บทที่ 8

คำถามของตี๋ลี่เสวี่ย ทำให้สองดรุณีน้อยต้องมองตากันอีกคราว ก่อนจะหลุดหัวเราะแผ่วเบา

“อืม... ตอนนี้ ข้าคือเจ้า ส่วนเจ้าก็คือข้า อย่างแรก เราคงต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมให้คล้ายคลึงคนเดิมก่อนกระมัง” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งบอก ก่อนจะเห็นตี๋ลี่เสวี่ยกางแขนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตัวเองอย่างหมดแรง

“ท่านจะให้ข้าแสร้งวางตัวเรียบร้อยอ่อนโยนอย่างนั้นหรือ?” ตี๋ลี่เสวี่ยถามด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย “มันมิใช่ตัวข้าเลยแม้แต่น้อย”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเห็นเช่นนั้นก็เลียนแบบท่าทางของสหาย กางแขนแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงข้างกัน “ส่วนเจ้าก็จะให้ข้าแสร้งวางตัวท้าตีท้าต่อยกับผู้อื่นอย่างนั้นหรือ? มันก็มิใช่ตัวข้าเลยแม้แต่น้อย”

“อุ๊บ! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!” สองสหายหัวเราะเริงร่า เมื่อถูกอีกฝ่ายหยอกเย้าถึงพฤติกรรมส่วนตัว

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งหัวเราะจนเสียงสั่นเครือ ก่อนจะถอนหายใจ “เจ้ามิจำเป็นต้องเรียบร้อยอ่อนโยนหรอก แต่เดิมข้าก็มิใช่แม่นางเช่นนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่สุขภาพและฐานะของข้า มันจำเป็นต้องโอนอ่อนตามผู้อื่น”

“หากไม่โอนอ่อน แล้วไปฟ้องท่านพ่อ ก็มิวายโดนพี่หญิงใหญ่รังแกหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ ข้าจึงต้องจำยอมอยู่เช่นนั้น เพราะรู้ดีว่าต่อให้ฟ้องไปก็ไม่ช่วยให้ชีวิตดีขึ้น”

“แต่ในยามนี้ สุขภาพของข้าดีขึ้นมากแล้ว และตัวข้าในตอนนี้ก็เป็นของเจ้าแล้ว เจ้าปรารถนาที่จะทำสิ่งใด เจ้าก็ทำได้อย่างเต็มที่ ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย”

ตี๋ลี่เสวี่ยพยักหน้าอย่างพึงพอใจในคำอนุญาตของเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง “ท่านก็เช่นกัน... ยามนี้ ท่านเป็นชาวอุยกูร์แล้ว พวกเรารักอิสระ เลือกกระทำสิ่งต่าง ๆ อย่างเปิดเผย ท่านสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสรเสรี ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงกรอบประเพณีเช่นแม่นางในห้องหออีกต่อไปแล้ว”

“อื้อ!” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งพยักหน้ารับ “จริงสิ... พวกเครื่องประดับและตั๋วเงินทั้งหมดที่ข้ามี ข้ายกให้เจ้าทั้งหมดเลยนะ”

“หื้ม?” ตี๋ลี่เสวี่ยถึงกับลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหมุนตัวมามองสหายที่นอนเล่นอยู่บนเตียง “ท่านจะไม่เอาพวกของมีค่าเหล่านั้นไปเลยหรือ?”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยกยิ้มย้อนถาม “ยามนี้ ข้าเป็นชาวอุยกูร์นะ แล้วข้าจะเอาเครื่องประดับของสาวในเมืองหลวงไปด้วยเหตุใด เจ้าต่างหากที่ยังต้องอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ เครื่องประดับและตั๋วเงินเหล่านั้นมีความจำเป็นสำหรับเจ้ามากกว่าข้านะ”

ตี๋ลี่เสวี่ยคิดตามก็เห็นด้วย “ได้ เช่นนั้น ข้าก็จะรับไว้”

“อ๊ะ! แต่ว่าข้าจะขอของจากเจ้าหนึ่งชิ้น” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยเช่นกัน ก่อนจะยกนิ้วชี้ไปที่คอของอีกฝ่าย “ข้าอยากจะขอจี้หยกของอี๋เหนียงของข้าน่ะ”

ตี๋ลี่เสวี่ยก้มลงมองสาบเสื้อชั้นใน “อ่อ! จริงด้วย จี้หยกนี้เป็นของอนุอวี้ อี๋เหนียงของท่านนี่เนอะ”

ตี๋ลี่เสวี่ยถอดจี้หยกนั้นส่งให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งอย่างว่าง่าย

“ขอบใจนะ ลี่ลี่” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งบอก พร้อมรับจี้หยกนั้นมาถือไว้ แวบหนึ่งที่ปลายนิ้วลูบผ่านหยกเนื้อละเอียด เจิ่งเสวี่ยอิ๋งสัมผัสได้ถึงรอยแตกร้าวเล็ก ๆ ที่พาดผ่านกลางจี้หยกกลมกลึง

จี้หยกมีรอยร้าวได้อย่างไร? ตั้งแต่วัยเยาว์ แม้ว่านางจะมิได้ทะนุถนอมจี้หยกนี้มากเท่าใด แต่รอยบิ่นเล็ก ๆ ก็ยังไม่เคยปรากฏ หากแต่ผ่านไปเพียงแค่คืนเดียว กลับมีรอยร้าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

‘…มันมีพลังจำกัดเพียงสามครั้งเท่านั้น…’

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งหลุบตาลงครุ่นคิด หรือว่ารอยร้าวที่เกิดขึ้นจะเปรียบเสมือนสัญลักษณ์ที่ทำให้รู้ว่าได้มีการใช้งานไปแล้ว? และตอนนี้ นางก็ได้ใช้งานจี้หยกนี้ไปแล้วหนึ่งครั้ง...

“อาอิ๋ง?” ตี๋ลี่เสวี่ยเอ่ยเรียก เมื่อเห็นว่าเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเงียบไป “มีอันใดรึ? ข้าเก็บจี้หยกของท่านไม่ดีหรือ?”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งส่ายหน้า ก่อนจะสวมใส่จี้หยกนั้นไว้ที่คอของตนเองเหมือนเดิม “จริงสิ ตัวเจ้าเองก็มีตั๋วเงินอยู่มิใช่รึ? เจ้าจงเอาไปด้วยเถิด”

“ได้อย่างไรกัน ท่านมอบของมีค่าทั้งหมดของท่านให้แก่ข้าไปแล้วนะ หากข้ายังเอาของของข้ามาอีก จะไม่กลายเป็นว่าท่านไม่มีเงินติดตัวเลยนะ”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเอียงคอตอบยิ้ม ๆ “เจ้ายังต้องอยู่เมืองหลวง ของมีค่ามากมายเพียงใดก็ไม่พอใช้หรอก ข้ากำลังจะไปเมืองชายแดน อีกทั้งยังกำลังจะได้แต่งงาน อย่างไรพวกเขาก็คงไม่ปล่อยให้ข้าอดตายหรอก เจ้าว่าจริงหรือไม่?”