ตามหาพ่อพันธุ์

“เหตุใดท่านถึงเขียนได้ช้านัก!”

“ท่านจดชื่อสมุนไพรไปครบหรือเปล่า”

“ข้าผ่าท้องท่าน มิได้ผ่าเส้นเอ็นที่ข้อมือท่านเสียหน่อย”

การตรวจโรคในวันนี้เต็มไปด้วยเสียงที่น่ารำคาญของจ้าวลี่อิง ชายหนุ่มที่นั่งจดบันทึกอยู่ทำท่าจะอ้าปากโต้เถียงนางอยู่หลายครั้งหลายคราแต่ก็ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นท่าทางตั้งอกตั้งใจและจริงจังในการรักษาถึงเพียงนั้น เขาจึงปิดปากเงียบและปล่อยให้นางต่อว่าเขาตามอำเภอใจ การเขียนชื่อโอสถลงในแผ่นกระดาษคล่องแคล่วและรวดเร็วขึ้นมากตามลำดับ

ในที่สุดการตรวจรักษาวันนี้ก็จบลง จ้าวลี่อิงบิดเนื้อตัวเพื่อขับไล่ความเกียจคร้านที่เกิดขึ้น สายตาช้อนขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งห่างออกไปก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายได้จ้องมองนางมาอยู่ก่อน

“มองอะไร”

สายตาของเขายังแฝงไปด้วยโทสะ แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นอย่างอธิบายไม่ถูก

เลิกมองเช่นนี้สักทีได้หรือไม่ ขนลุกไปหมดแล้ว!

“เจ้าต้องใช้ชีวิตเช่นนี้ทุกวันเลยหรือ”

ถึงแม้ไม่อยากสนทนากับนางให้ยืดยาว หากแต่สิ่งที่นางทำวันนี้ก็ทำให้เขารู้สึกทึ่งไม่ได้ ไม่น่าเชื่อว่าอดีตภรรยาที่เคยแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในจวนจะสามารถตรวจรักษาผู้คนได้อย่างคล่องแคล่วถึงเพียงนี้

“มิต้องสนใจชีวิตข้าขนาดนั้น” ว่าแล้วก็เหลือบมองผ้าพันแผลที่มีโลหิตซึมออกมาให้เห็น “ห่วงแต่แผลของท่านเถอะ มาใกล้ๆ นี่ ข้าจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้”

คราวนี้ก็ถึงเวลาตรวจสอบแผลผ่าตัดแล้วว่าจะมีอาการอักเสบขึ้นมาบ้างหรือไม่

มู่หรงเฉินย่นคิ้วเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์นัก มองดูมือของนางที่กวักเร็วๆ เพื่อเรียกเขาเข้าไปหา ท่าทางเช่นนี้นางใช้เรียกแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่หรือ?

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีการตอบรับ ไม่แม้แต่จะขยับตัวด้วยซ้ำ เห็นแบบนี้แล้วจ้าวลี่อิงก็ผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆ แล้วเป็นฝ่ายขยับเข้าไปหา

เอาน่า! ยอมอ่อนข้อให้นิดเดียว ถือว่าเป็นรางวัลที่เขายอมเป็นหนูทดลองการผ่าตัดให้นางหรอกนะ

“ข้าจะตรวจสอบดูว่าเรียบร้อยหรือไม่”

หญิงสาวยื่นมือออกไปเพื่อหวังจะปลดผ้าพันแผลของเขาออก หากแต่ปลายนิ้วยังไม่ทันสัมผัสแม้แต่ปลายผ้าด้วยซ้ำ ข้อมือของนางก็ถูกจับยึดเอาไว้แน่น

“เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”

มู่หรงเฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เขาไม่เชื่อหรอกว่านางจะลืมความโกรธแค้นที่มีระหว่างกัน มิหนำซ้ำยังรักษาเขาให้หายจากอาการปวดท้องรุนแรงเช่นนั้นด้วย

“ข้าต้องการให้ท่านหาย”

รอให้แผลหายก่อนเพื่อยืนยันความสำเร็จ หลังจากนั้นจะไปตายที่ไหนก็ไป

“เพื่ออะไร”

“เพื่อวิวัฒนาการทางการแพทย์ของข้า”

จ้าวลี่อิงขยิบตาให้ข้างหนึ่ง บอกเหตุผลของตัวเองไปตรงๆ ในขณะที่คนฟังพยายามขบคิดอย่างละเอียดว่านางกำลังหมายถึงสิ่งใดกันแน่

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยินยอมให้นางปลดผ้าพันแผลของตนออกแต่โดยดี แน่นอนว่าในขณะที่ลงมืออยู่นั้นจ้าวลี่อิงไม่ได้มองใบหน้าเขาแม้แต่หางตา

มู่หรงเฉินเองก็กลั้นลมหายใจก้มมองบาดแผลบริเวณหน้าท้องที่ถูกเย็บติดกันคล้ายรอยตะขาบ ดวงตาถลึงมองพร้อมกับมือที่ทำท่าจะยกขึ้นมาจับ

เพี๊ยะ!

