ตอนที่ 4 คาดคั้น

ค่ำคืนนั้น หยางเสวี่ยเฟยไม่พูดอะไรเพราะรีบพาเสิ่นอวี้หลานไปส่งที่จวน แม้มู่หรงเซียวจะรอดพ้นจากชายหนุ่มไปได้แต่เช้าตรู่วันต่อมากลับได้ยินเมิ่งเซียงปลุกด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ท่านรองแม่ทัพมารอคุณหนูเจ้าค่ะ”

“บอกไปว่าข้าไม่อยู่” นางส่ายหน้าคว้าผ้าห่มมาคลุมโปงไม่อยากรับรู้สิ่งใด

“แต่ว่าเขาจะรอ” เมิ่งเซียงพูดเหมือนทุกวันไม่ผิดเพี้ยน “รองแม่ทัพบอกว่าเรื่องเมื่อคืนนี้…”

“เมิ่งเซียง ข้าง่วงนอน เจ้าอย่าเสียงดังได้หรือไม่”

“คุณหนู… ข้าเองก็ไม่อยากไปเจอรองแม่ทัพเหมือนกันเจ้าค่ะ ทั้งสายตาเยือกเย็น หน้าตาเหมือนเสือพร้อมขย้ำเหยื่อ ถึงจะรูปงามแต่น่ากลัวเกินไปเจ้าค่ะ” สาวใช้บรรยายสภาพอารมณ์ความรู้สึกของหยางเสวี่ยเฟยในเวลานี้

มู่หรงเซียวเข้าใจเป็นอย่างดีเพราะเคยอ่านฉากนี้ในนิยายมาแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่อยากไปพบเขาเช่นกัน ใครเล่าจะอยากได้ยินคนที่ตัวเองแอบรักมานานต่อว่าด้วยความเกลียดชัง

ถึงแม้นางจะไม่ใช่มู่หรงเซียวตัวจริง แต่กลับรู้สึกได้อย่างท่วมท้นเสียอย่างนั้นจึงทำทีไม่ฟังสาวใช้บ่นพึมพำแล้วแต่งตัวหนีออกไปข้างนอกจวนแทนที่

เมิ่งเซียงถอนหายใจเฮือกใหญ่กลัวว่าสิ่งที่เจ้านายทำจะยิ่งสร้างความขุ่นเคืองให้รองแม่ทัพ ทั้งยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมูู่หรงเซียวจึงไม่ลองอธิบายให้อีกฝ่ายฟังว่าเขากำลังเข้าใจผิด

ช่วงสองสามวันนี้จึงพยายามโน้มน้าวใจนางให้ออกไปพบหน้าหยางเสวี่ยเฟยสักครั้งแต่กลับโดนหญิงสาวปฏิเสธ

“คุณหนู…” เสียงเมิ่งเซียงดังมาจากนอกห้องช่วงเช้าตรู่ของอีกวัน มู่หรงเซียวรู้ได้ในทันทีว่าสาวใช้จะเอ่ยเรื่องใดจึงตัดบทด้วยการบอกว่า “ข้าไม่สบาย เห็นทีวันนี้ทั้งวันคงไปพบใครไม่ได้”

“คุณหนูไม่สบายหรือเจ้าคะ” นางรีบผลักประตูเข้ามาดูอาการด้วยความเป็นห่วงแต่เมื่อเห็นว่าเจ้านายนั่งจับคันศรประจำกายเล่นก็กุมขมับทันที “คุณหนูจะให้ข้าบอกรองแม่ทัพไปอย่างนั้นจริงหรือเจ้าคะ”

“อืม” มู่หรงเซียวพยักหน้า ไม่อยากพบเขาด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว 

“แต่ว่า…”

“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่แต่เจ้าน่ะคิดผิดแล้ว” สีหน้าของนางดูปลงกับความสัมพันธ์ของมู่หรงเซียวกับหยางเสวี่ยเฟย ค่อย ๆ พูดให้สาวใช้ได้เข้าใจ “รองแม่ทัพหยางเกลียดข้าเข้ากระดูกดำ ไม่ว่าข้าจะทำหรือไม่ได้ทำ หากเขาปักใจเชื่อสิ่งใดไปแล้ว ต่อให้ข้าพยายามอธิบายอย่างไร เขาก็คงหาว่าข้าแก้ตัวอยู่ดี”

“เฮ้อ คุณหนู…”

“เช่นนั้นไปบอกเขาเถอะว่าข้าไม่สบาย” นางลุกขึ้นยืนจัดชุดสีดำทะมัดทะแมงให้เรียบร้อยแล้วถือคันธนูเดินไปที่ริมกำแพง “ข้าจะรีบกลับมาก่อนพลบค่ำ หากท่านพ่อท่านแม่ถามหา เจ้าก็บอกว่าข้าไปฝึกยิงธนูกับเฟิงเกอก็แล้วกัน”

เมิ่งเซียงไม่ทันได้อ้าปากถามสิ่งใดต่อก็เห็นเพียงแค่ชายเสื้อสะบัดพลิ้วหายวับไปกับตา

วันนั้น มู่หรงเซียวนัดพบกับเซี่ยหลานเฟิงเหมือนอย่างเคย พวกเขาจะเข้าไปในป่าไม่ไกลจากค่ายฝึกของแม่ทัพใหญ่เพื่อฝึกยิงธนูตามประสาคนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ทั้งยังมีอาจารย์สอนยิงธนูคนเดียวกันอีกด้วย

มือขวาแม่ทัพใหญ่ไม่ได้เห็นท่าทีสนุกสนานของคุณหนูสกุลมู่มานานมากแล้วจึงโล่งใจไปเปราะหนึ่ง หวังว่าการละเล่นจะทำให้นางลืมเรื่องราวของหยางเสวี่ยเฟยไปได้ทีละนิด

“เฟิงเกอ วันนี้ข้าขอท้าท่านยิงธนูสามดอกในคราวเดียว” เสียงสดใสโพล่งออกมาด้วยสีหน้าร่าเริง

“คุณหนูแน่ใจหรือ” เขาเลิกคิ้วทำราวกับไม่ใช่เรื่องยาก

“เข้าเป้าจุดเดิมสิบครั้ง ผู้แพ้ต้องเลี้ยงสุราดอกท้อที่หอราตรี” หญิงสาวยิ้มแป้นมั่นใจว่าตัวเองจะต้องชนะ

“หอราตรี คุณหนูเป็นสตรีจะไปเที่ยวที่นั่นได้อย่างไร” เขามองหน้าบุตรสาวแม่ทัพใหญ่พลันนึกความคิดนาง “คงไม่ใช่ว่าจะปลอมตัวเป็นบุรุษหรอกกระมัง”

“เฟิงเกอ ท่านช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก” นางตบบ่าเขาไปทีหนึ่งแล้วพูดอีกว่า “ข้าได้ยินมาว่าคืนจันทร์เต็มดวงครั้งถัดไป เสี่ยวเหมยฮวาจะบรรเลงกู่ฉินเพลงที่ข้าชอบ”

“แต่ถึงอย่างนั้นก็ไปไม่ได้ขอรับ” 

“ถ้าท่านไม่ไป ข้าจะไปกับเมิ่งเซียง” เจ้าตัวไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปให้ได้

“คุณหนูไม่มีทางได้ไปแน่นอนเพราะว่าผู้ชนะจะต้องเป็นข้า แล้วข้าจะเปลี่ยนรางวัลเป็นเรื่องอื่น” เซี่ยหลานเฟิงยักคิ้วให้นาง ท่าทีที่แสดงออกไม่เหมือนเจ้านายกับลูกน้องแต่เหมือนพี่น้องที่คลานตามกันมา บางครั้งความคิดเห็นก็ไปทิศทางเดียวกันและบางครั้งก็ขัดขากันเองเสียอย่างนั้น

“เอาชนะข้าให้ได้ก่อนเถอะ เฟิงเกอ” หญิงสาวไม่รอช้ายืนประจำที่แล้วหยิบลูกศรออกมาหนึ่งดอก ยกคันธนูเล็งไปที่เป้าด้วยความตั้งใจ เพียงพริบตาศรแหลมคมก็ลอยลิ่วปักกลางเป้าอย่างจัง

หลังจากนั้นพวกเขาก็พากันดวลธนูทั้งวันจนลืมไปเลยว่าต้องถึงจวนก่อนพลบค่ำ ไหน ๆ ได้กลับช้าแล้ว มู่หรงเซียวจึงแอบไปเที่ยวตรงโน้นตรงนี้กับเซี่ยหลานเฟิงอยู่พักหนึ่งแล้วเผลอกลับเข้ามาทางประตูด้านหน้า

เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยกับชายหนุ่มหยุดชะงักทันทีที่เห็นใบหน้าเย็นชาของรองแม่ทัพหยาง

“เฮอะ…” สายตาที่มองมาทางนางเหมือนกับกำลังคิดว่า นึกอยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ บุตรสาวแม่ทัพใหญ่จะอ่อนแอเหมือนสตรีอื่น ไม่มีทาง...

มู่หรงเซียวลอบถอนหายใจ ค่อย ๆ ถอยไปหลบอยู่ด้านหลังพี่ชายคนสนิท

“คุณหนูมู่หายดีแล้วอย่างนั้นหรือ” หยางเสวี่ยเฟยเอ่ยถามพร้อมเดินเข้ามาใกล้ “อาการป่วยเป็นอย่างไรบ้างเล่า”

“เฟิงเกอ” เจ้าตัวส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือก่อนที่เซี่ยหลานเฟิงจะก้าวเข้ามาขวางตรงหน้า

“ข้ามีเรื่องต้องพูดคุยกับคุณหนูสกุลมู่” เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยปรามมือขวาแม่ทัพใหญ่ 

“ข้าไม่เคยบอกเจ้าหรือว่ามืดค่ำป่านนี้แล้วชายที่ไม่มีความเกี่ยวข้องไม่สมควรอยู่เรือนสตรี”

หยางเสวี่ยเฟยยิ้มมุมปาก “เช่นนั้นเจ้าเกี่ยวพันอย่างไรเล่า”

สายตาทั้งคู่จ้องกันราวกับรอเวลาเปิดฉาก หากเป็นศัตรูคู่แค้นคงหยิบดาบประลองกันให้รู้แล้วรู้รอด ผู้เป็นต้นเหตุจึงได้แต่ถอนหายใจคิดถึงเนื้อเรื่องในนิยาย ต่อให้หลบหน้าเขาไปก็เปล่าประโยชน์ ถึงอย่างไรก็ต้องปะทะคารมกันอยู่ดี

“เฟิงเกอ ขอบคุณที่มาส่งข้า” นางยิ้มให้เขาแล้วหันไปหาอีกคน “เชิญรองแม่ทัพทางนี้เถิด”

เซี่ยหลานเฟิงมองตามคุณหนูสกุลมู่ด้วยความเป็นห่วง ไม่ชอบหน้ารองแม่ทัพเป็นทุนเดิมเพราะเข้าใจว่าเขาคือคนที่พรากความสดใสของนางไป ทำให้หญิงสาวจมทุกข์กับรักข้างเดียวมาเนิ่นนาน

ครั้นทั้งคู่ได้อยู่กันเพียงลำพังที่ศาลากลางสวน ชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน “คืนนั้น เจ้าผลักอวี้หลานตกสะพานใช่หรือไม่”

“ข้าไม่ได้ทำ” มู่หรงเซียวเอ่ยไปตามตรงเพราะอยากลองดูสักครั้งว่าทำเช่นนี้แล้วเรื่องราวในนิยายจะเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่

“ไม่จริง วันงานเลี้ยงตำหนักจื่อเถิงฮวา เจ้าคิดว่าอวี้หลานชนเจ้าตกสระบัวใช่หรือไม่” หยางเสวี่ยเฟยควบคุมสีหน้าของตัวเองไม่ให้มีน้ำโหเพราะไม่ว่าจะถามอะไรออกไป อีกฝ่ายไม่เคยคิดยอมรับความจริง “เจ้ารู้ดีว่านางไม่ได้ทำแต่กลับพูดใส่ร้ายนาง คราวนี้เจ้าเลยเอาคืน ทั้งยังตบหน้านางเป็นรอยแดง”

“ข้าไม่...”

“ขณะที่เจ้าเอาแต่เที่ยวเล่นสนุกสนาน รู้หรือไม่ว่านางยังนอนซมอยู่ที่จวน” สีหน้าของเขาเป็นกังวล ห่วงใยสตรีนางนั้นอย่างเห็นได้ชัด

“เรื่องวันงาน ข้าได้อธิบายกับทุกคนแล้วว่าข้าลื่นล้มไปเอง แล้วครั้งนี้... ข้าไม่ได้รังแกนางอย่างที่เจ้าพูด” หญิงสาวจ้องอีกฝ่ายไม่หลบหน้า 

“อย่าพูดอะไรน่าขันไปเลย เจ้าอยู่กับนางเพียงลำพังสองคน หากเจ้าไม่ได้ทำแล้วผู้ใดจะทำ เจ้าจะบอกว่านางกระโดดลงไปในน้ำเอง ใบหน้าที่เป็นรอยแดงเกิดจากฝีมือตัวเองอย่างนั้นหรือ นางไม่ใช่คนมากเล่ห์เช่นเจ้าเสียหน่อย”

คำพูดของหยางเสวี่ยเฟยทำให้หญิงสาวเบ้หน้าไม่สบอารมณ์ รู้สึกอยากกรีดร้องระบายความอึดอัดใจที่ต้องสงบเสงี่ยมสวมบทบาทมู่หรงเซียว สตรีที่อดทนกับคำพูดหักหาญน้ำใจที่เขาเอ่ยออกมาทุกครั้งที่พบหน้ากัน

มู่หรงเซียว เจ้าเคยตบหน้าเขาเพื่อเรียกสติสักครั้งหรือไม่ นางเอ่ยถามตัวตนในอดีต ขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนักแต่ก็ต้องหักห้ามใจตัวเองแล้วบอกความจริงไป

“คืนนั้น องค์หญิงเยว่หลิงเป็นคนทำร้ายนาง ทั้งตบหน้าแล้วก็ผลักนางตกคลองน้ำ”

“องค์หญิงไม่มีทางทำเช่นนั้น เจ้าอย่าใส่ร้ายผู้อื่นเพราะอยากพ้นผิด” เขาฉุนเฉียวที่มู่หรงเซียวเลือกพูดถึงคนอื่นในทางไม่ดี ทั้งยังผิดหวังที่นางกล้าเอ่ยเช่นนั้นออกมา

“เฮ้อ” บุตรสาวแม่ทัพถอนหายใจเฮือกใหญ่ เข้าใจแล้วว่าบทบาทนางร้ายอันดับสามยังคงต้องดำเนินต่อไป “แล้วเจ้าอยากให้ข้าทำเช่นไร ให้ข้ายอมรับใช่หรือไม่ว่าข้าเป็นคนทำ”

“หากเจ้าทำผิดต้องรีบแก้ไข”

“แต่ข้าไม่ผิด” มู่หรงเซียวดื้อรั้นเป็นครั้งสุดท้าย รอดูท่าทีของเขาด้วยความหวังว่าอาจจะเปลี่ยนเรื่องราวได้