บทที่ 10

บทที่ 10

เช้าวันถัดมา เรือนนอนของฮูหยินแม่ทัพเซียวที่ควรจะเงียบสงบหลังคืนอันเหน็ดเหนื่อยกลับมีแขกไม่ได้รับเชิญ

ม่านบางถูกเลิกขึ้นเบา ๆ เสียงฝีเท้าแผ่วเบา และกลิ่นหอมของเครื่องหอมชั้นดีที่ไม่คุ้นเคย อู่เหมยหลินยังไม่ลืมตา แต่สติกลับตื่นเต็มที่ นางเอียงหูเล็กน้อย รับฟังเสียงกระซิบของสาวใช้ทั้งสองที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“ท่านราชครูมา…” เสียงของม่านม่านสั่นเล็กน้อย “พร้อมฮูหยินอู่…”

อี้เจียงกลืนน้ำลาย “มาแต่เช้าเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่…”

เหมยหลินยังคงหลับตา แต่ในใจตื่นเต็มที่

ราชครูอู่…บิดาของเจ้าของร่างนี้

และต้นตอของปัญหาหลายอย่างที่นางเพิ่งรับรู้

ไม่นานนักเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังใกล้เข้ามาก่อนจะหยุดลงไม่ไกลจากเตียง

“ยังไม่ตื่นหรือ” เสียงชายวัยกลางคนดังขึ้นนิ่ง เรียบแต่แฝงอำนาจ

“เพิ่งคลอดเมื่อคืน คงอ่อนเพลีย” เสียงสตรีอีกคนตอบ น้ำเสียงอ่อนโยน แต่กลับเย็นลึกอย่างประหลาด

เหมยหลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น อย่างช้า ๆเหมือนเพิ่งตื่น สายตาเลื่อนมองไปยังคนทั้งสองชายวัยกลางคนในชุดขุนนางสีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยการคำนวณข้างกายสตรีในชุดหรูหรา ท่าทางสง่างามแต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับทำให้รู้สึกไม่สบายใจ แต่มองมุมใดก็ไม่มีส่วนใดเหมือนนาง

“ท่านพ่อ…”

เหมยหลินเอ่ยเสียงแผ่ว แกล้งทำเป็นอ่อนแรง ราชครูอู่พยักหน้าเล็กน้อย

“ตื่นแล้วก็ดี” เขาไม่แม้แต่จะถามไถ่อาการสายตาเพียงกวาดมองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าเรื่อง“เย็นนี้…” เขาเอ่ย “สามีของเจ้าจะไปงานเลี้ยงใช่หรือไม่” คำถามนั้นตรงและไม่มีการอ้อมค้อม เหมยหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย

“งานเลี้ยงหรือเจ้าคะ…” นางแกล้งทำเป็นงุนงง ทั้งที่ในใจเริ่มระแวดระวัง ราชครูอู่แค่นหัวเราะเบา ๆ

“ก็งานเลี้ยงที่ข้าสั่งให้เจ้ามากล่อมให้แม่ทัพเซียวเข้าร่วมอย่างไรล่ะ”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงทันที อี้เจียงกับม่านม่านก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาใคร เหมยหลินนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบกลับ

“ลูกยังไม่ทันได้พูดเรื่องนี้กับท่านแม่ทัพ…” ทั้งที่ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมได้พูดคุยเรื่องนี้กับสามีแล้วหรือไม่ แต่ตอบเช่นนี้ไปก่อน แต่ดูสิ…

บุตรสาวเพิ่งตกน้ำกลับไม่มาเยี่ยม พอคลอดลูกแทนที่จะถามถึงอาการหรือถามถึงหลานก่อน ดันเอาเรื่องงานเลี้ยงมาก่อน

“ไร้ประโยชน์จริง ๆ” ราชครูตัดบททันทีน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าตั้งท้องให้เขาแถมดูสิ…” สายตาเขาเลื่อนลงไปยังทารกที่นอนอยู่ข้างกาย “ยังคลอดบุตรชายให้ขนาดนี้ชี้นกเป็นไม้ ชี้ไม้เป็นนกก็ยังได้แล้วมิใช่หรือ”

