ตอนที่ 5

ส่วนทางด้านบุรุษที่ทั้งชีวิต 29 หนาว มิเคยท้อถอย ต่อให้ความตายมารออยู่ตรงหน้าคนเช่นอู๋เหล่ยผู้นี้ก็มิเคยหวั่นไหว ทว่าในยามนี้เขาต้องมาสิ้นวรยุทธ์ ต้องมีสภาพที่คนภายนอกต่างเมียงมองเขาด้วยสายตากึ่งกังขา และกึ่งสังเวชกับเส้นผมหงอกขาวโพลนดังคนเข้าสู่วัยชรา กำลังคิดดับความตึงเครียดด้วยการระบายออกกับสตรีโฉมงามโดยไร้ซึ่งความรู้สึกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง

เพราะสำหรับเขาที่ต้องอดทนอยู่ดังตายไปครึ่งตัว มันทรมานเกินบรรยาย ที่พอจะใกล้เคียงอารมณ์และความรู้สึกของพยัคฆ์ผู้สิ้นคมเขี้ยวเช่นอู๋เหล่ยคงมีเพียงประโยคที่ว่า...อยู่มิสู้ตาย...นี้เท่านั้น เพราะทุกครั้งที่เสียงนินทาว่าสภาพเช่นนี้องครักษ์ป้ายทองก็คงเป็นเสือกระดาษเสียแล้วกระมัง พอได้ฟังบ่อยครั้งเข้า ต่อให้กิริยาภายนอกอู๋เหล่ยนั้นจะวางเฉยดังก้อนหินเดินได้คนเดิมก่อนจะบาดเจ็บสาหัสมิสนใจกับโลกหล้าอีกแล้ว ทว่าผู้ใดจะมารู้ดีไปกว่าตนเองว่าเขาก็ยังเป็นเพียงมนุษย์เพศชายผู้หนึ่งที่ยังคงความหยิ่งทระนงอยู่เต็มเปี่ยม ทั้งรัก โลภ โกรธ และหลงนั้น เขาล้วนยังคงมีเต็มเปี่ยมเช่นผู้อื่นหาใช่ก้อนหินไร้ความรู้สึกเช่นที่ถูกขนานนามแม้แต่น้อย

...เป็นองครักษ์หลวง ทว่าสิ้นพลังลมปราณ...อยู่มิสู้ตายจริงแท้...

...โครม!...

"ตะ...ใต้เท้า..."

   กายงดงามของบุปผาสวรรค์เช่นฉู่เหลียนเฉียว ถูกผลักลงไปบนเตียงด้วยไร้ความปรานีหรืออ่อนโยน ทว่าคนที่หมายตามาเนิ่นนานหวังว่าจะได้มีโอกาสรับใช้ใต้เท้าอู๋ผู้นี้สักครั้งเช่นนางจะโกรธเคืองก็หาไม่ เพราะชื่อเสียงของเขานั้นก็มิได้อ่อนด้อยไปกว่าใต้เท้าเซี่ยและใต้เท้าหูเลยแม้แต่น้อย

  เพราะตลอดเวลาหลายเดือนที่ใต้เท้าอู๋ย้ายมาอยู่ยังแคว้นฉางโจวแห่งนี้ ชื่อเสียงลือเลื่องว่าเขานั้นมีลีลารักที่ดุดันเผ็ดร้อนไปทางดิบเถื่อน แตกต่างจากเวลาปกติที่วางตัวดังก้อนหินก้อนหนึ่งไปจนสิ้น นางจึงอยากทดลองดูสักครั้ง และวันนี้ได้รับวาสนานั้นนางจึงพึงใจอย่างยิ่ง

"ถอดอาภรณ์ของเจ้าออก"

ริมฝีปากสีเดียวกับผลอิงเถาขยับสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก ดังกับเขาสั่งการเรื่องทั่วไปหาใช่กำลังจะมีกิจกรรมเข้าจังหวะแม้แต่น้อยไม่ แต่ยิ่งเขาเป็นเช่นนี้ฉู่เหลียนเฉียวล้วนยิ่งพึงพอใจอย่างหาที่สุดมิได้

...เพียงเท่านี้น้ำหวานกลางกายของนางก็หลั่งรินฉ่ำเยิ้มโดยมิต้องถูกเล้าโลมแล้ว...

