ตอนที่ 6

"ใต้เท้ากลับมาแล้ว"

เสี่ยวฝู หรือเฉียนฝูบ่าวชายที่ปกติอยู่กับท่านย่าของเขา แต่พอช่วงนี้เขาย้ายมาประจำการยังฉางโจว บ่าวผู้นี้จึงถูกท่านย่ากำชับให้มาดูแลใกล้ชิดเขา

"ท่านย่าของข้าเข้านอนไปนานหรือไม่"

กายสูงใหญ่กลับมาถึงจวน สิ่งแรกที่เขากระทำก็คือตรงไปยังห้องอาบน้ำ เขาปลดอาภรณ์ออกทั้งหมด ในขณะที่ถามถึงท่านย่าหรือก็คืออู๋ฮูหยินผู้เฒ่า สตรีอาวุโสผู้เดียวของจวนสกุลอู๋ในวันนี้ ส่วนจะถามเพื่อการใดนั้นคงมีแต่เขาเพียงผู้เดียวที่รู้ความหมาย

"เพิ่งเข้านอนไปเมื่อต้นยามซวีขอรับ"

อู๋เหล่ยสลัดกางเกงออกเป็นชิ้นสุดท้าย แล้วก้าวลงไปยังบ่อน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งมีเขาเพียงผู้เดียวในจวนนี้เป็นผู้ใช้ เฉียนฝูแอบกลืนน้ำลายฝืดคอทุกครั้งที่ได้แลเห็นบาดแผลเป็นทั้งใหญ่ทั้งเล็กทั่วกายของผู้เป็นนาย เขาย่อมรู้ว่าเหล่าองครักษ์หลวงมีชีวิตที่เสี่ยงต่อความตาย ทว่ามิคาดจะรุนแรงน่ากลัวเช่นนี้ แต่ก็มิอาจสลัดเอาความหวาดผวากับบาดแผลทั้งหลายของใต้เท้าของตนไปได้

"เอาเสื้อผ้าเหล่านี้ไปจัดการเช่นเดิม แล้วก็ไปนอนเถิด ที่เหลือข้าดูแลตนเองได้"

...จัดการเช่นเดิม...

เฉียนฝูย่อมรู้ดีว่าคือการให้นำไปเผาทิ้งนั่นเอง มีช่วงแรกที่ตนเองเพิ่งเข้ามารับใช้ใต้เท้าอู๋ผู้นี้รู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง คิดจะเอาไปซักทำความสะอาดสักหน่อยแล้วส่งไปให้บิดาได้สวมใส่ป้องกันลมหนาว ผู้ใดจะคาดใต้เท้าอู๋ผู้นี้กลับหูผีจมูกมดรู้เข้า จากนั้นโทษโบย 20 ไม้จึงมาเยือนเขา

ทว่าหลังจากเขาหายดีกลับถูกเรียกไปรับตั๋วเงิน พร้อมกับกำชับหนักแน่นว่าหากที่บ้านของเขาขาดเหลือสิ่งใดจงอย่าเก็บเงียบให้บอกกล่าวโดยตรง อย่าละเมิดคำสั่งเขา และอย่าได้ริเป็นหัวขโมย นับจากนั้นมาเฉียนฝูจึงมิกล้าจะละเมิดคำสั่งใต้เท้าอู๋อีกเลย

…จวนนายอำเภอกู้ในอีกหลายวันต่อมา...

บัดนี้ยังห้องโถงกลางของเรือนหน้า กำลังต้อนรับแขกคนสำคัญเช่นใต้เท้าอู๋ องครักษ์ป้ายทองแห่งเทียนหนิง แล้วยังมีใต้เท้าเซี่ยกับใต้เท้าหูสององครักษ์คนสำคัญแห่งหน่วยพยัคฆ์ดำ ที่กำลังนั่ง ‘กดดัน’ บุรุษใบหน้าหล่อเหลาทว่าก็ดูอ่อนแอเช่นพวกบันฑิตผู้คงแก่เรียนทั่วไปผู้หนึ่ง เช่นนายอำเภอกู้ผู้เป็นเจ้าของจวนแห่งนี้

เช่นนี้การดื่มน้ำชานี้จึงเต็มไปด้วยบรรยากาศชวนอึดอัดอย่างยิ่ง โดยเฉพาะ ‘จ้าวอ้ายฉี’ อดีตคู่หมั้นของอู๋เหล่ย ส่วนปัจจุบันนี้นางก็คือกู้ฮูหยิน ของท่านนายอำเภอกู้บุรุษหุ่นสำอางนั่นเอง

“เมื่อใดเจ้าสาวจึงจะมาหรือนายอำเภอกู้ พวกเรามิใช่ขุนนางว่างงานเช่นท่านนะ!”

