บทที่ 9

บทที่ 9

วนิดาโอบกอดทารกน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน ร่างเล็กอุ่นนุ่มแนบอก กลิ่นน้ำนมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาแตะปลายจมูก นางไม่เคยคิดไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการ ว่าสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เพียงเท่านี้

จะสามารถทำให้นาง…ตกหลุมรักได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบหัวใจที่เคยแข็งกระด้างเพราะโลกอีกใบ เพราะการเอาตัวรอด เพราะการไม่ไว้ใจใคร กลับอ่อนยวบลงอย่างน่าประหลาด เพียงแค่เด็กคนนี้ขยับนิ้วเล็ก ๆ เพียงแค่เสียงหายใจแผ่วเบา ก็ทำให้ความรู้สึกบางอย่างพองโตขึ้นในอก

“ตัวเล็ก…” นางพึมพำเบา ๆ ปลายนิ้วแตะแก้มอ่อนนุ่มของทารกอย่างระมัดระวัง กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอออกแรงมากไป

“เจ้าออกมาจากท้องข้าได้อย่างไรกันนะ…”คำถามนั้นไม่มีคำตอบ แต่สายตาที่มองลงไป เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่แม้แต่นางเองยังแปลกใจ

อี้เจียงกับม่านม่านที่ยืนอยู่ไม่ไกลแอบยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

“ฮูหยิน…”ม่านม่านเอ่ยเสียงเบา“คุณชายน้อยแข็งแรงมากเจ้าค่ะ”

“เจ้าค่ะ” อี้เจียงเสริม “ร้องเสียงดังดีนัก”

วนิดายิ้มมุมปากเล็กน้อยสายตายังไม่ละจากเด็กในอ้อมแขน“ดีแล้ว…” นางตอบเบา ๆในใจกลับคิดไปอีกทาง อย่างน้อยชีวิตนี้ก็ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความสูญเสียทั้งหมด

ยังมีบางอย่าง…ที่เป็นของนางจริง ๆ

“ว่าแต่…”นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “แม่ทัพรู้หรือยัง”คำถามนั้นทำให้สองสาวใช้ชะงักไปเล็กน้อยอี้เจียงก้มหน้า

“บ่าวส่งคนไปแจ้งแล้วเจ้าค่ะ…”

ม่านม่านเม้มปาก“แต่…”

“แต่อะไร”วนิดาเลิกคิ้ว

อี้เจียงลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ“ท่านแม่ทัพ…ยังไม่ได้มาที่เรือนเจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นไม่เหนือความคาดหมายวนิดาหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“อืม” นางตอบเพียงเท่านั้นไม่ได้แสดงความผิดหวังเพราะไม่ได้คาดหวังตั้งแต่แรกสายตากลับไปมองเด็กในอ้อมแขนอีกครั้ง “ก็ดีแล้ว…” นางพึมพำ “ไม่มาก็ดี”

เพราะถ้าเขามานางก็ไม่รู้จะต้องทำหน้าแบบไหนใส่เขา พ่อของเด็กคนนี้…ที่ดูจะเกลียดเจ้าของร่างเดิมเข้าไส้

ความทรงจำที่ได้จากคำเล่าของคนรอบตัวรวมถึงท่าทีของเขาเอง ชัดเจนพอ เขาไม่ต้องการนาง ไม่ต้องการการแต่งงานนี้และไม่ต้องการลูกคนนี้ด้วยซ้ำ

“แต่ก็แปลกนะ…”วนิดาพึมพำกับตัวเอง  “เข้าหอกันแค่ครั้งเดียว…ดันท้องเลย”นางหัวเราะแผ่วเบามุมปากยกขึ้นอย่างมีเลศนัย “น้ำเชื้อก็ดีเหมือนกันนี่”

คำพูดนั้นทำเอาอี้เจียงกับม่านม่านหน้าแดงก่ำทันที “ฮูหยิน!”

ม่านม่านร้องเบา ๆ อย่างตกใจ “เรื่องเช่นนี้…”

“พูดตรง ๆ ก็ดีแล้วนี่”วนิดายักไหล่เล็กน้อยไม่คิดจะปิดบังอะไร โลกเดิมของนางเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องต้องเขินอายขนาดนั้น แต่พอเห็นปฏิกิริยาของสองสาวใช้ก็พอเข้าใจ

“โอเค ๆ ไม่พูดแล้วก็ได้” นางโบกมือเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปสนใจลูกของตนต่อทารกน้อยเริ่มสงบลงเสียงร้องเบาลงเปลี่ยนเป็นเสียงหายใจสม่ำเสมอ ดวงตาปิดสนิทเหมือนกำลังหลับ

“นอนแล้วเหรอ…”วนิดายิ้มบาง“เลี้ยงง่ายดีนี่”

อี้เจียงหัวเราะเบา ๆ“เด็กแรกเกิดก็เช่นนี้เจ้าค่ะฮูหยินกิน นอน ร้องไห้แล้วก็…” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย “ทำให้คนเป็นแม่หลงจนถอนตัวไม่ขึ้น”

คำพูดนั้นทำให้วนิดานิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง

“จริงด้วยสิ…”

นางก้มลงมองเด็กในอ้อมแขนสายตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ข้าเพิ่งเจอเจ้าไม่กี่ชั่วโมงเอง…แต่เหมือนจะหนีไม่พ้นแล้ว”ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนไม่ใช่ความรักแบบหนุ่มสาวไม่ใช่ความผูกพันแบบเพื่อนแต่เป็นบางอย่างที่ลึกกว่าแน่นกว่าและไม่ต้องการเหตุผล

“เจ้าชื่ออะไรดีนะ…”นางพึมพำคิ้วขมวดเล็กน้อยในหัวเริ่มคิดจริงจัง

ชื่อเป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะในโลกนี้

“ฮูหยิน…”ม่านม่านเอ่ยขึ้น“เรื่องตั้งชื่อ คงต้องให้ท่านแม่ทัพเป็นผู้ตัดสินนะเจ้าคะ”

คำพูดนั้นทำให้นางชะงักก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “งั้นเหรอ” น้ำเสียงเรียบ ๆ

แต่แววตาแฝงอะไรบางอย่าง “ถ้าเขาไม่สนใจล่ะ ลูกข้ามิต้องไร้ชื่องั้นหรือ”

อี้เจียงกับม่านม่านมองหน้ากันไม่มีใครกล้าตอบ เพราะคำตอบ ทุกคนรู้ดีอยู่แล้ว

วนิดาไม่ได้ซักต่อเพียงแค่ก้มลงมองลูกอีกครั้งมือเล็ก ๆ ของทารกขยับคว้านิ้วของนางเอาไว้แน่นความรู้สึกนั้นทำให้หัวใจสะดุด

“งั้น…”นางพึมพำ“ข้าตั้งเองก็แล้วกัน”เสียงนั้นเบาแต่หนักแน่น อี้เจียงอ้าปากจะพูดแต่สุดท้ายก็เงียบ เพราะแววตาของฮูหยินในตอนนี้ ไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่สตรีที่อ่อนแอ ไม่ใช่คนที่เอาแต่ร้องไห้ยามกลับมาจากเรือนหลัก

“ต่อให้ไม่มีใครต้องการเจ้า…”วนิดาพูดกับลูกเบา ๆ “ข้าก็ต้องการต่อให้โลกนี้ไม่ยอมรับเจ้า…ข้าจะยอมรับเอง” คำพูดนั้นไม่ได้ดังแต่กลับชัดเจนและหนักแน่นยิ่งกว่าสิ่งใด

ในขณะเดียวกันนอกเรือนร่างสูงของเซียวหานยืนอยู่เงียบ ๆ เขามาถึงตั้งแต่เมื่อครู่แต่ไม่ได้เข้าไป

เสียงเด็กร้อง…เขาได้ยินแล้ว

คำรายงาน…เขาก็รู้แล้ว บุตรชาย

คำคำนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวเขาควรดีใจหรือไม่ เขาเองก็ไม่แน่ใจ เพราะเด็กคนนี้ ไม่ได้เกิดจากความต้องการของเขา แต่เป็นผลของแผนการของคนอื่น ทว่า… เมื่อได้ยินเสียงร้องนั้น

หัวใจที่แข็งกร้าวกลับสั่นไหวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

“ท่านแม่ทัพ…” บ่าวที่ยืนข้าง ๆ เอ่ยขึ้นเบา ๆ “จะเข้าไปหรือไม่ขอรับ”

เซียวหานนิ่งไป สายตาทอดมองไปยังประตูเรือนก่อนจะหันหลัง “ไม่จำเป็น”

คำตอบสั้น ๆ เขาเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และเสียงลมหายใจของเด็กน้อยในเรือน

ภายในห้องวนิดายังคงโอบกอดลูกไว้ไม่รู้เลยว่ามีใครบางคน ยืนอยู่ใกล้เพียงใดและเลือกจะจากไป โดยไม่แม้แต่จะมองแต่สำหรับนางมันไม่สำคัญแล้ว เพราะตั้งแต่วินาทีที่เด็กคนนี้ลืมตาดูโลก

ชีวิตของนางก็มีสิ่งที่ต้องปกป้องเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งและครั้งนีนางจะไม่ยอมเสียมันไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม