เป่ยเว่ยโหว

อันที่จริงตัวเขาเองก็หาใช่คนในแคว้นหมิงหลัน ตอนนั้นเขายังเด็กมาก จำได้ว่ามารดารีบพาเขาหนีออกจากแคว้นของตัวเองและหลบมาพักอาศัยอยู่ที่นี่ ตอนนั้นเขาทั้งหนาวทั้งหิว ทว่าโชคดีมีชายวัยฉกรรจ์ผู้หนึ่งยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ สุดท้ายจึงกลายเป็นบิดาบุญธรรมในที่สุด

แต่ในความโชคดีย่อมมีความโชคร้าย...หลังจากอาศัยอยู่ด้วยกันไม่นานบิดาบุญธรรมและมารดาก็จากไป ทิ้งเพียงสูตรหมักสุราต่างๆ เอาไว้ เขาก็เลยทำอาชีพหมักสุราขายต่อเพื่อเลี้ยงชีพ เวลาว่างก็ไปฝึกวิชายุทธจากอาจารย์ท่านหนึ่งในวัดเล็กๆ ที่อยู่แถบชนบท

หวงจื่อเซียงถอนหายใจออกมาหนักๆ รีบสาวเท้าเข้าไปในฝูงชน วันนี้เพื่อหวังเรียกคะแนนจากเด็กน้อยและแม่ของเขาก็เลยอาสาพาอวิ๋นเทียนอี้ออกมาเที่ยวเล่นในตลาด แต่การเลี้ยงเด็กมันวุ่นวายกว่าที่คิด ขืนหาเด็กน้อยไม่เจอมีหวังอวิ๋นถิงเกลียดเขาจนตายแน่

นี่เขายังอยู่ในช่วงเกี้ยวนางอยู่นะ!

“อี้เอ๋อร์!”

ในที่สุดเวลาแห่งการรอคอยของผู้คนในเมืองไห่ถังก็มาถึง เสียงอาชาหลายร้อยตัวกำลังมุ่งหน้าเข้ามาพร้อมๆ กับประชาชนต่างหลบไปยืนอยู่ชิดกันเพื่อเปิดทางตรงกลางให้กองทัพหลวงผ่านไปได้โดยง่าย

ภาพของม้าแข็งแกร่งทรงพลังหลายตัวห้อตะบึงเข้ามาด้วยความฮึกเหิม แต่คิดไม่ถึงว่าในขณะที่ทุกสายตากำลังจับจ้องไปยังเหล่าชายชาตรีในชุดเกราะเหล็กเพื่อหวังจะเห็นเพียงเสี้ยวใบหน้าของเป่ยเว่ยโหวผู้คุมทัพครั้งนี้ให้เป็นบุญตาเสียครั้งหนึ่ง

แต่ไม่ว่าจะตั้งใจเพ่งมองเพียงใดทุกคนก็ล้วนใบหน้าเปรอะเปื้อน แต่งกายเหมือนกันไปหมด

ฮี้...

หากแต่คิดไม่ถึงว่าในขณะที่ทุกคนต่างพ่นลมหายใจออกมาอย่างผิดหวัง กองทัพที่กำลังมุ่งหน้าอย่างคึกคะนองนั่น ม้าตัวหนึ่งจะยกขาหน้าทั้งสองขึ้นพร้อมกับร้องเสียงดัง ทั้งกองทัพจึงต้องกระตุกบังเหียนหยุดม้าของตัวเองตามไปด้วย!

เกิดอะไรขึ้น...

ผู้คนทั้งหลายต่างมองไปที่ด้านหน้าของกองทัพอย่างสนอกสนใจ ม้าตัวหน้าสุดที่หยุดนิ่งพร้อมๆ กับนายทหารผู้หนึ่งกระโดดลงจากม้าและก้มตัวลง ‘อุ้ม’ ของบางอย่างออกมาจากใต้ท้องม้าพร้อมกับเสียง...

“แง้!!”

อวิ๋นเทียนอี้ที่กำลังตกอยู่ในความตื่นเต้นเงยใบหน้ามองอาชาตัวใหญ่อย่างสนใจ ดวงตาบริสุทธิ์ถลึงตามองอย่างตื่นตะลึง เหตุใดวันนี้ถึงมีม้ามากมายถึงเพียงนี้เล่า! อยากจะอวดท่านแม่เหลือเกิน เขาได้ลอดอยู่ใต้ท้องม้าแล้ว!!

ในขณะที่กำลังจินตนาการอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าร่างลอยหวือขึ้นเหมือนถูกมารดาอุ้ม หากแต่เมื่อหันไปมองชัดๆ ใบหน้าคนผู้หนึ่งเลอะโคลนดำปี๋กับผมเผ้ารุงรังทำให้เด็กน้อยยิ่งเบิกตากว้าง ริมฝีปากเล็กเบะออกจากกัน

“เด็กน้อย เจ้ามาขวางทางม้าเช่นนี้ หากข้าหยุดไม่ทันเจ้าจะไม่โดนทับตายหรือ!”

