บทที่ 6 สิ่งที่นางต้องการ

หลังจากที่กราบทูลขอสมรสพระราชทานกับจีหลุนได้สำเร็จ กัวเอินถงก็ขอให้แคว้นหมิงส่งทหารเข้าไปรักษาความสงบเรียบร้อยในดินแดนเซี่ยงซาวาน หมิงฮ่องเต้ทรงพอพระทัยยิ่ง การสู้รบที่ยืดเยื้อยาวนานที่ผ่านมา ทัพแคว้นหมิงไม่อาจจะลุกล้ำเข้าไปในดินแดนเซี่ยงซาวานได้ เป็นเพราะที่ตั้งถูกบดบังเอาไว้ด้วยเนินทรายหลายพันลูก

บัดนี้มีผู้ยินดีจะเปิดเผยเส้นทางเข้าเซี่ยงซาวานเพื่อให้ทหารแคว้นหมิงเข้าไปรักษาความสงบ ช่างน่ายินดีนัก

“เจิ้นให้สัญญาว่าทหารของแคว้นหมิงจะไม่สร้างความลำบากให้กับชนทั้งห้าเผ่า ขอเพียงมอบบรรณาการอย่างครบถ้วนทุกปี พวกเจ้าจะได้อยู่อย่างสันติ”

“ขอบพระทัย เพคะ”

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าไปพักผ่อนเถิด อีกสิบห้าวันพิธีแต่งงานระหว่างเจ้ากับแม่ทัพจีต้องเรียบร้อยอย่างแน่นอน ระหว่างนี้เจิ้นจะสั่งการไปยังกองทัพพยัคฆ์ไฟให้เตรียมคนเอาไว้”

            เมื่อกลับเข้าไปยังที่พัก กัวเอินถงล้มตัวลงนอน นางรู้สึกอ่อนล้าไปทั้งกายทั้งใจ ความวุ่นวายในห้าชนเผ่าแต่เดิมเหมือนจะเป็นเพียงความขัดแย้งเล็กๆ แต่บัดนี้รอยร้าวยากเกินจะสมาน

นางกับผู้ติดตามรอนแรมมายังเมืองหลวงแคว้นหมิงด้วยความเร่งรีบ นอกจากพักม้าแล้วก็ไม่กล้าแวะนอนค้างอ้างแรมตามโรงเตี๊ยม ด้วยเกรงว่าเผ่า    ฝูซาจะส่งคนตามมาไล่ล่า

กระทั่งมองเห็นประตูเมือง ความเครียดที่มีอยู่พลันทะลายลงกว่าครึ่ง บัดนี้แผนแรกของนางผ่านไปด้วยดี เหย้าหลีมองเห็นกัวเอินถงยกมือขึ้นก่ายหน้าผากก็ถอนหายใจ

            “คุณหนูเจ้าคะ ทำใจให้สบายเถิด ตั้งแต่เราออกเดินทางจนมาถึงที่นี่ ข้ายังไม่เห็นคุณหนูหลับสนิทเลยสักคืนนะเจ้าคะ”

            “อืม...วันนี้ข้ารู้สึกเพลียจริงๆ เห็นทีคงต้องนอนพักให้มากสักหน่อย เขาเอาพวกเรามาขังไว้ที่นี่แล้ว คงไม่มีคนมารบกวนแล้วกระมัง?”

            “เหย้าหลี หยวนจู้ พวกเจ้าก็ไปอาบน้ำพักผ่อนเถิด ที่นี่เวรยามเข้มงวดยิ่ง พวกเราคงจะหลับกันได้อย่างสบายใจ”

            “เจ้าค่ะ”

            ผ่านไปสามวัน จีหลุนก็ไปร่วมประชุมที่ท้องพระโรงอีกคราหนึ่ง คราวนี้ฮ่องเต้ทรงสอบถามถึงสถานการณ์ชายแดน เขาจึงได้กราบทูลทุกอย่างไปตามจริง ฮ่องเต้ทรงมีพระพักตร์เคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย

            “ครั้งนี้ เจ้ายินยอมแต่งงานกับธิดาของผู้นำห้าเผ่า ทำให้เราได้โอกาสส่งคนเข้าไปในเซี่ยงซาวาน นับว่าเป็นเรื่องดียิ่ง ของมีค่าที่นางนำมาถวายเจิ้น ล้วนเป็นสิ่งของที่ฮองเฮายืนยันว่าเป็นสมบัติล้ำค่า”

            “ฝ่าบาท นี่คงมิใช่แผนของห้าเผ่าที่จะหลอกให้กองทัพของเราเข้าไปดินแดนของพวกเขาหรอกนะพะยะค่ะ”

