ตอนที่ 23 ย้ำเตือนความทรงจำ

“ครับ” ธีรุตม์มองเด็กหนุ่ม ‘มาเที่ยวบาร์โฮสเนี่ยนะ’

          “ดีเหมือนกันค่ะ งั้นรบกวนคุณอินทัชด้วยนะคะ พอดีดิฉันดื่มหนักกว่าใคร และรถที่จะขับไปก็เป็นรถดิฉันอีก ส่วนไอ่ลูกน้องอีกคนที่เป็นตัวตั้งตัวตีก็หนีหายไปไหนก็ไม่ทราบค่ะ”

          “แล้วบ้านพวกคุณอยู่ที่ไหนบ้างครับ”

อินทัชจ้องมองใบหน้าสวยอย่างไม่ลดละ แต่ดูแล้วเธอไม่สนใจเขาเลย

          “งั้นพวกคุณไปส่งเจ้เอมค่ะ เดี๋ยวดิฉันกับเพื่อนจะขึ้นแท็กซี่ไปกันค่ะ จะได้ไม่ต้องรบกวนค่ะ”

เปมิกาพยายามหาทางออก

          “อันตรายนะยัยเดียร์ เจ้ไม่ให้เธอขึ้นแท็กซี่กันไปหรอก”

          “แต่เราไปได้นะคะเจ้ นี่ไงปอนด์เป็นผู้ชายค่ะไม่ต้องกลัวอะไรค่ะเจ้...”

          “ไม่เอา เจ้ตัดสินใจดีกว่า เจ้ไปกับปอนด์เพราะบ้านอยู่ทางเดียวกัน ส่วนยัยเดียร์ไปอีกคันเพราะคนละทาง...”

          “เจ้...”

          “น่า...คุณอินทัชเป็นเจ้านายเรานะ ผู้ใหญ่หวังดีก็รับไปเถอะเดียร์ งั้นคุณอินทัชไปส่งเดียร์นะคะ ส่วนเพื่อนคุณอินทัชไปส่งดิฉันสองคนก็ได้ค่ะ”

          “โอเค ครับงั้นไปที่รถเลยครับ”

ธีรุตม์รีบอาสา เพื่อเปิดทางให้เพื่อนเขา

          “ไปเถอะเดียร์ ไม่มีอะไรหรอก พรุ่งนี้เจอกันนะ”

          “เจ้...จะทิ้งเดียร์ไปแบบนี้ไม่ได้นะคะ”

          “ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกครับ”

          “แต่ดิฉันไม่ได้อยากไปกับคุณนี่คะ”

จะให้เธอนั่งรถไปกับเขาสองต่อสองเนี่ยนะ

          “สรุปพวกนายตกลงกันได้แล้วใช่มั้ย งั้นฉันกลับก่อนนะ โชคดีนะอินทัช ^_<>^” ชนกันต์ตะโกนพร้อมกับโบกมือให้กับเพื่อนหนุ่มของเขา

          “...” เปมิกายืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

          “เชิญครับ”

อินทัชเอ่ยขึ้นเขาเหลือบมองอากัปกิริยาของฝ่ายตรงข้าม ‘เธอคงเกลียดเขาจนไม่อยากที่จะคบค้าสมาคมด้วยงั้นหรือ’

          “คุณส่งดิฉันป้ายรถเมล์ก็ได้ค่ะ อพาร์ทเม้นท์ดิฉันไม่ไกล ดิฉันกลับได้ค่ะ”

          “คุณควรจะให้ผมไปส่งคุณ ตามที่หัวหน้าของคุณฝากผมไว้นะครับ อีกอย่างผมรับปากเธอไปแล้ว ก็คงต้องไปส่งคุณถึงที่หมายแหละครับ...เชิญครับ”

          “...” เปมิกาไม่โต้ตอบ เธอยอมเดินไปขึ้นรถแต่โดยดี ถ้าเธอนิ่งไป ไม่กี่นาทีก็ถึงที่พักเธอแล้ว

          แกร๊ก! อินทัชเปิดรถสปอร์ตคันหรูรอหญิงสาวที่กำลังเดินก้มหน้า ไม่ยอมที่จะสนทนากับเขาอีก

          ปึ่ง! เสียงประตูถูกปิดลง

          “เอ๊ะ!!” เปมิการ้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่อชายหนุ่มโน้มตัวเขามาหาเธออย่างรวดเร็ว

          “ผมแค่จะคาดเบลท์ให้คุณครับ ไม่ได้คิดจะทำอะไรคุณ”

          “...” เปมิกาตัวแข็งทันที ความใกล้ชิดแบบกะทันหันนี้ มันทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาด้านนอก กลิ่นกายความหอมผสมกับโคโลจน์ชั้นดีของชายหนุ่มปะทะเข้ากับจมูกของเธออย่างจัง ทำให้เปมิกาหายใจอย่างลำบาก ‘ทำไมทุกอย่างมันดูตื่นเต้นไปหมด’

          “เรียบร้อยครับ...เอาล่ะทีนี้บอกทางไปบ้านคุณด้วยครับ”

อินทัชมองหญิงสาวที่กำลังนิ่งไม่ไหวติงอย่างขำๆ เธอคงพยายามที่จะบังคับความรู้สึกของตัวเองล่ะสิ ^_<>^

          “เอ่อ...อพาร์ทเม้นท์อัมมารินทร์ค่ะ อยู่ห่างจากโรงแรมของคุณประมาณสามป้ายรถเมล์ค่ะ เอ่อ เดี๋ยวดิฉันกด GPS ให้ค่ะ”

เปมิกาเลือกที่จะให้เขาขับรถไปตามที่ GPS บอกทาง เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องสนทนาอะไรกับเขาอีก เพราะตอนนี้ร่างกายของ  เปมิกานั้นชาเกือบทั้งตัวไปแล้ว ภาพความทรงจำต่างๆ กระแทกเข้ามาในโสตประสาทของเธออย่างต่อเนื่อง ตอนนี้อาการโดยรวมของเปมิกาคล้ายกับ ‘แพนิค’ ชั่วขณะ!