“มือของท่านสกปรก จะเอามาจับแผลตรงๆ ไม่ได้”

จ้าวลี่อิงตีมือเขาเสียงดังจนมู่หรงเฉินสะดุ้งเล็กน้อยเพราะไม่คาดคิดว่านางจะตบตีเขา

“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้”

ถึงแม้ในสนามรบจะมีการกรีดบาดแผลเพื่อนำหัวลูกศรออกก็จริง หากแต่ไม่เคยมีหมอคนไหนใช้เส้นไหมมาเย็บปากแผล!

“การเย็บแบบนี้จะทำให้ปากแผลปิดไวขึ้น ท่านจะหายได้เร็วขึ้นเช่นกัน”

ขณะที่พูดก็ค่อยๆ โรยผงยาลงไปอย่างเบามือ จากนั้นจึงหยิบเอาผ้าพันแผลผืนใหม่ขึ้นมาเปลี่ยนจนเสร็จ

“ถ้าหากท่านว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ ไม่กี่วันก็หายแล้ว” หญิงสาวกล่าวออกมาแม้จะไม่ได้รับปฏิกิริยาโต้ตอบจากอีกฝ่ายเลยก็ตาม “ลัคกี้ พาเขาไปพักผ่อนได้แล้ว”

“ข้ายังมีเรื่องต้องพูดคุยกับเจ้า”

ถ้าหากนางมีความสามารถในการรักษาด้วยวิธีแปลกประหลาดเช่นนี้จริงๆ ก็เป็นไปได้ว่านางอาจจะรักษามารดาของเขาได้เหมือนกัน

ท่าทางที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นแบบนั้นทำให้จ้าวลี่อิงคาดเดาได้ไม่ยากว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“รอให้แผลผ่าตัดหายดี ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน”

นางขอใช้เวลาคิดให้นานอีกหน่อยว่าต้องการหนูทดลองเพิ่มอีกคนหรือเปล่า?

จ้าวลี่อิงลุกขึ้นยืนพร้อมกับบิดตัวอย่างเกียจคร้าน ในขณะเดียวกันร่างสูงใหญ่ก็ทำท่าลุกขึ้นตาม แต่กลับถูกสุนัขตัวใหญ่เดินมาขวางไว้พร้อมกับ...

“เจ้าสุนัขน่าตาย!”

มู่หรงเฉินกัดฟันกรอด ทันใดนั้นกลิ่นเหม็นฉุนก็ลอยขึ้นมา

เจ้าสุนัขหน้าตาทุเรศตัวนี้กล้ายกขาฉี่ใส่เขาอีกแล้ว!

------------------------------------------------------------------------------

เสียงก้อนตำลึงเงินตำลึงทองกระทบกันยามที่จ้าวลี่อิงวางกล่องไม้ลงภายในห้องนอน ทำให้หญิงสาวระบายรอยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แม้แต่ลัคกี้เองก็นอนหมอบอยู่ข้างๆ กระดิกหางอย่างอารมณ์ดี

ใครจะไปคิดว่าการที่ทะลุมิติมาเป็นสตรีตกอับ สกุลล่มจม ถูกสามีหย่าขาด ไม่มีทรัพย์สินมีค่าติดตัวมาเลยในวันนั้นจะสามารถสร้างเงินทองและฐานะให้ร่ำรวยขึ้นมาได้

“ตอนนี้พวกเรามีทรัพย์สินมากพอที่จะไม่ลำบาก ต่อไปคุณหนูก็จะต้องหาเวลาพักผ่อนให้มากขึ้น พรุ่งนี้พวกเราลดจำนวนคนไข้ลงดีหรือไม่เจ้าคะ”

เหมยตูออกความคิดเห็น แต่ละวันมองดูเจ้านายทำงานหนักเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูนางและลัคกี้อย่างเหน็ดเหนื่อยแล้วก็เศร้าใจ ตั้งแต่เกิดมาในจวนสกุลจ้าว ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้รับความรักความเอาใจใส่จากบิดาเท่าที่ควร แต่ถึงอย่างไรก็ไม่เคยต้องลงแรงกายอย่างหนักเช่นนี้

“ถ้าหากพวกเขาไม่เจ็บป่วยจนทุกข์ใจ ก็คงไม่อยากมาหาข้าหรอก”

นี่เป็นคำปฏิเสธอย่างไม่ต้องสงสัย

“แต่ว่า...”

