บทที่ 9

ขบวนคุ้มกันของต้าปาถูได้แจ้งข่าวว่าพวกเขาจะมาถึงในอีกห้าวันข้างหน้า โดยขอให้หนู่เอ๋อร์เจียง กู่ลี่น่า และตี๋ลี่เสวี่ยไปรอที่นอกเมือง เพื่อที่จะเร่งเดินทางกลับในทันที ด้วยระยะทางระหว่างเมืองหลวงของแคว้นต้าจิ้งกับเมืองหนิงเปียนนั้น ต้องใช้เวลาเดินทางมากถึงสองเดือนด้วยกัน

หนู่เอ๋อร์เจียงจึงได้เข้าไปแจ้งข่าวแก่เหรินอี้โหว ซึ่งเหรินอี้โหวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด ด้วยข้อตกลง ตั้งแต่ที่หนู่เอ๋อร์เจียงเข้ามาทำงานในวันแรกที่เขาสามารถจากไปเมื่อใดก็ได้ ซึ่งยามนี้ก็ผ่านมาร่วมสิบปีแล้ว

หนู่เอ๋อร์เจียงเป็นบุรุษที่มีความรู้ความสามารถในการดูแลม้าเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังใจดีพร้อมถ่ายทอดความรู้ให้แก่ผู้ดูแลคนอื่น ๆ อย่างเต็มที่ จึงทำให้การจากไปของเขาไม่ส่งผลกระทบต่อการดูแลม้าในจวนมากนัก

ซึ่งเหรินอี้โหวเองก็พึงพอใจในส่วนนี้เป็นอย่างมาก จึงได้มอบเงินก้อนหนึ่งไว้ให้หนู่เอ๋อร์เจียงไปตั้งตัวที่เมืองหนิงเปียน ซึ่งหนู่เอ๋อร์เจียงก็ไม่ได้ปฏิเสธในสินน้ำใจในครั้งนี้

ในระหว่างห้าวันนั้น เจิ่งเสวี่ยอิ๋งและตี๋ลี่เสวี่ยต่างคลุกอยู่ด้วยกันที่เรือนชิงหนิง เพื่อที่จะถ่ายทอดเรื่องราวของแต่ละคนให้อีกฝ่ายรับรู้มากที่สุด

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเหรินอี้โหว ฉินซื่อ อนุอวี้ และบรรดาพี่สาวน้องสาวของนางให้ตี๋ลี่เสวี่ยฟัง รวมถึงความเป็นไปในเมืองหลวง บรรดาขุนนาง ฮูหยิน และคุณหนูจากจวนต่าง ๆ

ในส่วนของความสามารถสี่ศาสตร์ของแม่นางในเมืองหลวงนั้น เจิ่งเสวี่ยอิ๋งไม่นึกเป็นกังวล เพราะตั้งแต่วัยเยาว์ที่นางฝึกความสามารถเหล่านี้ ตี๋ลี่เสวี่ยก็อยู่ร่วมฝึกกับนางด้วย เรียกได้ว่าความสามารถของนางและตี๋ลี่เสวี่ยนั้นอยู่ในระดับเดียวกันอย่างโชคดี

ส่วนตี๋ลี่เสวี่ยเองก็เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเผ่าอุยกูร์และบรรดาผู้อาวุโสเท่าที่นางจะจำความได้ ข้อห้ามและข้อควรระวังต่าง ๆ อีกทั้งยังให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเข้านับถือศาสนาอิสลามเช่นเดียวกับตนอีกด้วย ซึ่งส่วนนี้ เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

กล่าวได้ว่าห้าวันนั้น ทำให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเป็นตี๋ลี่เสวี่ยได้อย่างสมบูรณ์แบบ...

แต่ตี๋ลี่เสวี่ยจะเป็นเจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้หรือไม่... เจิ่งเสวี่ยอิ๋งชักไม่แน่ใจ...

และแล้ววันที่หนู่เอ๋อร์เจียง กู่ลี่น่า และ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ จะต้องเดินทางกลับเมืองหนิงเปียนก็มาถึง...

‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ ได้เข้าไปขออนุญาตเหรินอี้โหวออกนอกเมืองหลวง เพื่อที่จะไปกราบไหว้หลุมศพมารดาของตนและขอค้างคืนที่วัด เพื่ออุทิศผลบุญให้แก่มารดา แม้ว่าการกระทำนั้นจะทำให้ตี๋ลี่เสวี่ยรู้สึกไม่สบายใจอย่างหนักหน่วง

หากแต่เมื่อนางพิจารณาถึงสถานการณ์ในปัจจุบัน แม้แต่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยังเลือกที่จะเข้าสู่ศาสนาอิสลาม ตัวนางเองก็ควรจะวางตัว ประพฤติตนเฉกเช่นเดียวกับที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเคยเป็นมา

ยามอู่ หนู่เอ๋อร์เจียงได้พากู่ลี่น่าและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเข้าไปลาเหรินอี้โหวและฉินซื่อเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อขอบคุณสำหรับการให้ที่พักพิงและจ้างงานตลอดสิบปีมานี้

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก้มศีรษะขอบพระคุณบิดาที่เลี้ยงดูมานับสิบปีในใจ นอกเหนือจากความกตัญญูนั้นแล้ว นางพบว่าตนไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันอื่นใดซ่อนอยู่ในจวนนี้อีกเลย

จนกระทั่งปลายยามอู่ รถม้าสองคันก็เคลื่อนออกจากจวนเหรินอี้โหวตรงออกนอกเมืองหลวงไปยังวัดหลิงจี้ที่ตั้งอยู่บนเนินเขาไม่ไกลจากกำแพงเมืองหลวงมากนัก

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเลิกชายผ้าม่านขึ้น เพื่อมองจวนเหรินอี้โหวที่เติบโตมาอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย จนกระทั่งลับสายตาไป ดวงตากลมโตที่เคยเหม่อมองกลับมาทอประกายสดใส เมื่อตระหนักได้ว่านางกำลังจะได้เริ่มชีวิตใหม่แล้ว

ชีวิตใหม่ที่สดใสกำลังรอนางอยู่ที่เมืองหนิงเปียน!!

เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม รถม้าคันแรกก็หยุดลงที่ปลายเนินเขาของวัดหลิงจี้ ตี๋ลี่เสวี่ยก้าวลงมาอย่างช้า ๆ ตามแบบฉบับของแม่นางในเมืองหลวง

รถม้าคันที่สองจึงได้หยุดตาม หนู่เอ๋อร์เจียง กู่ลี่น่า และเจิ่งเสวี่ยอิ๋งก้าวลงมาจากรถม้าด้วยเช่นกัน

“ท่านลุง ท่านป้า ลี่ลี่” ตี๋ลี่เสวี่ยเอ่ยเรียกอีกฝ่ายทีละคนด้วยเสียงสะอื้น ดวงตาเมล็ดซิ่งของร่างกายที่นางครองอยู่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา “พวกท่านต้องไปแล้วจริง ๆ หรือ?”

*หนึ่งชั่วยาม หมายถึง 2 ชั่วโมง

*ยามอู่ หมายถึง ช่วงเวลา 11.00-12.59 น.