ท่านไปไหน ข้าไปด้วย

“ข้ารอดูว่าเจ้าจะกล่าวถึงเรื่องนี้เมื่อใด เจ้าก็ยังนิ่งเฉย”

ประโยคนั่นยิ่งทำให้ใบหน้าของคนฟังเหลอหลา นางก็คิดไปว่าเขาคงไม่พอใจที่นางกลั่นแกล้งมารดาเขาจนเกือบหมดสติไปรอบที่สอง แต่นี่ภายในใจของเขากลับรอนางเชิญชวนเข้าห้อง?

“ไม่ต้องแล้ว”

“หมายความว่าอย่างไร”

น้ำเสียงของเขาเค้นต่ำลงเมื่อนางเอ่ยปฏิเสธ สิ่งที่เขาทำลงไปทำให้นางไม่พอใจตรงไหน ในเมื่อเขาอุตส่าห์ลงแรงช่วยเหลือนางไม่ให้เจ็บปวดอีกด้วย

หากกล่าวว่าการร่วมอภิรมย์กับเขาไม่น่าประทับใจเท่าชายอื่น เห็นทีก็คงไม่ได้ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้นทำให้เขามั่นใจว่านางเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“ครั้งเดียวก็เกินพอ”

ในเมื่อนางเป็นคนเลือกวันที่ตรงเป๊ะที่สุดแบบนั้นแล้ว เชื่อใจได้เลยว่าไม่มีพลาด เพราะฉะนั้นนางจะไม่ร่วมหลับนอนกับเขาซ้ำเป็นครั้งที่สองให้เจ็บตัวโดยเปล่าประโยชน์

แต่ดูเหมือนว่าทั้งหมดทั้งมวลนั่น ร่างสูงใหญ่ที่ทำท่าฮึดฮัดอยู่ตรงหน้าจะยังไม่เข้าใจ

“เจ้ามิพอใจขั้นตอนไหนกันแน่”

“ข้าไม่ได้ไม่พอใจขั้นตอนไหนทั้งนั้น”

“เหตุใดถึงมิยอมให้ข้าร่วมเตียงกับเจ้าอีก”

“เพราะว่ามันเจ็บ” จะถามเซ้าซี้อะไรนักหนา

“ครั้งต่อไปไม่เจ็บแล้ว!”

หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ กลืนเสียงที่เตรียมจะเปล่งออกไปถกเถียงเขาจนหมด นางใช้มือตบหน้าผากของตัวเองแรงๆ ครั้งหนึ่งแล้วผ่อนลมหายใจออกมายืดยาวอย่างหนักอึ้ง

พวกนางจะพูดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจังไปเพื่อ?

ในขณะที่หญิงสาวนวดขมับที่เต้นตุบๆ เสียงฝีเท้าอาชาก็ใกล้เข้ามาจนฝุ่นควันตลบ เรียกให้คนทั้งสองหันไปมอง

ชายที่อยู่บนหลังม้ากระโดดลงมาอย่างกระฉับกระเฉง ร่างสูงใหญ่แข็งแรงสวมใส่ชุดเกราะเหล็กอันหนักอึ้ง ผมของเขารวบตึงบนหนังศีรษะ ใบหน้ามันเยิ้ม มีคราบสีแดงเข้มปะปนอยู่บนนั้นด้วย

เขาเดินตรงมาทางมู่หรงเฉิน ขอบตาดำคล้ำ ดูเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก

“ท่านแม่ทัพ”

“มีเรื่องอะไร”

เงาร่างสูงใหญ่สวมใส่ชุดนักรบที่นางเคยเห็นในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงคุกเข่าลงทำความเคารพ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด แม้แต่สีหน้าของมู่หรงเฉินเองก็ไม่ดีนัก

ก่อนที่เขาจะพามารดามาที่โรงหมอแห่งนี้ เขาได้สั่งให้พ่อบ้านนำจดหมายเขียนตำแหน่งที่อยู่ของเขาไปฝากไว้กับไฉฟาน ซึ่งเป็นนายทหารคนสนิทในกองทัพเอาไว้

“ตอนนี้แนวชายแดนด้านหลังเกิดสงครามขึ้นแล้ว แคว้นฟู่ส่งกำลังคนมาล้อมเอาไว้และจู่โจมทันทีโดยที่พวกเราไม่รู้ตัวมาก่อนขอรับ”

“ม้าเร็ว9 เล่า”

เป็นเพราะได้ข่าวคราวมาระยะหนึ่งแล้วว่าแคว้นฟู่กำลังรวบรวมกำลังพลเพื่อบุกเข้าโจมตี ไฉฟานนำกองกำลังส่วนหนึ่งไปเตรียมพร้อมอยู่ที่แนวชายแดนตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้ว

แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้รับรายงานข่าวการเคลื่อนไหวจากม้าเร็ว จึงยังไม่ได้ขอกองทัพเสริมจากวังหลวงมารอรับมือ

“เขาทรยศพวกเรา”

ไฉฟานดวงตาแดงก่ำราวกับมีน้ำคลออยู่ที่หน่วยตา แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีน้ำตาออกมาสักหยดหนึ่ง เพราะคนผู้เดียวที่ทรยศหักหลัง ทำให้พี่น้องในกองทัพล้มตายและได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก

มู่หรงเฉินลุกขึ้นยืนใบหน้าดำคล้ำ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด คำรามเสียงต่ำออกมา

“พี่น้องของพวกเราเป็นอย่างไรบ้าง”

