Se connecter“ให้คนไปบอกตำหนักเยว่หลานกับเฟิงชวี่ วันนี้ฮองเฮาไม่ค่อยสบาย ให้พวกนางงดเว้นการเข้าเฝ้า อยู่แต่ในตำหนักของตนไปเสีย”หลังออกมานอกห้องโจวหย่งก็สั่งการหยวนกงกงทันที“พ่ะย่ะค่ะ”หยวนกงกงเป็นขันทีมาสองรัชสมัย เรื่องการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นของสตรีเขาเห็นมาทุกรูปแบบ ครั้นได้ยินพระดำรัสของฮ่องเต้ ในใจก็คิดสง
แตกต่างจากคนอื่นคืออี้อินที่มีใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม นางเพียงนั่งนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มบางแสดงความดีใจให้เห็นปี้หยวนลอบสังเกตอารมณ์ของผู้เป็นนายพลางนึกแปลกใจ ทว่าจวบจนกระทั่งแสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าราตรีกาลมาถึง นางจึงได้เข้าใจสาเหตุทั้งหมด เพราะค่ำคืนนี้ฮ่องเต้ไม่ได้เสด็จมาหาฮองเฮาท
ยามเว่ยในช่วงเหมันต์นั้นอบอุ่นยิ่งนัก แสงแดดแผดเผาขับไล่ความหนาวเย็น บรรยากาศไม่หนาวหรือร้อนจนเกินไป นับว่าเหมาะแก่การจะออกมาเดินพักผ่อนเป็นอย่างมาก หยวนกงกงพาเจ้านายทั้งสองมุ่งหน้าไปยังตำหนักเทียนเฉิงอย่างคุ้นเคยอี้อินสาวเท้าเดินตามไม่รีบร้อน นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์หลี่อ๋องก่อกบฏ ตัวนางก็ไม่ได้ย่า
อ้อ...เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งถ้วยด้วยปี้หยวนมองนายหญิงเติมข้าวด้วยกิริยาขัดใจ สำหรับสตรีเราชื่อเสียงสำคัญยิ่งนัก ไม่ต้องพูดถึงเจ้านายของนางที่เป็นถึงพระชายาเอก มีหมวกใบโตเขียนคำว่าไร้คุณธรรมกับขี้อิจฉาริษยา วันหน้าหากท่านอ๋องได้เป็นฮ่องเต้ จะไม่ถูกคัดค้านให้เปลี่ยนฮองเฮาเอาหรือ“เจ้าจะคิดอะไรมาก” อี้อินก
ทำมาเพื่อ?...ไม่ใช่ว่านางไม่ชอบเจ้าสัตว์ชนิดนี้หรือ“อีกไม่นานราชโองการแต่งตั้งก็จะประกาศออกมา ถึงตอนนั้นในวังคงมีพระสนมใหม่อีกหลายคน ในเมื่อท่านบอกว่าคางคกเหมาะสมที่จะมอบให้เป็นของกำนัล ไม่สู้ข้าสั่งทำเพิ่มอีกเยอะๆ เอาไว้มอบให้พวกนาง”คิดถึงภาพเหล่าสตรีในวังหลังเดินถือคางคกกันยั้วเยี้ย โจวหย่งก็แทบ
เรือนสุยอันที่พ่อบ้านมู่จัดให้หมิงยวี่เข้าพักนั้นอยู่ห่างจากตำหนักอื่นไม่น้อย นางกับสาวใช้จากบ้านเดิมหลังออกจากตำหนักหลักก็ตรงกลับเข้าห้องทันที ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวแฝงแววดุดัน แตกต่างจากรอยยิ้มอ่อนหวานที่แสดงออกต่อหน้าผู้คนโดยสิ้นเชิง“คะ...คุณหนู...บ่าวเจ็บเจ้าค่ะ!”ลี่เหยาตัวสั่นระริก ความเจ็บปวดจ
“หลี่อ๋องเป็นคนยึดติด ภายหน้าไม่แค่พระองค์ แม้แต่อินเอ๋อร์เองก็เกรงว่า...”นิสัยมีแค้นต้องชำระ ไม่ตายไม่เลิกรา ของหลี่อ๋องใครๆ ก็ต่างรู้ดี อี้อินหักหน้าไม่ยอมเป็นสตรีของเขา เขาไม่มีทางยอมปล่อยนางลอยนวลแน่สองบุรุษต่างวัยมองหน้ากันอย่างหนักใจ ก่อนที่โจวหย่งจะเป็นฝ่ายหลบสายตา“เรื่องนี้ข้าจะคิดหาหนทาง
สายลมเดือนหนึ่งเย็นสดชื่น ทิวทัศน์รอบด้านขาวโพลนด้วยเกล็ดหิมะ เทศกาลหยวนเซียวเพิ่งผ่านพ้นไป ผู้คนจึงยังร่าเริงด้วยกลิ่นอายของงานเทศกาล ทว่าทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมานั้นมิได้รวมถึงทุกคน“ใต้เท้าอี้แสดงท่าทางแบบนี้ หรือคิดจะขัดคำสั่งฮองเฮากัน!”ในห้องโถงรับแขกของจวนสกุลอี้ ยามนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศกดดัน
ท้องฟ้ายามค่ำคืนของเทศกาลลอยโคมนั้นงดงามดุจภาพฝัน เบื้องล่างมีแสงจันทร์สาดส่องสว่างไสว ภายในงานเต็มไปด้วยผู้คน ความจอแจช่วยให้บรรยากาศเริงรื่นขึ้นอีกหลายเท่า“คุณหนู พวกเราไปดูทางโน้นกันเถอะเจ้าค่ะ” ปี้หยวนเอ่ยชวนผู้เป็นนาย รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสเช่นเดียวกับดวงตาที่เป็นประกายวาววับอี้อินเดินตามโดยไม่ค
เดือนสามย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิ สายลมอบอุ่นพัดผ่านประปรายด้วยกลีบเถาฮวาสีสด ต้าโจวแห่งรัชสมัยโจวหลงฮ่องเต้แม้ไม่เรียกได้ว่าเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด หากก็ยังห่างไกลคำว่าทุกข์ยากแสนเข็ญอยู่มากโข“น้องรอง ว่าวของเจ้ากำลังจะตกแล้วนะ!”เสียงร้องโหวกเหวกของดรุณีน้อยดังกังวานสดใส เจ้าของนามที่ถูกเรียกแหงนใบหน้า







