายสวยๆยังไม่ได้ยังมาให้ลำบากแบบนี้อีก พระเจ้าสร้างลูกแล้วอย่าทำร้ายกันทีหลังแบบนี้สิ"

ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามา  หลี่เสี่ยวหรูกุมขมับแน่นก่อนจะชันเข่าขึ้นมาซบหน้าผากลงกับหัวเข่า 

ร่างนี้คือเด็กสาวอายุสิบหกหรือ  หลานสาวหมอยาที่มีบุญคุณช่วยชีวิตท่านโหวคนหนึ่ง  แลกเปลี่ยนโดยการให้แต่งงานกับหลานชายคนโต  ที่สำคัญสามีของเด็กคนนี้มีคนรักแล้ว  ท่านหญิงเซียงเซียงบุตรสาวไหวอ๋อง  

เดิมทีงานเลี้ยงวันนี้เป็นท่านหญิงนั่นแหละที่วางแผนให้นางมาที่นี่  ก่อนจะออกอุบายชมสระบัวจากนั้นก็มีคนผลักนางจากด้านหลัง  เด็กน้อยว่ายน้ำไม่เป็นสิ่งที่นางกลัวที่สุดคือน้ำ  

"เฮ้อ  เรื่องน้ำเน่าแบบนี้เกิดขึ้นกับฉันได้ยังไงวะ Fuke"

"หลี่เสี่ยวหรู  นี่เป็นงานเลี้ยงของหวังกุ้ยเฟย  แต่เจ้ากลับทำเสียบรรยากาศหมด  พี่จื่อหานท่านพูดอะไรสักคำเถอะเจ้าค่ะ"

เสียงอ่อนหวานของอ้ายเซียงเซียงดังขึ้น  ทำให้คนตัวโตกระชากร่างบางขึ้นมาอย่างไม่สนใจว่าชุดที่นางใส่นั้นเปียกอีกทั้งยังบางเบาเพราะนางถูกท่านหญิงหลอกให้ใส่ชุดนี้   หูไห่ถิงรีบนำเสื้อของตนมาคลุมก่อนจะเอ่ย

"ท่านราชครู  อาหรูคงไม่ได้ตั้งใจอย่าโกรธนางเลยนะเจ้าคะ"

"เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ  อย่ายุ่งเรื่องชาวบ้านมากนัก"

เหลียงหมิงเทาตะคอกคนของตนเอง   ก่อนจะมีเสียงดังมาหยุดการสนทนาทั้งหมด

"หวงฮูหยิน  พระสนมให้ข้านำชุดมาให้ท่าน  ไปผลัดเปลี่ยนด้านในเถอะ"

หลี่เสี่ยวหรูรับชุดมาเป็นชุดนางกำนัล  แหม่ที่นี่น่าสนุกดีเนาะ  แต่ละคนแต่ละเรื่อง  เอาเถอะหนาวจะตายอยู่แล้วเปลี่ยนก่อนเถอะต่อให้ผ้าขี้ริ้วก็ต้องใส่ 

เปลี่ยนเสร็จก็กลับออกมา  บรรดาคุณหนูทั้งหลายก็ขำ  ใครๆก็รู้ว่าท่านหญิงเป็นคนรักราชครู  ส่วนหวังกุ้ยเฟยเองก็เป็นท่านป้าของนาง  

"เจ้าดูสิ  นางไม่เหมาะกับชุดฮูหยินสักนิด  ชุดนางกำนัลใส่แล้วยังดูน่าเกลียดเลย"

"ใช่ๆ  นางเหมาะกับชุดสาวใช้มากกว่าพวกงานซักล้างอะไรเช่นนั้น"

"ท่านหญิงงามที่สุดแล้ว  หากไม่ใช่เพราะโหวผู้เฒ่ารับปากปู่จอมเจ้าเล่ห์ของนางรูปร่างอัปลักษณ์เช่นนางหรือจะได้แต่งเข้าจวนราชครู"

"ใช่ท่านหญิงงามที่สุด"  เสียงนินทาเข้ามาต่อเนื่อง  ไอ้ผู้ชายเส็งเคร็งนั่นปล่อยให้คนนินทาภรรยาตัวเองหน้าตาเฉย  มิหนำซ้ำยังส่งสายตาหวานเชื่อมให้กับอ้ายเซียงเซียงแหม่วุ้ย

"อาหรู  อย่าคิดมากเลยนะ  พวกนางก็แค่สนุกปากไปหน่อย" จ้าวหลานปลอบใจนาง  หลี่เสี่ยวหรูยิ้มขอบใจก่อนจะเอ่ยลอยไม่ดังไปไม่เบาไป

"ข้าไม่ถือหรอก  คนเราหากสวยจริงต้องมีสามีของตัวเอง  ไม่ใช่วิ่งไล่ตามสามีชาวบ้านแบบนี้ที่หุบเขายาไม่เรียกว่างาม"

"แล้วแบบนี้เรียกว่าอันใดหรืออาหรู"

ซุนเฟิงย่าที่เพิ่งมาถึงงานเลี้ยงเอ่ยถาม  ฮ่องเต้กับหวังกุ้ยเฟยมาแล้วได้ยินบทสนทนาพอดี  อ้ายเซีงเซียงกำมือแน่น  อ้ายเทียนหลางนั่งนิ่งอยากฟังว่าเด็กสาวบ้านป่าที่ขุนนางหนุ่มของเขาแต่งงานด้วยจะเอ่ยอันใด

"คนสวยต้องมีสามีของตัวเองถ้าวิ่งไล่หาสามีชาวบ้านที่บ้านข้าเรียกว่าร่าน"