บททั้งหมดของ ฮูหยินใหญ่ ภาคมารดาแผ่นดิน: บทที่ 1 - บทที่ 10

งานเทศกาลลอยโคมของต้าโจวทุกปีล้วนจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ความครื้นเครงของผู้คนทำให้ร้านค้าพลอยคึกคักไปด้วย บรรดาหนุ่มสาวชาวบ้าน ผู้เฒ่าผู้แก่ตลอดจนถึงเด็กเล็กล้วนจับจูงกันมาร่วมงานด้วยใบหน้าชื่นมื่น แน่นอนว่าอี้อินเองก็เช่นกันปีนี้อี้อินอายุเต็มสิบหก ผ่านพ้นพิธีปักปิ่นมาเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวกวาดตาม

สายลมเดือนหนึ่งเย็นสดชื่น ทิวทัศน์รอบด้านขาวโพลนด้วยเกล็ดหิมะ เทศกาลหยวนเซียวเพิ่งผ่านพ้นไป ผู้คนจึงยังร่าเริงด้วยกลิ่นอายของงานเทศกาล ทว่าทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมานั้นมิได้รวมถึงทุกคน“ใต้เท้าอี้แสดงท่าทางแบบนี้ หรือคิดจะขัดคำสั่งฮองเฮากัน!”ในห้องโถงรับแขกของจวนสกุลอี้ ยามนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศกดดัน

หยวนกงกงกล่าวจบก็กุลีกุจอส่งนายบ่าวสกุลอี้ขึ้นรถม้า รอจนรถม้าแล่นจากไปลับสายตา จึงค่อยพาขันทีเด็กข้างกายมุ่งหน้าไปยังตำหนักคุนหนิงอย่างรีบร้อน“องค์ชาย…” น้ำเสียงผู้ติดตามหลังพุ่มไม้หนาเจือความสงสัย ทว่าลังเลไม่กล้าเอ่ยถามร่างสูงยังคงนิ่งเฉย หากในใจลอบถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน“เสียเปรียบแล้ว ครั้งนี

ฤทธิ์ยาที่ดื่มทำให้รู้สึกง่วงอยู่ไม่น้อย อี้อินพยักหน้าหลับตาไม่โต้แย้ง เนื่องจากพรุ่งนี้ยังมีอะไรอีกมากมายที่ต้องตระเตรียม อี้หานชิงจึงไม่ได้รั้งอยู่พูดคุยกับบุตรสาวนานนัก เขารอจนอีกฝ่ายหลับสนิทก็ผละจากมาทันทีในราตรีนี้จึงมีทั้งผู้ที่หลับใหลและไม่อาจหลับ รวมไปถึงหลับไม่ลงอย่างคนบางคนอีกด้วยเช้าตร

“เหลวไหล! ท่านมีหลักฐานอะไรมายืนยัน แค่ใช้คำพูดเลื่อนลอยก็นึกว่าจะตัดสินใครได้เแล้วหรือ”ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นเจิ้งกั๋วกงหลุดกิริยาแบบนี้ ฮ่องเต้ทอดพระเนตรแล้วให้นึกพอพระทัยอย่างยิ่งอี้หานชิงยังคงความสุขุม ขณะเปิดปากพูดต่อ“เจิ้งกั๋วกงเข้าใจผิดแล้ว ต่อให้ข้าใจกล้าแค่ไหนก็คงไม่กล้าใส่ร้ายป้ายสีฮอง