เข้าสู่ระบบทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล มาลียา จากสตรีสูงศักดิ์เมื่อได้ถูกส่งกลับด้วยชื่อเสียงที่อื้อฉาว มือเรียวที่บัดนี้ไม่ได้อ่อนนุ่มเช่นเดิมอีกแล้ว ท่าทีที่หยิ่งยะโสไม่มีให้เห็นเช่นแต่ก่อน บัดนี้ต้องมาทำงานทุกอย่างภายในบ้านที่บิดาส่งนางแต่งงานกับพ่อค้าที่มักจะเดินทางมารับหนังสัตว์บ่อยๆ ตั้งแต่เดินทางมาถึงบิดา
ลายาบ่าวผู้ภักดีถึงกับอ้าปากค้าง ด้วยไม่คาดคิดว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ แล้วผู้ใดที่อยู่กับองค์หญิงของนางทั้งคืน ซ้ำเสียงน่าอายนี้ก็ได้ยินกันทั่ว แล้วจะแก้สถานการณ์นี้ได้อย่างไร “กรี๊ด” เสียงกรีดร้องของสตรีที่ยังมีเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยกลิ่นโลกีย์ยังคละคลุ้งอบอวลอยู่ในห้อง บัดนี้นางไ
ธูปราคะที่ถูกจุดขึ้นมาได้ไหม้ลงจนเกือบครึ่งแล้ว มาลียาที่ได้สูดดมไปด้วยเริ่มมีอาการร้อนรุ่มไปทั้งร่างกาย สมองและสายตาเริ่มพล่าเลือน ดวงตาราวเมล็ดซิ่งหยาดเยิ้มด้วยอารมณ์กำหนัดที่เกิดจากสูดควันเข้าไปเยอะพอประมานหนึ่ง เฉินโม่เหยียนที่ได้กินยาถอนพิษไปแล้วย่อมไม่ได้รับผลกับสิ่งนี้ จึงมีสีหน้าที
สองสามีภรรยาถึงเวลาเดินทางกลับจวนเสียที หลังได้จัดการการค้าทุกอย่างได้เรียบร้อยคงถึงเวลาได้กลับมาเก็บกวาดปัญหาเสียที นางเป็นเพียงองค์หญิงนอกด่านที่ยังไม่ได้เห็นโลกกว้าง การใช้เล่ห์กลที่สตรีนิยมใช้กันทั่วไปเพื่อผูกมัดบุรุษส่วนมากไม่ได้ผลเท่าใดนัก ถึงจะได้ร่วมอภิรมย์แต่ก็หาได้ใจบุรุษ แผนการทุกอย่างของ
ภายในเรือนที่อยู่ในด้านหลังป่าไผ่ ปลูกไว้เพื่อความสวยงามจึงไม่ได้บดบังเรือนที่อาศัยของภรรยารอง เสียงสนทนาที่แผ่วเบา กำลังวางแผนที่จะให้ราชบุตรเขยได้ลงเอยเปลี่ยนไม้เป็นเรือเสียโดยเร็ว และจะส่งจดหมายไปถึงท่านมหาข่านให้ส่งคนมาสังหารฮูหยินเอกเพื่อจะได้ทำตามแผนการที่วางเอาไว้ได้ง่ายขึ้น “ก่อนอ
“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่" มาลียา ยิ้มอ่อนหวานรับปิ่นปักผมมาอย่างนอบน้อมพลางคิดว่าไม่น่าจะยากเย็นสักเท่าใดถ้าจะเอาชนะใจแม่สามีผู้นี้ เมื่อต้องยกน้ำชาให้กับฮูหยินเอกที่นั่งหลังตรงดูมีอำนาจแผ่กระจายออกมาตามธรรมชาติ ถึงอย่างไรนางก็เป็นชาวบ้านทั่วไปไยต้องเกรงกลัวนางด้วย พลางเหลือบสายตาไปที่ลายา ให
ฮูหยินใหญ่เฉา นั่งมองบุตรชายที่ฟุบหลับไปบนโต๊ะ สักวันเจ้าจะมาขอบคุณแม่ที่ทำเช่นนี้ สตรีผู้นั้นไม่เหมาะสมกับเจ้าสักนิด “พวกเจ้ามาพยุงไปที่ห้องคุณหนูหู” สั่งการบ่าวรับใช้ให้มาช่วยกันพยุงบุตรชายไปหาหูไฉ่หยู เพื่อที่ไม้ท่อนจะได้กลายเป็นเรือเสียที ถ้าพ้นคืนนี้ไปทุกอย่างก็จะสำเร็จไปด้วยดี
“ก็พอค่าใช้จ่ายอยู่นะ” ร่างบางอมยิ้มเล็กน้อย รู้สึกขบขันมากกว่าจะมีโทสะ นางในตอนนี้ร่างกายมีอายุเพียงยี่สิบปีแต่ภายใน มีอายุถึงห้าสิบเก้าปี จะมาโกรษเด็กน้อยตรงหน้าที่พยายามแสดงตัวตนที่นี่รึ กลับเป็นความขบขันเสียมากกว่า ที่มีแต่ความอิจฉาจนลืมมารยาทไปเสียสิ้น ฮูหยินผู้เฒ่าและเฉินโม่เหยียนต่
ฮูหยินใหญ่เฉา เห็นท่าทีของแม่สามีที่มีต่อหลานสะใภ้ผู้นี้ จึงได้หงุดหงิดใจ อำนาจในจวนยังไม่ใช่ของนาง ย่อมชี้ถูกผิดไม่ได้ พลางหันไปมองใบหน้างดงามของสตรีที่รับปากและชักชวนเสียเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะจัดให้แต่งงานเข้ามาให้ได้ด้วยความหนักใจ คราที่แล้วก็ถูกคุณหนูทั้งสองโกรษเคืองที่รับปากเช่นกันแต่
เฉินโม่เหยียนจับจ้องกิริยาที่เฉยเมยของภรรยา รู้สึกหวั่นวิตก เขาไม่รู้ว่านางมีความคิดต่อเรื่องนี้เช่นไร ไม่สามารถอ่านความรู้สึกในตอนนี้ได้เลย ใบหน้าเรียบเฉย นิ่งเงียบ ทำให้รู้สึกใคคอไม่ดีเอาเสียเลย “เรื่องนี้ถ้าท่านกับข้าจะใช้ชีวิตสามีภรรยากันได้จริงก็คงต้องจัดการเรื่องคุณหนูหูไฉ่หยูให้ได้






![ขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