โห…………………พ่อเจ้าของร่างนี้จริงดิ ไม่แปลกใจแล้วทำไมแม่ทัพเซียวจึงไม่ค่อยชอบพ่อตา

คำพูดนั้นไม่ต่างจากการตำหนิ หรือแม้แต่ดูแคลน เหมยหลินรู้สึกเลือดขึ้นหน้าเล็กน้อยแต่ยังคงเก็บสีหน้า หากเป็นนางในยุคปัจจุบัน ไม่มีทางที่ใครจะฉอดใส่นางแล้วรอดไปได้สักคน หัวหงอกหัวดำนางดึงทิ้งมาหมดแล้วหากล้ำเส้นกัน

ชีวิตของหมวยเล็กรายล้อมไปด้วยคนรักและเอ็นดู…ยกเว้นอาคิราเอาไวคนแล้วกัน แต่ถึงอย่างนั้นกว่าจะอายุสามสิบ หมวยเล็กก็ผ่านเรื่องราวมากมาย ใช้ชีวิตหนึ่งชีวิตครบรสชาติ บุตรสาวคนเล็กของเจ้าสัวก็ใช่ว่าจะไม่ต้องทำงาน หมวยเล็กเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายบุคคล การเจรจาต่อรองกับคนเธอทำได้ดี แต่ก็นั่นล่ะยกเว้นอาคิรา ทุกวันนี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงฟิลขาดทุกรอบเวลาเจอคู่หมั้นหนุ่ม

ฮูหยินอู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มบางก่อนจะเอ่ยเสริม “ท่านพี่อย่าได้ดุนางนักเลยเจ้าคะ”

น้ำเสียงอ่อนโยนแต่สายตากลับจับจ้องมาที่นางอย่างประเมิน ทำเอาวนิดาตัดเรื่องในอดีตที่ผ่านมากลับมาอยู่ที่เรื่องราวตรงหน้าเสียก่อน

“อย่างไรเสีย…ลูกสาวของเราก็เพิ่งคลอดควรให้เวลาปรับตัวบ้าง”

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนปกป้อง แต่กลับไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย ราชครูอู่แค่นเสียงในลำคอ

“ข้าหรือสู้อุตส่าห์ลงแรงไปตั้งมากมาย” เขาพูดช้า ๆ เน้นทุกคำ “หากไม่เพราะยาปลุกกำหนัด…” สายตาคมหันมาจ้องนางตรง ๆ “มีหรือเจ้าจะได้บุตรชายจากแม่ทัพ”

คำพูดนั้นเหมือนค้อนหนักทุบลงกลางใจแม้จะรู้อยู่แล้ว แต่การได้ยินจากปากคนที่ลงมือทำจริง ๆ ก็ยังทำให้รู้สึก…ขยะแขยง

เหมยหลินกำมือแน่นใต้ผ้าห่มเล็บจิกลงบนฝ่ามือ แต่สีหน้ายังคงเรียบ

“ลูก…” นางเอ่ยเสียงเบา “ไม่คิดว่าท่านพ่อจะต้องทำถึงเพียงนี้เพื่อลูก”

ราชครูอู่หรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

“ทำเพื่อเจ้าอะไรกัน…” เขาตอบเรียบ ๆ “ใช้เงินทองก็แล้ว ใช้ตำแหน่งก็แล้ว แม่ทัพเซียวก็ไม่คิดจะหันหลังใช้รัชทายาท ก็เหลือแต่วิธีหญิงงาม หากไม่เพราะวางแผนว่าเจ้าจะฆ่าตัวตาย มีหรือเจ้าจะได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพหรือ”

คำถามนั้นไม่มีคำตอบที่ต้องการเพราะคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว ว่าแท้จริงแล้ว จุดเริ่มต้นไม่ใช้เพราะอู่เหมยหลินหลงรักแม่ทัพหนุ่ม แต่เพราะราชครูต้องการให้บุตรสาวเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพ ว่าแล้วเชียว มันจะไปมีได้อย่างไร `รักแรกพบ` แต่ดันต้องมารู้ว่าเจ้าของร่างนี้ถูกบิดาจับให้แต่งงานกับชายแปลกหน้าเพื่อผลประโยชน์ การที่ราชครูเอ่ยออกมาอย่างไม่อ้อมค้อมเช่นนี้ก็แสดงว่าอู่เหมยหลินคนก่อนก็รู้อยู่แล้วว่าบิดาของนางตั้งใจทำส่ิงใด นางร่วมมือกับบิดาสินะ

“จำเอาไว้” เสียงของเขาเย็นลง “เจ้าคือหมากตัวหนึ่งของตระกูลหน้าที่ของเจ้า…คือทำให้แม่ทัพเซียวอยู่ฝ่ายเดียวกับเรา”

คำพูดนั้นหนักแน่นไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งเหมยหลินเงียบ แต่ในใจเดือดพล่าน

หมาก?

นางไม่ใช่หมากของใคร อู่เหมยหลินคนก่อนอาจจะยอม แต่นางไม่ใช่ ไม่ใช่ของเขา ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น

ฮูหยินอู่ก้าวเข้ามาใกล้เล็กน้อยยิ้มบาง“เหมยหลิน…” นางเรียกชื่อเบา ๆ “เจ้าเป็นเด็กดีมาตั้งแต่เด็ก เชื่อคำพูดของพ่อเจ้า เพียงแค่ใช้สิ่งที่เจ้ามี…” สายตานางเลื่อนไปยังทารก “ทั้งความงาม…และลูกคนนี้ แม่ทัพจะไม่ยอมตามใจเจ้าได้อย่างไร”

คำพูดนั้นชัดเจนและน่ารังเกียจ เหมยหลินรู้สึกอยากหัวเราะแต่ก็กลั้นไว้ “ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ…” นางตอบเบา ๆ ก้มหน้าลง เหมือนยอมรับ แต่ในใจตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ราชครูอู่พยักหน้าพอใจ

“ดี” เขาหันหลังเตรียมจะออกจากห้อง“อย่าทำให้ข้าผิดหวังอีก” คำสั่งทิ้งท้าย หนักอึ้ง

ฮูหยินอู่มองนางอีกครั้งก่อนจะยิ้มบางแล้วเดินตามออกไป ประตูปิดลงความเงียบกลับมาอีกครั้ง อี้เจียงกับม่านม่านเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“ฮูหยิน…” ม่านม่านเอ่ยเสียงเบา

เหมยหลินยังคงนั่งนิ่ง ไม่ตอบมือค่อย ๆ ลูบศีรษะทารกเบา ๆ แววตาเปลี่ยนไป จากที่เคยสับสน กลายเป็นนิ่งลึก และเย็นลง

“ได้ยินแล้วใช่ไหม…” นางพึมพำเบา ๆเหมือนพูดกับลูกน้อย “เขาบอกให้แม่ใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ” นิ้วเรียวหยุดลง ก่อนจะกำแน่นเล็กน้อย

“แต่แม่ไม่ใช่เขา…จิ้งเฉิน ความสุขตลอดไปของแม่” ไม่ว่าค่านิยมยุคนี้จะมองลูกเป็นเครื่องมือ เป็นลู่ทาง แต่สำหรับนางไม่ใช่ แม้จะไม่ใช่คนในยุคนี้แต่แรก แต่นางคลอดเด็กคนนี้ออกมา เจ็บปวดจนร่างกายแทบฉีกขาด เด็กคนนี้คือลูกของนาง ไม่ว่าใครก็เปลี่ยนแปลงมันไม่ได้ สำหรับนางลูกคือสิ่งล้ำค่า อีกอย่างหนึ่ง นางคือหมวยเล็กบุตรสาวคนสุดท้องของเจ้าสัวประจักษ์ เป็นที่รักของทุกคนในบ้าน รวมทั้งบ้านของคู่หมั้นอย่างอาคิราด้วย เขาถึงได้จิกกัดหมวยเล็กทุกครั้งที่เจอหน้า เพราะไม่ชอบที่ทุกคนรักหมวยเล็กแม้กระทั่งบิดามาราของเขา

“เจ้าไม่ใช่หมากของแม่…แต่เป็นที่รัก เป็นดวงใจ” นางเงยหน้าขึ้นสายตาคมกริบ ตัวนางไร้ซึ่งความผูกพันกับราชครูอู่ ดูท่าจะอยู่ที่จวนแห่งนี้ไม่ได้เสียแล้ว ลมพัดผ่านม่านเบา ๆ แสงแดดอ่อนส่องเข้ามาในห้อง