การพบกันครั้งแรก

“เฮ้อ...ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับผิดอีก”

อวิ๋นเทียนอี้บ่นขมุบขมิบจนฉีเหอกุมขมับด้วยความตึงเครียด ตอนนี้กลัวก็แต่ท่านแม่ทัพจะโกรธเด็กจนจับเขวี้ยงออกไปไกลๆ นึกไม่ถึงว่าใบหน้าของจ้าวเฟิงเยี่ยนยังเรียบเฉยได้อยู่อีก

ถึงแม้จะได้ยินทุกประโยค ทว่าคราวนี้จ้าวเฟิงเยี่ยนมิได้โต้ตอบ เขาเพียงแต่สำรวจใบหน้ากลมๆ และดวงตาสีเทามืดนั่น ถึงแม้เด็กคนนี้จะเป็นบุรุษทว่าดวงหน้ากลับได้เค้างดงามราวสตรี

รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

“มีใครรู้จักครอบครัวเด็กคนนี้บ้าง”

ฉีเหอเป็นฝ่ายตะโกนถาม เกรงว่าหากปล่อยเวลาให้เนิ่นนานกว่านี้จะถึงเมืองหลวงล่าช้ากว่ากำหนด อีกทั้งยังมีบรรดาทหารนับหลายร้อยชีวิตที่อยากจะกลับไปหาครอบครัวจะแย่อยู่แล้ว

ผู้คนบริเวณนั้นต่างหันมองหน้ากันแล้วมองพื้นคล้ายจะบอกว่าพวกข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น!

อวิ๋นเทียนอี้ถอนลมหายใจออกมาแรงๆ ทำหน้าตาคล้ายครุ่นคิดอยู่บ้าง กิริยานั้นทำให้ฉีเหอแอบขำเล็กน้อย ท่าทีคิดไม่ตกนั่นเหมือนกับท่านแม่ทัพเวลามีเรื่องหนักใจไม่มีผิด

“พวกท่านจะรีบกลับไปหาท่านแม่สินะ อี้เอ๋อร์เองก็รีบเหมือนกัน” น้ำเสียงเล็กว่าก่อนจะโค้งตัวลงคำนับจ้าวเฟิงเยี่ยน "อี้เอ๋อร์ไปก่อนล่ะ ป่านนี้ท่านลุงหาตัวอี้เอ๋อร์แล้ว”

ไม่ว่าเปล่ายังหมุนกายวิ่งออกไปอย่างเร่งร้อน ปล่อยให้ผู้คนบริเวณนั้นมองตามไปอย่างโล่งอกที่เจ้าหนูนั่นไม่ได้รับโทษอะไร

จ้าวเฟิงเยี่ยนมองตามร่างเล็กนั่นที่หายไปในฝูงชน ริมฝีปากข้างหนึ่งกระตุกเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

แต่ก่อนที่จะเดินกลับไปขึ้นม้านั้นหางตากลับเห็นของบางอย่างกระทบแสงแดดจนสะท้อนแสงเปล่งประกายเงางาม

ลำตัวสูงใหญ่ก้มลงเก็บก่อนที่จะชะงักไปครู่หนึ่ง

ฉีเหอมองดูอีกฝ่ายถือบางอย่างไว้ในมือตัวแข็งทื่อนั่นอย่างเป็นปริศนา เมื่อครู่นี้ท่านแม่ทัพเก็บอะไรกัน

เพราะเสียเวลามามากแล้ว ฉีเหอจึงถามย้ำอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังไม่มีคำสั่งให้เดินทัพต่อเสียที

“โหวเหย่...เดินทางต่อเลยหรือไม่ขอรับ”

“อืม”

จ้าวเฟิงเยี่ยนเก็บของสิ่งนั้นไว้ภายในเสื้อตัวใหญ่ ดวงตาคมอดมองเข้าไปท่ามกลางผู้คนนั้นอย่างสงสัยไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นก็หันหลังตวัดกายขึ้นบนอาชาสีน้ำตาลแดงนั่นอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นกองทัพหลวงจึงผ่านเมืองไห่ถังออกไปไกล...

--------------------------------------------------------------------------------

ทางด้านอวิ๋นเทียนอี้ที่รีบวิ่งกลับมาบ้านอย่างคล่องแคล่วนั้นแอบหลบอยู่หลังกำแพง สายตาทอดมองไปยังหน้าบ้านที่ปิดไว้อย่างหวั่นเกรง เป็นเพราะคนตัวใหญ่แต่ชอบดื่มน้ำหวานคนนั้นแท้ๆ ที่ทำให้เขากลับมาช้า

ไม่รู้ว่าป่านนี้ท่านลุงจะฟ้องท่านแม่ไปหรือยังว่าเขาแอบวิ่งออกไปผู้เดียวอีก

“อี้เอ๋อร์”

เสียงเรียกด้านหลังทำให้เด็กชายสะดุ้ง รีบหันกลับไปทางต้นเสียงและก็พบว่าท่านลุงกำลังมองมายังเขาอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าอาบไปด้วยเหงื่อ

“ท่านลุง อี้เอ๋อร์ขออภัย” อวิ๋นเทียนอี้ก้มตัวลง

“ท่านอย่าบอกท่านแม่นะว่าอี้เอ๋อร์หลงจากท่านอีกแล้ว”

หวงจื่อเซียงโบกมือไหวทั้งที่ในใจโล่งอกเต็มที ลืมคิดไปได้อย่างไรว่าเด็กคนนี้ฉลาดกว่าเด็กทั่วไปนัก เป็นเพราะเขาซุกซนและชอบหลงบ่อย จึงมีความสามารถพิเศษที่สามารถจำเส้นทางกลับบ้านได้แม่นยำ

“เจ้าปลอดภัยมาก็ดีแล้ว รีบเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวแม่ของเจ้าจะเป็นห่วง”

“อื้อ!”

