ตอนที่ 2

ในอดีตนางคิดว่ากู้หยวนจิ้งคุณชายใหญ่สกุลกู้นั้นร่ำรวยที่สุดในอำเภอนี้ แล้วยิ่งเมื่อสามหนาวก่อน อู๋เหล่ยคู่หมั้นหนุ่มเงียบหายราวกับตายจาก ประจวบเหมาะกับกู้หยวนจิ้งสอบจอหงวน[1]แข่งขันจนได้มาเป็นนายอำเภอต่อจากบิดาที่ถึงวัยปลดตนเองเพราะร่างกายอ่อนแอ

คนที่รักความสบายเช่นนางนั้นจึงตัดสินใจยั่วยวนอดีตคู่แค้นของคู่หมั้น และด้วยความงดงามระดับเทพธิดาผู้ถือโคมในฤดูเก็บเกี่ยวถึงสี่หนาวซ้อน มีหรือนางจะพลาดโอกาส สุดท้ายนางก็ได้ตบแต่งเป็นกู้ฮูหยินสมใจ แต่วันนี้ได้เห็นความมั่นคงของอดีตคู่หมั้น นางก็อดจะเสียดายเสียมิได้ นางมิสมควรใจเร็วด่วนได้ไปเลย หาไม่วันนี้คนที่รอขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวใต้เท้าอู๋ย่อมมิผิดไปจากนางเสียเป็นแน่

ทว่าบัดนี้นางกลับถูกลูกที่อยู่ในครรภ์ตัดสิ้นโอกาส เพราะร่างกายไม่อำนวยให้นางไปยั่วยวนอดีตคู่หมั้น หากรออีกสักหนึ่งหนาวนั้นย่อมไม่แน่ ด้วยเพราะเมื่อถึงเวลานั้นนางย่อมคลอดบุตรน่าชังนี่แล้ว หากนางดูแลร่างกายตัวเองให้ดีสักหน่อย ครั้นถึงยามนั้นนางย่อมมั่นใจอย่างยิ่งว่าของที่เคย ๆ กันมา นางไปจุดเพลิงอีกเล็กน้อย อู๋เหล่ยจะต้องกลับมาหลงมัวเมากับรสราคะที่นางจะปรนเปรอเป็นแน่ แต่...ระหว่างนี้นางก็ยังต้องการทองคำเหล่านั้น...

...ดีเสียอีก ที่เด็กเฝิงซีจะไปเป็นอู๋ฮูหยิน...

ทั้งจืดชืด...ทั้งขาวจนซีด...แล้วก็อวบจนเกือบจะอ้วน...หึ...สตรีเช่นนั้นจะผูกใจคนเร่าร้อนเช่นอู๋เหล่ยไปได้เช่นไร...สำหรับเขาแล้ว...มันต้องเร่าร้อนพอกันเช่นนางเท่านั้น!

"ว่าเช่นไรหรือฟูเหริน"

คนที่กำลังคิดว่าตนเองจะหาวิธีพูดเช่นไรให้น้องสาวที่กำลังมุ่งหน้าเข้าอารามชีเพื่อบวชและไว้ทุกข์ให้กับมารดาของนางที่ตายจากไปนั้นยอมขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปยังแคว้นฉางโจวได้โดยไร้รอยขีดข่วน กู้หยวนจิ้งหันกลับไปมองภรรยาคนงามที่เขาหลงใหลนางอย่างยิ่งทันที เมื่อนางเข้ามาหาตนเองยังห้องหนังสือ

"ท่านพี่คิดจะยกเฝิงซีให้แก่ใต้เท้าอู๋หรือไม่เจ้าคะ"

ถามออกไปในขณะที่นางทิ้งกายนั่งลงยังตักของสามี นิ้วเรียวงามกรีดวนเวียนลูบไล้ยั่วยวน ส่วนสะโพกอวบอัดก็บดขยี้ลงบนท่อนลำที่เริ่มผงาดไปตามอารมณ์ผู้เป็นเจ้าของ เช่นที่นางรู้แจ้งในทุกจังหวะและจุดอ่อนไหวของผู้เป็นสามี

"ทำไม? ...เจ้าเสียดายหรือว่าหึงหวงเจ้าคนแซ่อู๋อยู่กันเล่า ฟูเหรินของข้า"