"ใต้เท้ามิคิดให้เหลียนเฉียวปรนนิบัติก่อนสักนิดหรือเจ้าคะ"

สาวงามอันดับหนึ่งของหอชมบุปผาแห่งฉางโจวขยับกายยั่วยวนเยื้องย่างกรีดกราย โปรยจริตจะก้านตรงเข้าไปหากายสูงใหญ่กำยำเร้าอารมณ์ เพียงแรกเห็นเขาก้าวเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ บุปผากลางกายของนางก็ผลิตน้ำหวานจนฉ่ำเยิ้มรอคอยไปแล้ว ยิ่งพบเห็นกลิ่นอายดิบเถื่อนนางยิ่งกระหายใคร่เสพสมจนช่องทางรักบีบรัดกระตุกถี่ระรัวไปหมด

"เจ้าอยากทำสิ่งใดก็เร่งมือสักหน่อย ข้าหาได้มีเวลาทั้งราตรีเพื่อเจ้า"

สำหรับนางแล้วนี่คือครั้งแรกนับตั้งแต่ขายตนเองมาเป็นหญิงคณิกา ที่บุรุษผู้มาซื้อช่วงเวลาบำเรอความสุขตนเองแสดงกิริยาเย็นชา เพราะปกติแล้วเหล่าแขกทั้งแก่และหนุ่มแน่นที่นางเคยผ่านมาล้วนคลั่งไคล้นาง เพียงพบหน้าก็โถมกายเข้านัวเนียจนบางครั้งหมดเวลาที่พวกเขาจ่ายเงินไป ยังแทบไม่อยากปล่อยนางลงจากเตียง ต้องเดือดร้อนให้ท่านแม่หลิ่วได้ตามผู้คุมหอมาขับไล่ก็บ่อยครั้ง

"เร็วเข้า!"

คนที่นอนนิ่ง ๆ ก็สามารถเขย่าหัวใจสตรีซึ่งตายด้านกับความรักเช่นนางคณิกาเช่นฉู่เหลียนเฉียว เอ่ยน้ำเสียงกดต่ำ นางจึงลงมือคิดจะปลดเสื้อของเขาออกเป็นชิ้นแรก หวังจะสัมผัสกายแกร่งให้ชื่นใจสมกับที่รอคอยให้เขาเรียกนางมาปรนนิบัตินานหลายเดือน

"อย่ามาแตะต้องกายของข้า! ...เจ้าต้องการปรนนิบัติส่วนใดของข้า ก็จงปลดปล่อยเพียงส่วนนั้น ส่วนอื่นของร่างกายข้า เจ้าอย่าแต่จะคิดแตะต้องเด็ดขาด!"

...ตึก...ตึก...ตึก...

ยิ่งเขาเย็นชา ไยนางจึงหัวใจเต้นรัวเร็วเสียยิ่งกว่าพบรักครั้งแรกเสียอีก...สตรีวัย 19 หนาว ทว่าผ่านร้อนผ่านหนาว มากประสบการณ์เสียยิ่งกว่าคนวัย 30 กว่าหนาว คิดด้วยความไม่เข้าใจตนเอง

และเพียงนางเปิดเผยตัวตนของบุรุษที่ตนเองจะต้อง 'ปรนนิบัติ' ฉู่เหลียนเฉียวนางถึงกับตะลึงมองนิ่งไปชั่วอึดใจสั้น ๆ กับขนาดอันยิ่งใหญ่ มิผิดจากเสียงเล่าลือที่นางเคยได้ยินได้ฟังมา คณิกาสาวรู้สึกถึงความแห้งของลำคอจนเผลอกลืนน้ำลายลงไปหลายอึก

"เรื่องมากที่สุด!"

คนที่มีใจแค่เพียงปลดปล่อยสุดจะทนให้สตรีนางนี้มาชื่นชมแก่นกายตนเองโดยมิลงมืออันใดสักอย่าง เขาจึงพลิกกายลุกขึ้นจากเตียงแล้วจับกายงดงามสลักเสลา ผลักให้นางล้มลงไปนอนหงายแทนที่ตนเอง ก่อนจะตลบเพียงกระโปรงนางขึ้นแล้วเคลื่อนกายกำยำเข้าประกบชิดแนบสนิท

"อร้าย...ใต้เท้า...อ๊า..."

ฉู่เหลียนเฉียวที่ส่วนกลางร่างยิ่งกว่าพร้อม เมื่อถูกกายแกร่งกระแทกเข้าหานางก็ถึงกับกรีดร้องด้วยความซ่านสุขอย่างที่มิได้พบพานการร่วมรักเช่นนี้มานานเกินสามหนาว

"ยกขาทั้งสองข้างของเจ้าตั้งขึ้น อย่าให้มันมาแตะถูกกายของข้า หากเจ้ามิฟังข้าจะตัดทั้งขาและมือที่คิดจะสัมผัสกายของข้าออกเสียให้สิ้น!"