เป็นเซี่ยเสิ่นจั๋วที่ขยับดาบด้วยกิริยาขึงขัง จนใบหน้าของท่านนายอำเภอกู้ที่ขาวอยู่แล้ว กลับยิ่งขาวขึ้นไปอีกสามส่วน ผิดกับอู๋เหล่ย เพราะผู้เป็นเจ้าบ่าวเช่นเขากลับยังคงนั่งสงบเยือกเย็นคล้ายมิสนใจโลกหล้าเช่นเดิม มือทั้งสองข้างหยิบจับถ้วยน้ำชา แล้วขยับเอาฝาของมันขึ้นมากวัดไกวไล่ความร้อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขานั้นจะยกมันขึ้นมาจิบด้วยกิริยาเนิบนาบใจเย็นหาได้เดือดร้อนต่อการรอคอย เพราะเช่นไรเขาย่อมรู้ คนของเขาเช่นไรนางก็ยังเป็นคนของเขามิอาจหนีพ้น

“อาเหล่ย…เอิ่ม...ใต้เท้าอู๋”

หญิงสาววัยยี่สิบห้าหนาว เอ่ยเรียกอดีตชายคนรักด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง หัวใจนางนั้นส่วนหนึ่งก็คาดหวังว่าเช่นไรในอดีตเขาก็ทุ่มเทรักนางมาก คงมิอาจตัดสวาทขาดไยรักนางโดยง่าย ทว่าที่นางได้รับก็คือสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกรู้สาเช่นเดิมตวัดมองส่งมอบมาให้ ซึ่งจ้าวอ้ายฉีนางก็คิดเข้าข้างตนเองว่าในยามนี้มีคนอื่นร่วมอยู่มากมาย เขาเป็นถึงองครักษ์ป้ายทองคงมิอาจเผยใจได้เสียเป็นแน่

“ฟูเหริน…เจ้าไปเร่งท่านพ่อบ้านยู๋และแม่สื่อจางว่าเร็วสักหน่อย ใต้เท้าทั้งสามพวกเขามารออยู่นานมากแล้ว”

กู้หยวนจิ้งเห็นกิริยาของภรรยาตนเองก็รู้สึกมิพึงใจอย่างมาก ทว่าภายในห้องนี้มีแต่คนมากอำนาจกว่าตนเองทั้งสิ้น เขามิใช่โง่งมจนหึงโดยไร้สติออกหน้าอาละวาดไปได้

“ขออภัยใต้เท้ากู้…และเจ้าบ่าว ที่ช้านะเจ้าคะ…คุณหนูแปด...เฝิงซี...เจ้าสาวมาแล้วเจ้าค่ะ”

ยังไม่ทันที่จ้าวอ้ายฉีจะขยับกายลุกออกไปดังที่ผู้เป็นสามีสั่งความ แม่สื่อจางที่รับผิดชอบต่อการดูแลเจ้าสาวกำพร้าทั้งบิดามารดาทุกสิ่ง ก็จับจูงสตรีนางหนึ่งในอาภรณ์สีแดงเจิดจรัสสะท้อน ก้าวเข้ามายังประตูห้องโถงด้านข้างเสียก่อน

“เหล่าเหล่ย…เจ้าสาวของเจ้ามาแล้ว”

เซี่ยเสิ่นจั๋ว จึงกระทุ้งข้อศอกเข้าใส่คนที่ยังใจเย็นเฉียบยกน้ำชาขึ้นดื่มต่อจนหมดถ้วย มิกระตือรือร้นทั้งสิ้นต่อการปรากฏกายของผู้เป็นว่าที่ภรรยาที่เขานั้นเลือกด้วยตนเองเลยด้วยซ้ำ

“เดินก็เดินออกมาแล้ว…เช่นนั้นก็เดินมาหาข้าสิ จะยืนทื่อรออันใดกัน...หรือขานั้นใช้การมิได้ขึ้นมากะทันหันกันเล่า”

…เพล้ง! ...

กระบี่ในมือของหูเตี๋ยนถึงกับหลุดร่วง เมื่อเขาได้ฟังประโยคกำปั้นทุบโอ่งของ ‘เจ้าบ่าว’ กล่าวแก่ ‘เจ้าสาว’ เช่นนั้น ซึ่งก็มิทราบได้ว่าเจ้าสาวนั้นนางจะคิดหรือรู้สึกอันใดอยู่ เพราะเพียงได้ฟังนางก็ก้าวเท้าด้วยกิริยาสงบเรียบร้อยแล้วมาหยุดยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงคล้ายกับนางเป็นตุ๊กตาไม้แกะสลักมากกว่าจะเป็นร่างกายของมนุษย์ผู้มีเลือดเนื้อ และลมหายใจอย่างไรอย่างนั้น

...รูปปั้นสลักกับก้อนหิน...สวรรค์ท่านจะทรงลงทัณฑ์คนสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้มิได้นะ!...

"เอิ่ม...ใต้เท้าอู๋...คือ...สินสอดนั้น"

เมื่ออู๋เหล่ยขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาของกู้หยวนจิ้งก็กลอกไปมาเพราะต้องการจะเห็นสินสอดก่อนที่น้องสาวของตนเองจะก้าวเท้าขึ้นรถม้าพ้นไปจากจวน

"เสี่ยวฝู...ตาชั่งที่ข้าสั่งเจ้าจัดการเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่"

อู๋เหล่ยถามบ่าวชายคนสนิท โดยมิได้ละสายตาไปจากกายอวบอิ่มและใบหน้าที่ถูกพอกแป้งจนขาวซีด พอมันถูกตัดกับสีของชาดที่แตะแต้มริมฝีปากอิ่มเต็มแดงจัด ที่ซีดขาวจึงเพิ่มขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว วันนี้คือการรับตัวเจ้าสาวอย่างมิเต็มพิธี ผ้าคลุมหน้าจึงมิได้ถูกนำมาใช้ ถึงอาภรณ์จะเป็นสีแดง ทว่านี่ก็ยังมิใช่ชุดเจ้าสาวที่จะใช้สวมในวันจริงยังจวนของฝ่ายเจ้าบ่าว

...ช่างดูคล้ายตุ๊กตาไม้แกะสลักในอารามหลวงเสียจริง...

ความคิดนี้มิใช่เพียงหูเตี๋ยนและเจ้าบ่าวเช่นอู๋เหล่ยเองเท่านั้น ทว่าเซี่ยเสิ่นจั๋วเขาก็รู้สึกเช่นนั้น นางช่างดูไร้ชีวิตชีวาจนน่าตระหนก สิ่งเดียวที่บอกว่านางคือมนุษย์ปกติเช่นพวกเขา ก็คงเป็นดวงตาเรียวรีรูปทรงเมล็ดของผลอิงเถา ซึ่งที่นานครั้งจะกะพริบหนึ่งครั้งเท่านั้น

...หึ...ก้อนหินกับรูปปั้นแกะสลักในอารามซือไท่...สวรรค์ก็ช่างส่งเสริมคนทั้งสองให้มาคู่กันเสียจริง...ซึ่งความคิดเหล่านี้ของเหล่าหูและเหล่าจั๋วตรงกันราวกับนัด!

"จัดการนำมารอยังด้านหน้าประตูจวนเรียบร้อยแล้วขอรับใต้เท้า"

เฉียนฝูโค้งกายรายงาน

"เช่นนั้นก็คงต้องเชิญใต้เท้าไปรับสินสอดต่อหน้าชาวบ้านที่ด้านหน้าจวนเพื่อเป็นสักขีพยานว่าสินสอดจากเปิ่นกวน...อู๋เหล่ยแห่งหน่วยพยัคฆ์ดำนั้นมอบให้แก่เจ้าสาวคือเรื่องจริงหาใช่คำเล่าอ้าง...เชิญ..."

เซี่ยเสิ่นจั๋วมองสบตากับหูเตี๋ยนเริ่มเท่าทันความคิดของอู๋เหล่ยบ้างแล้ว เพราะในครั้งที่หมั้นหมายกับจ้าวอ้ายฉี หากนำมาเปรียบเทียบกับสินสอดในวันนี้ มูลค่าช่างแตกต่างกันถึงสิบเท่า! ...