            ฮ่องเต้ทรงนิ่งไปเล็กน้อย “ตราสัญลักษณ์พระจันทร์ทองนั่นเป็นของจริง ในเมื่อนางได้รับมอบหมายให้ถือตรามายืนยันกับเจิ้น เจิ้นเชื่อว่าผู้นำห้าเผ่าอาจจะต้องการให้แคว้นหมิงเข้าไปจัดการบางเรื่องให้ เอาไว้เจ้าแต่งงานเสร็จเสียก่อน เรื่องนี้ค่อยหารือกันอีกครั้งก็แล้วกัน”

            สายพระเนตรของฮ่องเต้คล้ายจะทอดไปยังชินอ๋องพระอนุชาที่ควบคุมกองทัพทั้งหมด จีหลุนที่เหลือบขึ้นเห็นพอดี พลันนึกขึ้นได้ว่าเรื่องนี้คงผ่านการหารือระหว่างฮ่องเต้กับชินอ๋องเรียบร้อยแล้ว

            มาร่วมประชุมครั้งนี้ ขุนนางทั้งราชสำนักล้วนส่งสายตาเห็นอกเห็นใจมาที่แม่ทัพหนุ่มรูปงามกันทั่วหน้า

            พอกลับออกจากท้องพระโรง รองเสนาบดีฟ่านผู้เป็นน้องเขยก็มาชวนเขาไปยังจวนสกุลฟ่านเพื่อเยี่ยมน้องสาวและหลานๆ บัดนี้เขากลายเป็นท่านลุงของหลานทั้งสาม ชายหนุ่มจึงตอบตกลง

           

            จิ่งอี้องครักษ์ของจีหลุนได้รับมอบหมายให้ส่งคนไปจับตามองความเคลื่อนไหวของกัวเอินถง จิ่งอี้ยืนรออยู่ข้างรถม้า ในตอนที่จีหลุนกับ            ลี่เทียนเป่าออกมาจากจวนสกุลฟ่านเขาก็ไปกระซิบรายงาน

            “ข้าคิดไว้แล้วเชียว นางต้องมีภารกิจสำคัญ มิได้คิดจะมาสวามิภักดิ์โดยสุจริตแน่”

            “เหล่าจี บางทีภายในห้าเผ่าอาจจะเกิดความแตกแยกแล้วก็ได้ เจ้าจำเมื่อสามปีก่อนได้หรือไม่? ตอนที่เราเจอคนในร้านเหล้าหน้าด่าน พวกเขาพูดเรื่องที่หัวหน้าเผ่าเหลียนซาประลองกับหัวหน้าเผ่าฝูซา”

            “เผ่าฝูซาทำอาชีพล่าสัตว์ โหดเหี้ยมและรบแบบไม่ตายไม่เลิก อันที่จริงก็สมควรจะได้เป็นผู้นำของห้าเผ่า ไม่รู้เหตุใดหัวหน้าเผ่าเหลียนซาจึงกลายเป็นผู้นำเสียได้?”

            “ต้องมีลับลมคมในอย่างแน่นอน น่าเสียดาย ดินแดนเซี่ยงซาวานไม่อาจจะเดินทางเข้าออกได้ตามใจ” ลี่เทียนเป่าระบายลมหายใจ “นี่เป็นเพียงสถานที่เดียวที่ข้ายังไม่เคยเหยียบย่างเข้าไป”

            “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เหล่าลี่ อีกไม่นานเราต้องได้เข้าไปแน่ เจ้าไม่ได้ยินหรือว่ากัวเอินถงขอกำลังทหารเข้าไปรักษาความสงบในห้าแคว้น”

            กุนซือหนุ่มนิ่วหน้า “เห็นทีเรื่องนี้คงจะซับซ้อนมากกว่าที่เราคาด ข้าไม่เชื่อว่าผู้นำห้าเผ่าจะคิดชักศึกเข้าบ้านด้วยการเปิดทางให้กองทัพแคว้นหมิง”

            “ข้าก็คิดเหมือนเจ้า แต่ยังขบไม่แตกว่ามีปัญหาใดกัน? ท่าทางของกัวเอินถงก็มิใช่สตรีอ่อนแอที่ดูโง่งมเลยสักนิด ตามที่ข้าได้พูดคุยกับ        เจ้ากรมกลาโหมชิง กัวเอินถงผู้นี้ เดินทางผ่านด่านชายแดนด้วยหนังสือเดินทางปลอม นางเดินทางด้วยการอำพรางตัวตน และเพิ่งมาแสดงตัวที่ประตูทางเข้าเมืองหลวง นางย่อมมีศัตรูที่ต้องหลบหนี ไม่แน่ว่าการออกจากเซี่ยงซาวานของนาง อาจเป็นการหลบหนีมา”

            “หากฟังตามที่เจ้าเล่า แสดงว่าเกิดปัญหาระหว่างห้าเผ่าจริง แต่อย่างไรการยืมกองกำลังจากภายนอกก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอยู่ดี นี่มันเป็นการชักน้ำเข้าลึกชักศึกเข้าบ้านชัดๆ” ลี่เทียนเป่าใช้นิ้วเคาะหน้าผากเบาๆ

            แม่ทัพหนุ่มเอนหลังพิงผนังรถม้า “นี่ล่ะ ที่ข้าระแวงในตัวนาง กัวเอินถงผู้นี้ลึกลับซับซ้อนยิ่ง ดูเหมือนนางและบิดา เจาะจงอยากจะเข้ามาในสกุลจีของข้า อาจจะมีสิ่งที่ต้องการอยู่เป็นแน่”

            ลี่เทียนเป่าเด้งตัวขึ้นนั่งตัวตรง “จริงด้วย สกุลจีของเขาขึ้นชื่อด้านความลึกลับซับซ้อนอยู่เช่นกัน เจ้าเคยได้ยินถ้อยคำซุบซิบนินทาภายนอกหรือไม่?”

            “ก็...ก็เคยได้ยินมาบ้าง” น้ำเสียงของจีหลุนไม่ค่อยมั่นคงนัก

            “ตอนที่ข้าเข้าไปในเมืองฉู่จิ้ง ได้ยินนักเล่านิทานพูดถึงสกุลจีเอาไว้ว่ามีของวิเศษและวิชาที่แปลกประหลาดอยู่มาก บางทีคนสกุลกัวอาจจะต้องการของบางอย่างที่สกุลจีมี”

            จีหลุนนิ่งไปครู่ “เหล่าลี่ ข้าบอกเจ้าตามตรง สิ่งมีค่าที่คนส่วนน้อยรู้กันคือตรามังกรคู่ หากเจ้าหมายถึงสิ่งนี้ ข้าก็เสียใจด้วย บัดนี้มันถูกทำลายลงแล้ว”

            ลี่เทียนเป่าทำตาโต เขาเคยสงสัยเรื่องนี้มานานว่าเป็นเพียงตำนานหรือเรื่องจริง ที่แท้เรื่องนี้ก็มีมูล และหลายปีก่อนนั้นข่าวว่าฮ่องเต้ทรงบีบบังคับสกุลจีให้นำตรานี้ออกมาก็เป็นเรื่องจริง

“ตรา...ตรามังกรคู่ ที่สามารถใช้แทนพระลัญกรของฮ่องเต้นั่นหรือ?”

หากว่าสกุลจีคิดจะใช้มันในการก่อกบฏก็มีโอกาสทำได้ เพียงแต่ฝู่กั๋วกงมิได้สนใจในเรื่องนี้ บิดาของจีหลุนแต่งงานกับสตรีเพียงหนึ่งเดียวและมีบุตรธิดาสามคน เป็นเพียงขุนนางธรรมดาในราชสำนัก ไม่เข้าพรรคเข้าพวกกับผู้ใด เรื่องเหล่านี้ลี่เทียนเป่ารู้กระจ่างแจ้ง

            “ใช่ มันถูกทำลายไปแล้วด้วยฝีมือของน้องเขยและน้องสาวของข้า ฮ่องเต้ทรงทราบดี บัดนี้ละลายเป็นผุยผงอยู่ใต้เจดีย์วัดหยกสวรรค์ไปแล้ว”

            กุนซือหนุ่มอ่านสีหน้าและแววตาของสหายก็รู้ว่าจีหลุนพูดความจริง

            “ถ้าอย่างนั้น นางอาจจะต้องการตำแหน่งแม่ทัพของเจ้าเพื่อช่วยคุ้มครองบิดาและพี่ชายของนางเรืองอำนาจ ยืมมือเจ้าเพื่อกำจัดผู้นำแคว้นฝูซา”

            จีหลุนยกมือขึ้นตบบ่าสหายเบาๆ “ได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าว่าเริ่มเข้าเค้า”

            พอลงจากรถม้าเข้าไปถึงเรือนนอน จีหลุนก็ให้ลี่เทียนเป่านำเอากระดองเต่าของเขาออกมาทำนายอีกครา

            “เป็นเจ้าที่บอกข้าว่าการเข้าเมืองหลวงมาครั้งนี้คือความโชคดี หากเจ้าทำนายว่าการแต่งงานกับกัวเอินถงคือความโชคดี ถ้าอย่างนั้น ข้าอยากรู้ว่าสิ่งที่เราสองคิดเป็นความจริงหรือไม่?”

            “ไหนเจ้าบอกว่าจะไม่เชื่อถือการทำนายด้วยกระดองเต่าของข้าแล้ว?”

            “พูดมากน่า เหล่าลี่ ตอนนี้มีเพียงกระดองเต่าของเจ้าที่จะใช้ทำนายได้ จะเอาออกมาดีๆ หรือจะให้ข้าตบกระดองเต่าของเจ้าให้แตก”

            ลี่เทียนเป่ารีบยกมือเตรียมดันร่างของจีหลุนที่จะเคลื่อนเข้ามาใกล้

            “อย่าๆ ข้าเอาออกมาแล้ว เดี๋ยวข้าทำนายให้เจ้าเอง”