          “เอาแบบที่คุณสะดวกแล้วกันครับ”

อินทัชเหลือบมองใบหน้าสวยของหญิงสาว ที่ตอนนี้ดูจะซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ‘เธอดูตื่นกลัวเป็นอย่างมาก’

          “คุณอยู่กับใคร...”

คำถามที่ค้างคาใจอันดับต้นๆ ของเขาถูกถามขึ้นเมื่อรถสปอร์ตแล่นไปตามท้องถนนในยามค่ำคืน ที่ตอนนี้รถสัญจรไปมาค่อนข้างบางตา

          “อยู่คนเดียวค่ะ”

ตอนแรกเปมิกาคิดจะโกหกเขาว่าอยู่กับแฟน แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของเพื่อนวายร้ายของเธอได้ เปมิกาเลยตอบกับเขาแบบตรงๆ

          “เพื่อนที่คุณเดินเกาะแขนคนนั้นไปไหนล่ะ”

คำถามที่สองที่คาใจเขาอีกเช่นเคย

          “ไม่ทราบค่ะ...มาด้วยกันและก็เทไปเฉยเลย...”

เปมิกานึกโมโหธนวันต์เป็นอย่างมาก ‘เจอหน้าเมื่อไหร่ล่ะก็น่าดู...เป็นคนต้นคิดแผนทั้งหมด แต่กลับหนีไปดื้อๆ’

          “เอ๊ะ!! นี่ไม่ใช่ทางไปอพาร์ทเม้นท์ดิฉันนี่คะ คุณดูทางผิดหรือเปล่าคะ จริงๆ แล้วคุณต้องเลี้ยวไปแล้วนะคะ!!!”

เปมิการีบพูดอย่างรัวๆ เมื่อรถสปอร์ตคันหรูวิ่งผ่านทางเข้าที่พักของเธอไป

          “ผมอยากคุยกับคุณ...”

          “ดิฉันจะกลับบ้านค่ะ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันค่ะ”

เปมิกาพยายามบังคับเสียงให้นิ่งเพื่อสั่งเขา

          “แต่ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ”

อินทัชยังคงทะยานความเร็วของรถเพิ่มขึ้น โดยไม่สนใจคำคัดค้านของคนนั่งข้างๆ แต่อย่างใด

          “คุณอินทัช!” เปมิกาใช้น้ำเสียงกระชาก เพื่อข่มขู่

          “ครับ คุณจำผมได้แล้วเหรอครับ ถึงเรียกชื่อผมชัดขนาดนี้”

          “ทำไมดิฉันจะไม่รู้จักคุณคะ คุณเป็นเจ้าของโรงแรมที่ดิฉันทำงานอยู่ไม่รู้จักก็แปลกแล้วค่ะ”

เปมิกาเถียงออกไปด้วยใจที่เต้นรัว ระยะทางนี้มันไกลจากที่ตรงนั้นมาก ‘เขาจะพาเธอไปไหน?’

          “ผมแค่อยากคุยกับคุณ...ก็แค่นั้นเอง...ผมอยากรู้ว่าระยะเวลา 8 ปีที่ผ่านมาคุณทำอะไรบ้าง...ก็เท่านั้น”

อินทัชเหลือบมองคนนั่งข้างๆ อย่างสบายอารมณ์ ‘อินทัชรู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้ใกล้เธอแบบนี้’

          “...” เปมิกานิ่งทันที ‘เขาต้องการอะไรกันแน่? ทำไมต้องอยากรู้เรื่องเมื่อ 8 ปีที่แล้ว’

          ระยะทางห่างไกลออกไปเรื่อยๆ โดยไม่มีทีท่าว่าเขาจะจอดที่ตรงไหนเลย ดวงตากลมโตจ้องไปข้างหน้าเขม็งนั่งตัวตรงแข็งทื่ออยู่แบบนั้น ‘เปมิกาจะทำตามแผนที่เพื่อนตัวแสบของเธอบอกได้อย่างไรกัน มันเสี่ยงมากๆ กับคนอย่างเขา แค่คิดใจเธอก็เต้นโครมครามไปหมดแล้ว’

          “...” เปมิกาเลือกที่จะนิ่งไปตลอดทาง เธอในตอนนี้ไม่ได้เหมือนแต่ก่อน วัยของเธอทำให้เธอไม่ได้ตื่นกลัวอย่างที่ควรจะเป็น เขาคงไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นอีกแล้ว เขาเป็นถึงเจ้าของโรงแรม มีคนรู้จักมากมาย ‘ถ้าเขาทำ...ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมอยู่นิ่งแน่นอน!’

          เวลาผ่านไป...จากสิบนาทีไปจนเกือบสี่สิบนาที...

          “Z z z z z z z” ร่างบางแน่นิ่งไปในที่สุดหญิงสาวเข้าสู่ห้วงนิทราโดยปริยาย เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอร์บางส่วนบวกกับความเหนื่อยล้าของร่างกายเธอ

          “^_<>^” อินทัชอดยิ้มกับเธอที่กำลังสัปหงกไปมาไม่ได้