ต้องการข้ากี่โมง?

“อา...ตรงนั้น แรงๆ หน่อย”

เสียงหวานกล่าวออกมา ดวงตาหลับพริ้มอย่างสุขสบาย ฝ่ามือของอีกฝ่ายก็เพิ่มแรงนวดคลึงขึ้นตามคำร้องขอ

“เมื่อคืนนี้...”

“ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

จ้าวลี่อิงเอ่ยออกมาอย่างภาคภูมิใจ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่นางวางเอาไว้ แต่ไม่คิดเลยว่าร่างกายจะปวดเมื่อยราวกับออกกำลังกายติดต่อกันเป็นสิบชั่วโมงแบบนี้

แม้แต่ลัคกี้ที่นอนหมอบอยู่ข้างๆ ก็ยังอยากมีส่วนร่วม ลุกขึ้นมาใช้สองขาหน้านวดคลึงตักนุ่มนิ่ม

“วันนี้ข้าจะต้มซุปไก่บำรุงร่างกายให้คุณหนู ดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ซุปไก่ของเจ้ารสชาติถูกปากข้าที่สุด”

เสียงสนทนาที่เต็มไปด้วยความสุขเช่นนั้นทำให้คนที่กำลังเดินออกมาแสดงความไม่สบอารมณ์

หงจื่อเดินตรงมาทางจ้าวลี่อิงทันที

“เจ้าเอาลูกของข้าไปไว้ที่ไหน”

ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ที่มู่หรงเฉินออกไป ก็ไม่กลับเข้ามาอีก...จนกระทั่งถึงตอนนี้แล้วนางก็ยังไม่เจอบุตรชายเลยด้วยซ้ำ

หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะแสร้งทำหน้าตกใจ ยกมือขึ้นทาบอก

“ท่านแม่ทัพออกจากห้องของข้าไปตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาง ยังมิกลับไปหาท่านอีกหรือเจ้าคะ”

“เหตุใดเฉิงเฉิงถึงไปอยู่ในห้องของเจ้า”

น้ำเสียงของคนพูดมีแต่ความร้อนรนเกิดขึ้น นี่ไม่ได้หมายความว่าบุตรชายของตนคงหลงกลสตรีผู้นี้เข้าแล้วหรอกหรือ

“หากท่านพบเจอท่านแม่ทัพก็ลองถามดูนะเจ้าคะว่าไปรอข้าในห้องเพื่ออะไร”

“ไม่จริง”

“จริงเจ้าค่ะ พวกเรากลับไปถึงห้องก็เห็นว่าท่านแม่ทัพอยู่ในห้องนอนคุณหนูของข้าน้อยแล้ว”

คราวนี้เหมยตูเอ่ยสำทับขึ้นมาบ้าง รู้สึกหมั่นไส้ตั้งแต่อาศัยอยู่ในจวนแม่ทัพแล้ว ตอนนี้จะมาข่มเหงพวกนางไม่ได้อีกต่อไป

“เป็นเจ้าที่จงใจยั่วยวนลูกของข้าใช่หรือไม่”

แววตาของหงจื่อเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

“หากท่านเอ่ยวาจาที่รุนแรงตอนนี้ ไม่แน่ว่าหลานของท่านอาจจะเจ็บปวดไปด้วยนะเจ้าคะ”

หญิงสาวยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเองในขณะที่หงจื่ออ้าปากค้าง มองดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายแล้วยกมือทาบอก พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ แม้กระทั่งลมหายใจก็ติดขัดขึ้นมา

“เจ้า...เจ้าว่าอะไรนะ”

“ท่านแม่ ตื่นแล้วหรือขอรับ”

มู่หรงเฉินเดินเข้ามา มองดูใบหน้าของหญิงสาวที่ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เฉินเฉิน เมื่อคืนนี้เจ้ากับนาง...เกิดอะไรขึ้น บอกข้ามา นางยั่วยวน หลอกลวงอะไรเจ้า”

ชายหนุ่มปรายตามองจ้าวลี่อิงที่หันมาสบตากับเขาอยู่เช่นกัน แววตาของนางดูคล้ายเรียบเฉย แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว

“เป็นการตัดสินใจของข้าเองขอรับ”

“เฉินเฉิน!”

หงจื่ออ้าปากค้าง มองบุตรชายด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ความเดือดพล่านพุ่งอยู่ในอก อยากจะกล่าวออกไปอีกสักหลายประโยคแต่ก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้

จ้าวลี่อิงเองก็เลิกคิ้วขึ้น อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะตอบออกไปว่าอะไร

“เป็นความต้องการของข้าเอง”

“นี่เจ้า...”

ลมหายใจของหงจื่อหอบกระชั้นขึ้นมา ทำให้หญิงสาวแสร้งกระแอมออกมาครั้งหนึ่งเพื่อปิดบังเสียงขบขันของตัวเอง ได้ยินจากปากลูกชายสุดที่รักของตัวเองแบบนี้แล้วไม่หน้ามืดสิแปลก!