“เจ้าก็เห็นมิใช่หรือว่าข้าสบายดี สิ่งที่ข้าทำตอนนี้ยังสบายกว่าการยืนขาแข็งในห้องผ่าตัดทั้งวันเป็นไหนๆ”

“แต่คุณหนูเพิ่งจะเริ่มผ่าตัดได้แค่ครั้งเดียวมิใช่หรือเจ้าคะ”

เหมยตูถามอย่างฉงน เหตุใดอีกฝ่ายถึงได้พูดราวกับว่าเคยผ่าตัดคนมานับไม่ถ้วนแล้ว

“เจ้าคงไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่พวกเราจะเจอกัน ข้าเคยผ่าตัดคนมานับพัน ได้ฉายาว่าศัลยแพทย์มือหนึ่งเชียวนะ”

“คุณหนูร่ำเรียนวิชาแพทย์มาตั้งแต่อายุมิถึงวัยปักปิ่นเลยหรือเจ้าคะ คุณหนูช่างฉลาดเฉลียวเหลือเกิน!”

ได้ยินแบบนั้นเหมยตูก็หน้าตาแตกตื่น นางได้รับโอกาสเข้าจวนสกุลจ้าวมาดูแลรับใช้จ้าวซือซือตอนที่อีกฝ่ายเข้าวัยปักปิ่นพอดี

“น่าเสียดายที่คุณหนูมิมีบุตรสักคน มิเช่นนั้นคุณหนูน้อยจะต้องมีความสามารถไม่แพ้คุณหนูแน่”

เหมยตูกล่าวออกมาอย่างเสียดายในขณะที่จ้าวลี่อิงชะงักเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด ในชาติก่อนนางไม่เคยคาดหวังว่าชีวิตนี้ต้องมีครอบครัวอย่างคนอื่นเขา ใช้เวลาไปกับการรักษาคนก็ถือว่าได้ทำประโยชน์สูงสุดแล้ว

อีกทั้งไม่ว่านางจะมีบุตรหรือไม่ ในยุคที่เทคโนโลยีล้ำหน้าและก้าวไกลถึงเพียงนั้นก็สามารถผลิตแพทย์ที่เก่งกาจออกมาได้ไม่รู้อีกกี่ร้อยล้านคน

หากแต่ในยุคนี้นั้นไม่เหมือนกัน...ถ้าหากนางสามารถก้าวผ่านและพัฒนาการผ่าตัดไปได้ ในช่วงระยะเวลาที่นางยังมีชีวิตอยู่ก็จะสามารถช่วยเหลือผู้คนได้ แต่เมื่อไหร่ที่นางหมดลมหายใจลงไป ความพยายามของนางก็จะตายตามไปด้วย

ในทางกลับกัน ถ้าหากนางมีบุตรสักคนหรือสองคน ก็จะสามารถถ่ายทอดวิชาการแพทย์สุดล้ำนี้ไปได้ ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นไปเรื่อยๆ แบบนี้ก็สามารถช่วยผู้อื่นได้มากกว่าอีกหลายเท่า!

แต่มาคิดได้ตอนนี้ก็ดูลำบาก จะให้ไปคว้าเอาใครก็ได้มาช่วยผลิตทายาทก็ไม่รู้ว่าจะได้ผลอย่างไรในเมื่อผลการวิจัยในอนาคตเคยระบุเอาไว้ว่าความฉลาดของลูกจะได้มาจาก DNA ทั้งพ่อและแม่ อย่างไรเสียก็ต้องมั่นใจเสียก่อนว่าคนผู้นั้นจะไม่นำยีนด้อยมาใส่ในตัวเด็ก

แต่พ่อพันธุ์ที่มีมันสมองดีๆ ที่ไหนจะยอมมอบเชื้อที่แข็งแรงให้โดยไม่เข้ามาข้องเกี่ยว