...เช่นนี้ก็ยังจะปากแข็งว่ามิได้คิดแก้แค้นอยู่อีกเจ้าก้อนหินพูดได้เอ๋ย...

ในขณะที่เสียงโดยรอบนั้นดังเอ็ดอึงไปด้วยคำแซ่ซ้อง คนที่ถูกจับจูงขึ้นตาชั่งจวบจนก้าวลงมายืนที่พื้น จากนั้นนางก็ยืนมองดูพี่ชายรับเอาสินสอดที่เป็นทองคำอร่ามเรืองรอง มองดูพี่สะใภ้ที่ยิ้มแย้มมีความสุขเสียมากมาย ทุกภาพนางรับรู้...รับรู้มันด้วยความปวดร้าวรานอย่างยิ่ง

...ข้าก็เพียงแม่หมูตัวหนึ่งเท่านั้นสินะ...

แล้วภาพเหล่าแม่หมูที่ถูกจับมาขึ้นตาชั่งเพื่อรอขาย ภาพเป็ด...ภาพไก่...ภาพปลา...ยังตลาดในยามเช้าที่นางเคยไปช่วยบ่าวท้ายจวนจับจ่ายข้าวของก็ถาโถมเข้ามาไม่หยุด กู้เฝิงซีนางก้มลงมองนิ่งที่ปลายเท้าของตนเองก่อนที่มุมปากหยักสวยจะยกโค้งขึ้นแช่มช้า...มันโค้งจนสูง...สูงจนคนโดยรอบที่กำลังสนใจเพียงการนับจำนวนทองคำในหีบใบใหญ่ประทับตราตัวอักษรคำว่า "อู๋" เด่นชัดเริ่มหันมามอง...จากหนึ่งคน...ก็สะกิดส่งต่อเป็นสอง...แล้วเสียงที่จ๊อกแจ็กจอแจก็ค่อย ๆ เบาลง...และเบาลง...จนมันนิ่งสนิท...

...นางเซียน...นี่คือรอยยิ้มของนางเซียนสาวที่มากมีเมตตาลงมาเยือน เพื่อโปรดสรรพชีวิตยังโลกมนุษย์โดยแท้...

เป็นหูเตี๋ยนที่หันมาพบเข้ากับรอยยิ้มว่าที่อู๋ฮูหยินก่อนใครในกลุ่มที่ยืนรวมกัน แล้วคนต่อมาก็คือเซี่ยเสิ่นจั๋ว จากนั้นจึงเป็นอู๋เหล่ยที่ยืนอยู่ใกล้นางที่สุด

"พระโพธิสัตว์"

แต่ผู้ที่หลงลืมกลืนคำซึ่งมิสมควรออกไปอย่างยิ่งในยามนี้ กลับเป็นเฉียนฝูเด็กหนุ่มวัย 18 หนาว บ่าวชายคนสนิทว่าที่เจ้าบ่าวเช่นใต้เท้าอู๋ที่กำลังจะ...จะตบแต่งพระโพธิสัตว์ไปเป็นภรรยานั่นเอง!

เด็กหนุ่มนั้นอยากกรีดร้องหาเทียนตี้ แต่ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันว่าต่อให้เป็นตี้จวินผู้อยู่สูงสุดในบรรดาเทพเซียนทั้งหลายก็สุดจะเอื้อมมือมาช่วย ในเมื่อคนเช่นผู้เป็นนายของเขาเช่นใต้เท้าอู๋นั้นพึงใจคิดอยากได้ย่อมไม่มีผู้ใดสอดเท้ามาหาเรื่องลำบากเป็นแน่

ส่วนหูเตี๋ยนกับเซี่ยเสิ่นจั๋วนั้น พวกเขาถึงกับเร่งขยับออกไปห่างไกลจากสตรีซึ่งอยู่ในอาภรณ์สีแดงสดเสียเกือบสิบก้าว ก็...มิเถียงในยามกู้เฝิงซีนางโค้งรอยยิ้มนั้นงดงามจนแทบลืมหายใจ ทว่า...ความงามของนางมันสูงส่งและสะอาดบริสุทธิ์ จนคนบาปหนาเช่นพวกเขามิกล้ายืนใกล้

...รู้สึกร้อนจนเหงื่อกาฬแตกซ่าน...ยิ้มเดียวพิฆาตคนบาปโดยแท้...