เช่นไรวัวก็เคยค้า...ม้าก็เคยขี่กันมาก่อน...เขาย่อมระแวง...โดยเฉพาะบัดนี้เจ้าคนผู้นั้น มันมีเหนือเขาไปแล้วทุกสิ่ง ถึงจะมีตรงเส้นผมและสีดวงตาที่ผิดแปลกไป ทว่าความผิดแปลกเหล่านั้นกลับทำให้เจ้าคนแซ่อู๋ยิ่งดูสง่างามและสุขุมหล่อเหลาชวนให้หญิงงามอยากค้นหา

"กล่าวอันใดเช่นนั้นเล่า...จุ๊บ...ท่านพี่ของข้า"

ปากอวบอิ่มกล่าววาจาหวานหยด ส่วนมือเรียวสวยนั้นก็กรีดกรายปลดสายรัดเอวของสามีออก ก่อนจะขยับล้วงลงไปจนเจอกับความแข็งขึงที่ขนาดด้อยกว่า...ช่างเถิดนางมิอยากนึกเปรียบเทียบในยามนี้ให้เสียอารมณ์

"อย่า...ฟูเหริน...เจ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่นะ"

กู้หยวนจิ้งห้ามปราม ทั้งที่น้ำเสียงเริ่มไม่มั่นคงเลยสักนิด ถึงจะห่วงใยบุตรในครรภ์ ทว่าความต้องการของตนเองถูกก่อเกิดเช่นนี้ย่อมยากจะควบคุม

"ก็...ท่านพี่มิเชื่อใจข้า เช่นนั้น...ข้าก็จะพิสูจน์ให้ท่านพี่ดูอย่างไรเล่าว่าข้านั้น...ชอบ...ท่านพี่ที่สุด...ชอบมากถึงขั้น...หลงใหลท่านพี่ไปทุกส่วนของร่างกายนี้เลย"

มิพูดเปล่า กู้ฮูหยินขยับกายลุกขึ้นสลัดเสื้อคลุมที่นางสวมปกปิดร่างกายเอาไว้แค่ชิ้นเดียวออกไป จากนั้นนางก็คุกเข่าแทรกเข้าไปยังระหว่างขาที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของผู้เป็นสามี มือนุ่มนิ่มลูบไล้จากโคนขาแกร่ง จนกายสูงใหญ่หอบสะท้านเกร็งตัวรับความเสียวซ่านสุขที่ผู้เป็นภรรยากำลังจะปรนเปรอให้ทันที

ซึ่งจ้าวอ้ายฉีนางก็มิทำให้สามีรอนาน หลังจากนางปลดกางเกงเขาพ้นลงต่ำ ก็เร่งส่งริมฝีปากอิ่มแย้มออกเมื่อท่อนลำของบุรุษถูกนางดึงออกมาให้พ้นกางเกง ปลายลิ้นนุ่มกรีดแซะไปตามรอยหยักด้วยความชำนาญการและคุ้นเคย

"โอ้ว...ซี้ด...อาห์...ฟะ...ฟูเหริน...อื้ม..."

กู้หยวนจิ้งเชิดหน้าขึ้นสูดปากด้วยความเสียวที่พุ่งเข้าถาโถมทันทีที่นางสัมผัส ในยามนี้คำว่านางตั้งครรภ์อ่อนอยู่ หายวับไปจากในหัวเขาหมดสิ้น

จ้าวอ้ายฉีนางรู้ว่าสามีต้องการสิ่งใด นางจึงเอาอกเอาใจเขามิขาดตกเท่านี้ บุรุษที่เกือบทั้งชีวิตวัยหนุ่มเคยพบพานเพียงแค่สาวใช้อุ่นเตียงซึ่งสิ้นไร้ลีลาเด็ด เอาแต่นอนนิ่งแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ตายซากเหล่านั้น ที่ผ่านมาหลายหนาวเขาจึงติดบ่วงเสน่หาของนางจนยากจะดิ้นหนีเสียแล้ว แม้แต่นางโลมสามีนางยังแอบไปน้อยครั้งนัก

"อ๊า...อ้ายฉี...ข้าจะแตกคาปากเจ้าแล้วพอก่อน...ซี้ด...อาห์..."

กู้หยวนจิ้งกระชากต้นแขนเรียวของภรรยาให้ลุกขึ้นมาใช้ช่องทางคับแคบรีดเค้นตัวตนเองของแทนริมฝีปากนั่นเสีย เพราะหากช้าอีกเพียงนิดเขาได้ระเบิดสายธารแห่งชีวิตใส่ปากอิ่มยั่วยวนนั้นแน่แท้ ซึ่งจ้าวอ้ายฉีมีหรือจะขัดใจสามี เพราะนางเองก็ต้องการความแข็งขึงนี้เข้ามาเติมเต็มแล้วเช่นกัน

"อาห์...”

“อ๊า..."

สองเสียงผสานในยามที่กายอวบอิ่มของสตรีกำลังตั้งครรภ์ 4 เดือน เข้าครอบครองกลืนกินท่อนลำบุรุษ จ้าวอ้ายฉีขยับโยกเอาแต่ใจตนทันที เพราะอารมณ์ของนางคุกรุ่น น้ำหวานหยาดเยิ้มนับตั้งแต่ได้พบหน้าของอดีตคู่หมั้นนั่นแล้ว

ยิ่งนางขยับควบขี่ ในหัวของนางกลับมีแต่ภาพของนางกับอู๋เหล่ยผู้นั้นกำลังร่วมรักดุดัน มิใช่นางที่กำลังขยับโยกอยู่บนท่อนลำของสามี นั่นจึงยากเย็นที่นางจะไม่กรีดร้องเรียกชื่อผิดคนออกมา

"อ้ายฉี...ระวังหน่อย...อ๊า..."

เพราะท้องที่นูนเด่นมันตอกย้ำกู้หยวนจิ้ง ต่อให้เขามิใช่คนดี แต่บุตรนั้นย่อมรักเท่าชีวิต ทว่าผู้เป็นภรรยาและมารดานางกลับมิสนใจก็หากมันหลุดออกมาเช่นนั้นนางมีแต่จะยินดี!

"เงียบเถอะ! ...เอิ่ม...ท่านพี่อย่ากังวล ข้าระวังแล้ว...อ๊า...ซี้ด...ข้ารู้ตนเองดีที่สุดท่านพี่มิต้องว้าวุ่นใจไปเลยเจ้าค่ะ...อาห์...อึ๊ก...ซี้ด..."

นางเผลอตัวตวาดออกไป ดีที่ยังรั้งอารมณ์เดือดดาลได้ทัน และกู้หยวนจิ้งก็กำลังหัวหมุนไปกับรสสวาทที่ถูกปรนเปรอ จึงมิทันฟังที่ภรรยาตวาดออกมาเสียงเขียวแต่แรก

จ้าวอ้ายฉีกระแทกจังหวะทุกครั้ง นางก็หลับตานึกภาพแต่ว่าบุรุษที่นางกำลังโยกไหวอยู่ในยามนี้คืออดีตคู่หมั้นนั่น จึงส่งให้นางพุ่งไปแตะขอบสวรรค์รวดเร็วกว่าทุกครั้ง และครั้งนี้อาจนับเป็นครั้งแรกที่นางนั้นได้ปลดปล่อยอารมณ์ใคร่ระเบิดตัวตนไปพร้อมกับกู้หยวนจิ้ง มิใช่ต้องไประบายอารมณ์กับแท่งหยกในยามที่สามีเจ้าไม่เอาไหนของนางหลับใหลสิ้นแรงไปแล้ว

"อ๊า...อ๊า...ซี้ด...ท่านพี่...ทีนี้เชื่อหรือยังเล่า...ว่าข้าต้องการเพียงท่าน"

นางกรีดเสียงแหลมกรอกหูกู้หยวนจิ้ง แล้วบดเบียดบีบรัดจนเขาระเบิดสายธารแห่งชีวิตออกมาสุดลำรัก นางจึงซุกซบออดอ้อนไปตามจริตมากมายที่ตนฝึกฝนมานาน

"ชะ...เชื่อ...ข้า...เจ้าแล้ว...ฟูเหริน..."

รอยยิ้มสาสมใจของจ้าวอ้ายฉีจึงบังเกิด...บุรุษก็เพียงเท่านี้ หากคิดอยากได้สิ่งใดนางย่อมรู้วิธี "รีดเค้น" เอามันมาจนสำเร็จจะมียากที่ตรงใดกัน

"เช่นนั้น...เฝิงซี...ท่านพี่ก็จะยกนางให้แก่ใต้เท้าอู๋ใช่หรือไม่"

..ซึ่งแน่แท้ว่ากู้หยวนจิ้งย่อมรับคำภรรยามิผิดไป...

[1] การสอบจอหงวน เป็นการสอบเข้ารับตำแหน่งขุนนางของจีน ในปัจจุบันก็คล้ายกับการสอบข้าราชการ