อวิ๋นเทียนอี้รีบเข้าไปจูงมือท่านลุงอย่างเบิกบานในขณะที่เดินตรงไปที่บ้านด้วยกัน

ภาพแผ่นหลังของสตรีสองคนที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารกลิ่นคละคลุ้งนั่นทำให้หวงจื่อเซียงชะงักฝีเท้าลง ดวงตามองไปยังอวิ๋นถิงอย่างชื่นชมพร้อมกับปรากฏรอยยิ้มเบาบางอยู่บนหน้า

“พี่สาว ข้าบอกท่านแล้วอย่างไรเจ้าคะว่าจะนำผ้าปักไปส่งให้”

เหมยกั๋วบ่นอุบอิบ นับตั้งแต่วันที่เดินทางจากเมืองหลวงมาอวิ๋นถิงก็ให้นางเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยทั้งสิ้น

“ออกไปครู่เดียว ข้าดูแลตัวเองได้”

อวิ๋นถิงกล่าวยิ้มๆ พลางดึงแขนเสื้อขึ้น

“มาเถิด ให้ข้าช่วย”

เหมยกั๋วขยับให้อีกฝ่ายมายืนเคียงข้าง ทั้งสองต่างช่วยกันหั่นผัก จุดเตาอย่างขะมักเขม้น การที่หวงจื่อเซียงยินยอมให้พวกนางและอวิ๋นเทียนอี้พักอาศัยอยู่ด้วยก็เกรงใจจะแย่ อยากจะออกไปเช่าบ้านอยู่ตามลำพังแต่ก็ยังขัดสนเรื่องเงินทอง หวงจื่อเซียงจึงเกลี้ยกล่อมให้พวกนางอยู่ที่นี่ไปก่อน

ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่เหมยกั๋วและอวิ๋นถิงก็ช่วยทำงานบ้าน หุงหาข้าวปลาอาหาร ทำงานบ้านมิขาดตกบกพร่องเพื่อตอบแทนเช่นเดียวกัน

“ท่านแม่ อี้เอ๋อร์กลับมาแล้ว”

เด็กชายวิ่งเข้าไปหาพร้อมกับกอดเอวบางแรงๆ ใบหน้าซุกลงบนหน้าท้องอีกฝ่ายว่าเสียงอู้อี้

“อี้เอ๋อร์หิว”

อวิ๋นถิงหัวเราะเบาๆ ดูท่าทางออดอ้อนของบุตรชายก่อนจะหยิบหมั่นโถวลูกหนึ่งไปให้ตรงหน้า

“เช่นนั้นเจ้าก็กินนี่ไปก่อนก็แล้วกัน”

เด็กน้อยค่อยๆ ผละออกจากร่างมารดา ดวงตาประกายวาบ มือป้อมๆ หยิบหมั่นโถวจากมารดา รีบโค้งกายเคารพอย่างดีอกดีใจ

“อี้เอ๋อร์ขอบคุณท่านแม่!!”

เมื่อได้ของที่ถูกใจแล้วอวิ๋นเทียนอี้ก็วิ่งไปนั่งขบกินขนมแป้งนึ่งในมืออย่างเอร็ดอร่อย หวงจื่อเซียงมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ภาพตรงหน้าเป็นภาพที่วนเวียนมาตลอดห้าปี มันทำให้เขารู้สึกมีความสุข...อยากมีครอบครัว

ทว่าเขารู้ว่านางมิได้คิดเช่นนั้น

เหมือนอวิ๋นถิงจะรู้ว่ากำลังถูกจับตามอง ดวงตากลมโตช้อนขึ้นพลางคลี่ยิ้มสุภาพ สายตาที่มองมาทำให้นางรู้สึกหนักอึ้งอยู่บ้าง เหตุใดจะไม่รู้เล่าว่าเขาคิดเช่นไร หากแต่นางนับถือเขาเสมือนพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น

“พี่เซียงนั่งพักก่อนเถิด ข้ากับเหมยกั๋วใกล้จะเสร็จแล้ว”

“ใช่แล้วพี่เซียง ท่านไปนั่งรอให้สบายเถอะ”

เหมยกั๋วเอ่ยสำทับ มองดูผู้มีพระคุณด้วยความเคารพยิ่งด้วยแววตาชื่นชม หลังจากนั้นจึงได้ยินเสียงหวงจื่อเซียงรับคำแล้วถือขวดโหลเดินจากไป