“คนที่แข็งแรงยืนหยัดรับมืออยู่ด่านหน้า คนบาดเจ็บซ่อนตัวอยู่ในค่าย ระหว่างที่เดินทางมาหาท่าน ข้าส่งคนนำเรื่องไปกราบทูลฝ่าบาทแล้ว แต่กว่าที่ทัพเสริมและหมอหลวงจะมาถึง ตอนนี้ท่านแม่ทัพโปรดออกคำสั่งด้วย”

ถึงแม้ตอนนี้มู่หรงเฉินจะยังไม่ได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ถือตราพยัคฆ์ครึ่งหนึ่ง เช่นนั้นแล้วในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ก็ต้องให้ท่านแม่ทัพตัดสินใจ

แนวชายแดนทางด้านหลังอยู่ห่างจากกำแพงเมืองราวห้าพันลี้ ซึ่งโรงหมอของจ้าวลี่อิงอยู่ระหว่างแนวชายแดนและเมืองหลวง แน่นอนว่าการเดินทางย่อมใกล้กว่าและอันตรายกว่าเช่นกัน

“ข้าจะไปชายแดนตอนนี้”

“ข้าไปด้วย”

“ไม่ได้”

เสียงที่พูดแทรกขึ้นมาทำให้ไฉฟานหันขวับไปมองด้วยความสงสัย แน่นอนว่าการตัดสินใจของท่านแม่ทัพไม่ได้ผิดแผกไปจากความคิด แต่เป็นเพราะเขาสงสัยว่าสตรีผู้นี้เป็นใครต่างหาก

ที่สำคัญท่านแม่ทัพดูสนใจนางไม่น้อยเลยทีเดียว!

“ท่านก็ได้ยินที่เขาพูดว่าในกองทัพมีคนบาดเจ็บ หมอหลวงก็ไม่รู้จะถึงเมื่อไหร่ ถ้าหากรักษาพวกเขาช้าเกินไป พวกเขาอาจจะไม่รอด”

“ที่นั่นมันอันตราย มิเหมาะกับสตรีเช่นเจ้า”

“แต่ข้าเป็นหมอที่อยู่ใกล้พวกเขาที่สุด”

อ้อ...เป็นท่านหมอที่ท่านแม่ทัพออกตามหาด้วยตนเองนี่เอง

มู่หรงเฉินสบสายตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นอย่างไม่พอใจที่นางไม่เชื่อฟังคำพูดของเขา นอกจากไม่เชื่อฟังแล้วยังต่อปากต่อคำเก่งเสียด้วย!

“ข้าออกคำสั่งห้ามมิให้เจ้าไปเหยียบกองทัพของข้า”

ในฐานะที่เขามีอำนาจสูงสุดในการตัดสินใจตอนนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรนางจะต้องเชื่อฟัง

“ท่านจะปล่อยให้พี่น้องของท่านเจ็บปวดอยู่แบบนั้นหรือ คิดบ้างหรือไม่ว่าพวกเขาก็มีครอบครัวที่รออยู่เช่นกัน”

“ไม่ว่าอย่างไรสงครามก็ต้องมีการสูญเสีย”

“ในเมื่อเกิดมาแล้วทุกคนก็ต้องตาย เช่นนั้นมารดาของท่านก็คงไม่จำเป็นต้องรักษากระมัง”

“เจ้า!”

“ข้าไม่กลัวตาย ท่านมีสิทธิ์อะไรมาคิดแทนข้า ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ตั้งใจปล่อยให้ข้าตายไปแล้วตั้งแต่ตอนนั้น”

จ้าวลี่อิงสบตาเขาแน่นิ่ง เต็มไปด้วยความแข็งขืนและดื้อรั้น นับตั้งแต่จากโลกของตัวเองมา นางก็ไม่คิดว่าความตายเป็นเรื่องน่ากลัว

มู่หรงเฉินพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ สิ่งที่นางกล่าวออกมาล้วนเป็นข้อเท็จจริงทั้งหมด ในตอนนั้นเขาไม่แยแสชีวิตของนาง...ไม่คิดด้วยซ้ำว่านางจะเอาชีวิตรอดท่ามกลางหิมะที่หนาวเหน็บนั่นอย่างไร

“ถึงตายช้าลงอีกหน่อยจะเป็นอะไร”

จ้าวลี่อิงเห็นใบหน้าที่ดำคล้ำของเขาแล้วก็กระตุกมุมปากขึ้นมา

“เพราะฉะนั้นข้าจะไปร่วมสงครามกับท่านด้วย”

เหมยตูที่ถือถาดมาได้ยินประโยคนั้นพอดีรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางตื่นตกใจ แม้แต่เจ้าสุนัขตัวโตก็กระโดดเข้าหาหญิงสาวพร้อมกันกับที่นางอ้าแขนรับเอาไว้อย่างแม่นยำ

“คุณหนูจะไปที่ใด ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ”

“อย่าเลย ข้าไปคนเดียวจะสะดวกกว่า”

อย่างน้อยเมื่อครั้งยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย นางเคยแข่งขันขี่ม้าและยิงธนูมาก่อน คิดว่าน่าจะพอเอาตัวรอดได้ ถ้าหากเหมยตูไปด้วย นางก็จะพะวงหน้าพะวงหลังแล้วทำให้ตกอยู่ในอันตรายด้วยกันทั้งคู่

“แต่ว่าคุณหนู...”

“เจ้าจงแจ้งข่าวนี้ให้กับชาวบ้านลี้ภัยเข้าในเมืองหลวง ดูแลฮูหยินผู้เฒ่าจนถึงจวนแม่ทัพ”

มู่หรงเฉินมองเสี้ยวใบหน้าทางด้านข้างของอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่ากล่าวถึงมารดาของเขาด้วย

“ลัคกี้...”

“โฮ่ง” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกชื่อก็รีบตอบรับในทันที

“ฝากดูแลทุกคนด้วย ข้าจะรีบกลับมา”