“แง้!! อี้เอ๋อร์กลัวผี”

“ข้ามิใช่ผีเสียหน่อย”

“แง้!! ท่านแม่ อี้เอ๋อร์กลัวผี ผีมาหลอกอี้เอ๋อร์”

ในขณะที่ฉีเหอใบหน้าเหวอ มองดูเด็กชายที่กำลังร้องห่มร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตายตรงหน้าแล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลายเอือก สายตากวาดมองไปรอบๆ ก็มิเห็นวี่แววมารดาของเด็กคนนี้จะออกมาตามคำเรียกหา

จ้าวเฟิงเยี่ยนที่มองดูอยู่ไม่ไกลตวัดตัวลงจากหลังม้าคู่กาย เดินตรงไปยังฉีเหอด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ถึงกระนั้นก็ไร้ซึ่งโทสะ

“มีอะไร”

“เรียนโหวเหย่ เด็กคนนี้มาขวางทางกองทัพ กำลังจะจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ”

เสียงรายงานที่ดังกึกก้องทำให้ผู้คนรอบข้างที่ได้ยินจับจ้องไปยัง ‘โหวเหย่’ อย่างไม่ละสายตา

บุรุษรูปร่างกำยำสมชาติทหารยืนสูงตระหง่านใต้เกราะเหล็กอยู่ตรงนั้น...ใบหน้าคมที่เลอะคราบดำและคราบเลือดเกรอะกรังไปทั่วเนื้อตัว หนวดเคราครึ้มที่ถูกละเลยการดูแลตัวเองทำให้จ้าวเฟิงเยี่ยนดูดุดันคล้ายพญามัจจุราช ดวงตาคมจ้องมองไปยังร่างในอุ้งมือของฉีเหออย่างพิจารณา

“แง้...ผีดูดเลือด ผีดูดเลือดจะมาดูดเลือดอี้เอ๋อร์แล้ว”

เสียงเล็กกึกก้องอยู่ในหูพร้อมๆ กับบรรดาทหารต่างก้มหน้าลงกลั้นลมหายใจในขณะที่ใบหน้าแม่ทัพบูรพาแดงก่ำ

คราวนี้เด็กน้อยที่ร้องไห้จ้าหยุดไปแล้ว เหลือเพียงเสียงสะอึกสะอื้น ตะกายตัวเองให้หลุดออกจากมือของฉีเหอแล้วเดินต้วมเตี้ยมมาหยุดตรงหน้า ‘ผีดูดเลือด’ หลังจากนั้นจึงใช้มือป้อมๆ เอื้อมไปจับที่ขาของอีกฝ่ายเบาๆ

จ้าวเฟิงเยี่ยนปล่อยให้อีกฝ่ายจับต้องตัวเองตามอำเภอใจ ก่อนจะเปล่งวาจาทุ้ม

“ท่านแม่ของเจ้าเล่า”

ใบหน้ากลมแหงนหน้าขึ้นมอง กระพริบตาปริบๆ ทั้งที่ขนตายังเปียกชุ่ม

“ท่านดื่มน้ำหวานหกใส่เสื้อเหมือนอี้เอ๋อร์หรือ ท่านถูกท่านแม่ดุหรือไม่”

เด็กน้อยถามด้วยความสงสัย เอียงคอมองคราบสีแดงคล้ำบนชุดของอีกฝ่าย

คำถามนั่นทำให้บรรดาทหารต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บ้างก็หลุดหัวเราะออกมาก่อนจะรีบใช้มือปิดปาก เด็กชายคนนั้นมองอย่างไรถึงได้เห็นคราบเลือดเป็นรอยเปื้อนน้ำหวาน! ชักอยากจะเห็นหน้าบิดามารดาเด็กนั่นเสียแล้ว

จ้าวเฟิงเยี่ยนหลุบตาต่ำลงอย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก

“ข้ามิได้ดื่มน้ำหวาน”

อวิ๋นเทียนอี้กระพริบตาปริบๆ อย่างไม่เชื่อถือ

“แสดงว่าท่านถูกท่านแม่ดุเหมือนกันน่ะสิ!”

“เปล่า”

ยิ่งมองก็ยิ่งคล้ายตัวเองกำลังฝันเฟื่อง นอกจากเด็กนั้นจะพูดจาฉะฉาน กล้าสบตาท่านแม่ทัพตรงๆ เช่นนั้นแล้ว สิ่งที่นอกเหนือความคาดหมายก็คืออีกฝ่ายเถียงเด็กที่ไม่รู้จักกาลเทศะนั่นอีกด้วย!

แถม...

“เฮ้อ...ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับผิดอีก”