ตอนที่ 3

และในค่ำคืนก่อนวันเดินทางไปรับตัวเจ้าสาวจากบ้านเดิมของใต้เท้าอู๋ที่หอมหวลมวลบุปผานับหมื่นมายังแคว้นฉางโจวแห่งอาณาจักรเทียนหนิงในอีกสามวันข้างหน้านี้

ภายในห้องชั้นสองซึ่งเอาไว้ต้อนรับแขกกระเป๋าหนักจ่ายงาม บัดนี้มีสามบุรุษในอาภรณ์เรียบง่ายทว่าดูหรูหรา ถึงไร้เครื่องประดับใดทว่าพวกเขาทั้งสามกลับดูมีสง่าราศีจนเหล่าสาวงามยังหอพันบุปผาอยากจะถูกเรียกหาให้ไปปรนนิบัติกันแทบตายแล้ว แต่ที่ดูสะดุดตาโดดเด่นกลับเป็นบุรุษผมขาวที่ดูเช่นไรก็หล่อเหลามิได้แก่เฒ่าดังสีของเส้นผมแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามสีผมนั้นกลับยิ่งส่งให้เขาดูสุขุมชวนน่าค้นหากว่าสหายอีกสองคนของเขาเป็นอย่างยิ่ง

“เจ้าดูว่างงานเกินไปหรือไม่คุณชายเซี่ยจอมเสเพล จึงได้หาเรื่องนัดข้ากับเหล่าเหล่ยมาจิบสุราดอมดมบุปผาไกลจนถึงแคว้นฉางโจวเช่นนี้...ช่างสมกับเป็นเซี่ยจอมเสเพลเสียจริง”

เป็นหูเตี๋ยนผู้ครอบครองสมญานาม 'จิ้งจอกเฒ่าเจ้าสำราญ' เหล่าหูท่านรองบัญชาการหน่วยพยัคฆ์ดำ ซึ่งกำลังนัวเนียกับดรุณีหุ่นอรชรผิวขาวผ่องสองนางที่นางหนึ่งนั้นกำลังป้อนสุรา ส่วนอีกนางก็ป้อนกับแกล้มเอ่ยถามสหายรุ่นน้องน้ำเสียงเนิบนาบ

“เปล่า…ข้าเพียงเหม็นความรัก…เบื่อพวกคลั่งภรรยาเด็ก!”

ยิ่งเอ่ยคนอยากถูกท่านลุงบังคับแต่งภรรยาก็ให้เดือดดาลยิ่งนักที่ตาเฒ่าเซี่ยผู้นั้นเอาแต่หลงมัวเมาแต่กับเหล่าชายบำเรอ จนถึงกับหลงลืมเรื่องที่จะจัดหาว่าที่ภรรยาให้หลานชายสุดประเสริฐเช่นตนเองไปเสียได้

...ช่างสมควรตายโดยความละอายสักหมื่นครั้ง! ...

เพียงนึกภาพของหย่งจงหวางที่วันทั้งวันหากไร้ราชกิจ ก็มักไปออดอ้อนหย่งจงหวางเฟยด้วยคิดแต่จะปั้นลูกหมูน้อยมาเพิ่ม คนไม่อยากโสดทว่ากลับยังหาสตรีที่พึงใจมาร่วมห้องหอมิได้ ยิ่งเห็นก็ยิ่งพานให้อารมณ์หงุดหงิดมากเสียจนหน้าตามืดครึ้มไปเกินสิบส่วน ทั้งยิ่งแค้นใจต่อโชคชะตารักอันอาภัพของตนเองเสียนักที่มิอาจคาดเดาได้เลยว่า…ว่าที่มารดาของบุตรตนเองนั้นโกรธเคืองอันใดเขานัก จึงไม่มาถือกำเนิดเสียที!

ครั้นพอเขาคิดอยากหลบไปหาสุราดื่มให้จิตใจสงบเลิกฟุ้งซ่านยังไร่ชิงสุ่ยของสหายรักเช่นหวงอี้จือ กลับยิ่งช้ำใจเพิ่มพูน หมอนั่นกำลังประคบประหงมหวงฮูหยินน้อยที่กำลังตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอด จนมิใส่ใจสหายรักเช่นเก่าก่อนเสียแล้ว

…ฮึ่ย…นั่นก็อีกหนึ่งผู้ มันช่าง…น่าตายนัก! ...

ยิ่งคิดคนอยากมีภรรยามาอวดโฉมโชว์ความหวานกับเขาบ้างก็ยิ่งช้ำใจ!

“แล้วมันมาเกี่ยวข้องอันใดกับต้องมาหาสุราดื่มไกลจนถึงฉางโจวหรือเหล่าจั๋ว”

คนที่ชาตินี้ตั้งปณิธานมั่นคงว่าจะอยู่เป็นชายโสดเสพสุขกับสุราผสานนารีไปเช่นนี้ จวบจนลงโลงศพถูกฝังนั่นเลย พอได้ฟังคำตอบวกวนเช่นนั้น จึงไม่เข้าใจเจ้าคนอารมณ์แปรปรวนเช่นใต้เท้าเซี่ยจอมเสเพล

...หรือเจ้าจอมเสเพลจะเข้าสู่วัยใกล้หมดรอบเดือนไปเสียแล้วนะ...

"ก็ที่นี่มีเพียงชายโสด ข้าจึงอารมณ์ดีมิเหม็นความรักเช่นไรเล่าเหล่าหู"

กล่าวแล้วเซี่ยเสิ่นจั๋วก็อ้าปากรับเอากับแกล้มเคี้ยวกร้วม ๆ คล้ายมีแค้นกับเจ้าเป็ดอบน้ำผึ้งมาหลายสิบชาติก็มิปาน หูเตี๋ยนจึงขบขันจอมเสเพล

"เจ้าอาจไม่เหม็นความรัก แต่เกรงว่าข้าคงได้เหม็นกลิ่นคาวความใคร่ของพวกเจ้าแทนกระมัง"

คนที่ศีรษะมีผมขาวโพลนยกจอกสุราขึ้นดื่มหลังจากกล่าวจิกข่วนสองสหายพอหอมปากหอมคอ ก็ย่อมรู้หากมาพบกันยังสถานที่เช่นหอนางโลมเช่นนี้ ราตรีที่เหลือก็ล้วนยาวไกลไปจนหากท้องฟ้าไม่สว่างย่อมมิได้มุ่งหน้ากลับจวนกันทั้งสามเป็นแน่

"ว่าแต่เมื่อสามวันก่อน ข้าได้ข่าวมาว่าเจ้าไปเยี่ยมเยียนอดีตคู่หมั้นมา...คิดอันใดอยู่ ก็มิใช่เจ้ารู้มาแต่แรกแล้วมิใช่หรือ ที่สตรีมากรักนางนั้นสวมเขามากว่าสามหนาว ไยจึงกลับไปหานางอีกกันเล่าเหล่าเหล่ย"

เซี่ยเสิ่นจั๋วนั้นนับว่าสนิทกับอู๋เหล่ยมากที่สุดแล้วในสหายทั้งสี่แห่งหน่วยพยัคฆ์ดำ เรื่องราวน่าละอายเช่นนี้เขาจึงรู้แจ้งมากกว่าทั้งหวงอี้จือและหูเตี๋ยน ที่ไม่ใช่พวกชมชอบยุ่งเรื่องใต้เตียงชาวบ้านเช่นเขานั่นเอง

"แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่าเหล่าจั๋ว"

นอกจากไม่ตอบคำถามเจ้าก้อนหินพูดได้ กลับย้อนถามเสียอย่างนั้น เซี่ยเสิ่นจั๋วให้ระอาใจต่อมนุษย์ผู้นี้เสียจริง

…จะไร้อารมณ์เกินไปหรือไม่…

"เช่นนั้นเจ้าก็คงจะไปคิดบัญชีแค้นกระมัง...สังหารสามีนางจากนั้นก็จับนางมาเป็นสาวใช้อุ่นเตียงหึ…หึ…หึ…"

อู๋เหล่ยกลอกตาเบื่อหน่ายให้เจ้าคนชอบไปฟังนิทานประโลมโลกยังโรงงิ้วแล้วเอามาคิดเป็นจริงเป็นจังเช่นจอมเสเพลแห่งหน่วยพยัคฆ์ดำตรงหน้าอย่างยิ่ง

"เจ้าเสียสติหรือ สตรีที่มีบุตรแล้วตั้งสองกับยังอยู่ในครรภ์อีกหนึ่ง รถม้าทั้งขบวนวิ่งผ่านได้เช่นนั้น...ยี้...ขนลุก…"

เหล่าสาวงามถึงกับแอบมองหน้ากัน ด้วยมิคาดเหล่าคุณชายรูปงามทั้งสามในยามอยู่ในที่รโหฐานกลับปากร้ายยิ่งกว่าพวกนางที่เป็นหญิงนางโลมเสียอีก

...บุรุษเหล่านี้ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว...

"ข้าเพียงไปเป็นคนบาปเท่านั้น หาใช่คนเถื่อนมากราคะเช่นเจ้านะเหล่าจั๋วเอ๋ย"

...พรวด...

...พรืด...

...แค่ก...แค่ก...แค่ก...

สองสหายถึงกับสำลักสุราหน้าตาแดงก่ำ เพราะคาดไม่ถึงว่าคำตอบจะน่าขวัญผวาถึงเพียงนั้น

"นี่เจ้า...คงมิใช่ทำเช่นที่เซี่ยจอมเสเพลคาดเดาใช่หรือไม่เหล่าเหล่ย…ไม่นะ…"

หูเตี๋ยนไม่คิดว่าคนที่บัดนี้เป็นถึงหนึ่งท่านอาจารย์อาวุโส สำนักฝึกสอนองครักษ์หลวงยังค่ายฉางโจวแห่งนี้ และดำรงตำแหน่งผู้บังคับการหน่วยองครักษ์หลวงฝ่ายเสนาธิการ จะสิ้นคิดหน้ามืดตาบอดไปแย่งชิงสตรีที่มีสามีและบุตรแล้วไปได้ แต่ว่า...อันใดคือไปเป็นคนบาปกันเล่า...

"สตรีเช่นจ้าวอ้ายฉีมิมีค่ามากถึงเพียงนั้น...ที่ข้าบอกว่าไปเป็นคนบาปก็เพียงเอาเกี้ยวเจ้าสาวไปขัดขวางคนที่กำลังคิดจะหันหน้าเข้าสู่อารามซือไท่[1]ก็เท่านั้น"

[1] ซือไท่（师太）แปลว่า “แม่ชี”