อู๋เหล่ยคำรามเข้าใส่เมื่อคนบนเตียงขยับกายเตรียมจะลุกขึ้นมาแนบชิดกับตนเอง เพราะในยามนี้ที่กำลังกระแทกแก่นกายเข้าฟาดฟันกับกลีบบุปผาแห่งสตรีเพศ นางนอนหงายพาดขวางไปกับกลางเตียงส่วนขาสองข้างนั้นลงห้อยอยู่ด้านล่าง เขาต้องการให้นางเปิดทางให้เขาได้ปลดปล่อยความใคร่เพียงเท่านั้น ส่วนอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง อู๋เหล่ยมิปรารถนาให้นางมาสัมผัสถูกผิวกายโดยไม่จำเป็น และนี่คือ 'กฎ' ที่หญิงคณิกาทุกนางจะเข้ามาปรนนิบัติเขาต้องรับรู้ และกระทำตามอย่างเคร่งครัดมาตลอด

เมื่อเขายิ่งขยับโยกด้วยจังหวะรุนแรง ฉู่เหลียนเฉียวนางก็ยิ่งสาสมใจ และเมื่อธรรมชาติของสตรีในยามที่นางพึงใจต่อลีลารักก็อดกลั้นเสียงครางครวญมิได้

"เอาหมอนมากัด...ข้าไม่อยากได้ยินเสียงของเจ้า...น่ารำคาญ!"

คนที่กำลังมัวเมากับรสสวาทถึงกับแทบตกสวรรค์ เมื่อได้ฟังประโยคที่ยิ่งกว่าคนไร้หัวใจของบุรุษที่กำลังสาดซัดท่อนลำเข้ามากลางกายตนเอง

"ข้าบอกให้เจ้า...หุบ...ปาก! "

แม้นเขาจะคล้ายคนผิดปกติ ทว่าฉู่เหลียนเฉียวนางกลับหลงใหลต่อความแปลกประหลาดนี้ของใต้เท้าอู๋เข้าจนโงศีรษะแทบไม่ขึ้น ยิ่งเขาส่งนางไปแตะขอบสวรรค์อย่างที่ไม่เคยได้รับมานาน นางก็ยิ่งบอกแก่ตนเองว่าครั้งต่อไป...และต่อไป...ผู้ที่จะได้ปรนนิบัติเขาตลอดไปจะต้องเป็นนางแต่เพียงผู้เดียว

เมื่อเสร็จสิ้นสมกับที่เพียงตั้งใจมาระบายความกำหนัดออกไปเช่นปกติของบุรุษหนุ่มวัยยังฉกรรจ์ อู๋เหล่ยก็เพียงวางตั๋วเงินเอาไว้ให้สตรีซึ่งช่วยปลดเปลื้องอารมณ์ แล้วก้าวจากไปไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ

เพราะสำหรับเขาแล้ว นับจากวันที่รับรู้ว่าตนเองถูกสตรีซึ่งพึงใจจนเคยคิดจะตบแต่งนางมาเป็นภรรยารัก นั้นทรยศหักหลังความรักที่เขามอบให้ไปแต่งงานกับบุรุษอื่น  เช่นนั้นความศรัทธาต่อความรักสำหรับเขาก็ตายลงไปนับตั้งแต่วันนั้น ส่วนการมาระบายความใคร่กับหญิงคณิกา เขาก็คิดว่าเป็นการแลกเปลี่ยนต่อกันเช่นเดียวกับคนทำการค้า เขาต้องการระบายกำหนัด ส่วนพวกนางก็ต้องการเพียงเงินทอง ต่างแลกเปลี่ยนเท่านี้ก็จบสิ้นแล้ว

ซึ่งก่อนจะถูกพิษกิเลน เพลิงอารมณ์ใคร่เขาก็สามารถควบคุมมันได้ ทว่าหลังจากหายรอดชีวิตกลับมาคราวนี้ เขาควบคุมมันได้ยากขึ้น ทว่าก็มิถึงกับควบคุมไม่ได้เสียเลย เพียงแค่เขาต้องแวะมาหาทางออกเช่นค่ำคืนนี้อยู่บ่อยกว่าเดิมก็เพียงเท่านั้น