“ท่านแม่ทัพ หลังจากให้อาหารไก่เสร็จแล้วก็ตามข้าไปทำหน้าที่ของท่านด้วย”

มู่หรงเฉินถลึงตาใส่นางอย่างข่มขู่ รังสีอันตรายกำจายไปทั่วบริเวณ ถ้าหากเป็นผู้อื่นก็คงจะอกสั่นขวัญแขวน แต่สำหรับหญิงสาวแล้วเขาก็เหมือนกับลัคกี้ในเวอร์ชันที่โตกว่าเท่านั้น

ใบหน้าของหงจื่อยิ่งบิดเบี้ยวไปใหญ่

“เฉินเฉิน เหตุใดเจ้าจะต้องทำตามที่นางบอกด้วย”

“เป็นความต้องการของข้าเอง”

เขาเอ่ยประโยคนั้นมาเป็นครั้งที่สอง ทว่าครั้งนี้ดูเหมือนจะดูเหี้ยมเกรียมกว่าเมื่อครู่อยู่บ้าง

“เหมยตู”

“เจ้าค่ะ”

“พวกเราไปเปิดโรงหมอกันดีกว่า ตรงนี้ให้แม่ลูกเขาจัดการกันเองเถิด”

ร่างบอบบางเดินผ่านไปอย่างสบายใจในขณะที่มู่หรงเฉินมองตามไปอย่างค่อนขอด เห็นก็รู้ว่านางต้องการกลั่นแกล้งมารดาของเขา ได้แต่กล่าวโทษตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรนางได้ตอนนี้เพราะเกรงว่านางจะไม่ยอมรักษามารดา

ไม่ว่าจะเอนเอียงไปทางไหน เขาก็ล้วนแต่น้ำเต็มปาก8

เมื่อผ่านพ้นคนทั้งสองมาแล้ว จ้าวลี่อิงก็หัวเราะออกมาเสียงดัง มือข้างหนึ่งวางลงบนหน้าท้องที่สั่นสะเทือน

“ถ้าหากฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ที่นี่นานกว่านี้สักหน่อย นางคงจะกระอักโลหิตเข้าสักวัน”

เหมยตูกล่าวออกมาอย่างชื่นชม ถ้าหากอีกฝ่ายสามารถรับมือกับผู้อื่นได้ดีเช่นนี้ตั้งแต่แรก ก็อาจจะไม่ต้องมีชีวิตที่ลำบากและเสี่ยงตายถึงเพียงนั้น

บางทีก็อาจจะจริงที่ว่าเมื่อยามที่ใกล้จะสิ้นลมขึ้นมาจริงๆ ก็จะเกิดความฮึกเหิมต่อสู้ให้มีชีวิตรอดจนเปลี่ยนเป็นคนละคนได้ ที่ผ่านมาฮูหยินผู้เฒ่าเองก็สร้างความเจ็บช้ำให้กับพวกนางไม่น้อยเลยทีเดียว

“พวกเราไปรับคนกันเถิด ป่านนี้คงมารอคิวกันแล้ว”

--------------------------------------------------------------------------

การตรวจรักษาโรคของหมอหญิงจ้าวในวันนี้เป็นไปอย่างเรียบง่ายอย่างเช่นทุกวัน ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองอย่างตั้งใจ แม้กระทั่งมู่หรงเฉินเองก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นผู้ช่วยของนางไปแล้วจริงๆ

แม้กระทั่งตอนนี้ ในมือใหญ่โตโอบอุ้มหม้อดินเผาใบหนึ่งเอาไว้ ใช้ผ้าเช็ดถูไปพลาง สายตาก็จ้องมองจ้าวลี่อิงที่จัดเก็บเครื่องมือไปด้วย

ถึงแม้ชายหนุ่มจะไม่ได้พูดอะไรออกมา ทว่าการที่ถูกสายตาหนึ่งจับจ้องอยู่ทุกอิริยาบถก็ทำให้นางประหม่าขึ้นมา การหยิบจับอะไรจึงเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

“มองอะไรนักหนา”

เหตุใดวันนี้นางถึงได้รู้สึกว่าสายตาของเขาไม่เหมือนเดิม ถึงแม้จะยังมีความโกรธแฝงอยู่ในบางครั้งที่นางพูดจาไม่เข้าหูอยู่บ้าง แต่ในบางครั้งก็มีความร้อนรุ่มที่ทำให้นางขนลุกทุกครั้ง

“คืนนี้เจ้าจะให้ข้าไปหาเมื่อไหร่”

เคร้ง!

ของที่อยู่ในมือของเหมยตูร่วงหล่น มองดูคนทั้งสองสลับกันไปมาอย่างเลิ่กลั่ก

“ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าจะนำของไปเก็บก่อน”

จ้าวลี่อิงเลียริมฝีปากที่แห้งผากก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“บางเรื่องท่านไม่ต้องพูดมากก็ได้”

“ข้ารอดูว่าเจ้าจะกล่าวถึงเรื่องนี้เมื่อใด เจ้าก็ยังนิ่งเฉย”