ตอนที่ 24 ถ้าเธอไม่ตอบ

ตัดมาที่อีกหนึ่งเหตุการณ์...

          “ขึ้นรถมาก็หลับเลย...เจ้”

ชนาธิปมองหัวหน้าสาวที่แผ่หราตรงเบาะหลัง เขานั่งข้างกับคนขับ ชนาธิปแอบมองด้านข้างของหมอหนุ่ม ‘เขาดูอ่อนโยนมากๆ ชนาธิปประทับใจเขาตั้งแต่ที่พาแม่ไปให้เขาตรวจแล้ว แต่ไม่คิดว่าวันนี้จะเจอหมอหนุ่มอีกครั้ง’

          “อืม...พวกคุณทำงานด้วยกันหรือครับ”

ธีรุตม์เริ่มบทสนทนากับเด็กหนุ่มก่อน มีบางอย่างติดอยู่ในใจเขา อยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงไปเที่ยวสถานที่แบบนั้น

          “ครับ...เจ้เอมเป็นหัวหน้าพวกผมครับ เดียร์กับผมเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน มาเจอกันที่นี่ครับ เราเป็นเพื่อนกันได้หนึ่งปีแล้ว ความฝันเราเหมือนกัน เลยคลิกกันเร็วหน่อยครับ”

ชนาธิปตอบแบบเรื่อยๆ เขาเองก็พยายามที่จะเป็นคู่สนทนาที่ดี ชนาธิปกับเขาแตกต่างกันมาก หรืออาจจะเรียกว่าคนละชนชั้นก็ว่าได้ อายุก็น่าจะเช่นกัน

          “แล้วอะไรคือความฝันของพวกคุณครับ ขออนุญาตถามนะครับ...เผอิญคุณเอ่ยมาแบบนี้”

          “พวกเราฝันอยากไปทำงานที่ต่างประเทศน่ะครับ ไปเป็นเชฟที่ออสเตเลีย อย่างน้อยก็รายได้ดีมากกว่าอยู่ที่นี่ครับ”

          “แสดงว่าพวกคุณจะอยู่ที่นี่ไม่นานเหรอครับ”

          “ก็อีกประมาณสองปีครับ รอประสบการณ์ทำงานครบตามเกณฑ์ครับ”

          “ทำไมวันนี้ถึงเลือกมาเที่ยวกันที่นี่ครับ”

 ธีรุตม์เข้าคำถามที่มันค้างคาใจเขา

          “ก็พวกเราทุกคนชอบผู้ชายกันหมดนี่ครับ ก็เลยต้องเข้าบาร์โฮสที่มีแต่ผู้ชายคอยบริการครับ”

ชนาธิปเหลือบมองคนข้างๆ เขาชักไม่แน่ใจกับคำถามที่เขาได้ยิน ‘หรือหมอจะเป็นประเภทเดียวกับเรา อาจจะหาเพื่อนเที่ยวเหรอ หรือว่าอาจจะไปเองไม่เป็นหรือเปล่า’

          “คุณจะบอกว่า...คุณเองก็ชอบผู้ชายงั้นหรือ??”

ธีรุตม์หันมองคนข้างๆ กลับ

          “อ้อ...ถึงพอดีครับคุณหมอ...จอดตรงนี้ก็ได้ครับ”

          “เอ่อ...คะ-ครับ” คำถามคาใจยังไม่ได้รับคำตอบ

          “ขอบคุณมากๆ นะครับที่มาส่ง...ผมกับเจ้ลงตรงนี้ เราแค่เดินตรงไปอีกร้อยเมตรก็ถึงแล้วครับ”

ชนาธิปลงจากรถพร้อมกับประคองหัวหน้าสาวที่ตัวอ่อนคอพับไม่ได้สติแบบนั้น

          “เอ่อ...ครับ”

          “คุณหมอครับ...คำถามเมื่อกี้...คำตอบคือ ครับ! ผมชอบผู้ชายครับ...โอเค ขับรถดีๆ นะครับแล้วเจอกันใหม่นะครับ”

          ชนาธิปส่งยิ้มละมุนไปยังหมอหนุ่มอัตโนมัติ

          “คะ-ครับ”

ธีรุตม์รีบขับรถบึ่งออกมาทันที เขาตกใจกับคำตอบของเด็กหนุ่ม เลยพาลให้ทำอะไรโบ๊ะบ๊ะไปหน่อย รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าคมเข้มทันที เมื่อขับรถออกมาได้สักพัก...(ชอบผู้ชายงั้นหรือ ^_<>^)

....................

@ เพนท์เฮ้าส์สุดหรูในกลางเมืองกรุง...

          อินทัชวางร่างบางบนเบาะโซฟากว้างกลางห้องอย่างเบามือ เขาไม่อยากรบกวนเวลานอนหลับของเธอ ใบหน้านวลเนียนผุดผ่อง ยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งเห็นผิวเนียนละเอียดเป็นสีชมพู ริมฝีปากบางเป็นรูปกระจับน่าสัมผัสเป็นอย่างมาก

          ‘เขาจะทำยังไงต่อ?’ จริงๆ เขาอยากคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวและมีสมาธิมากกว่าการคุยบนรถ อินทัชเลยเลือกพาเธอมาที่นี่เสร็จแล้วเขาก็จะพาเธอไปส่ง ไม่คิดว่าเธอจะหลับแน่นิ่งแบบนี้

          อินทัชนั่งลงข้างๆ หญิงสาว โดยพยายามยกศีรษะเล็กๆ ของเธอขึ้นมาวางไว้บนขาของเขา ‘เขากลัวเธอเมื่อย กลัวเธอหลับไม่สบาย เลยคิดที่จะหาหมอนรองเอาไว้โดยใช้ตักของเขาแทน’

          สายตาคมเข้มจ้องใบหน้างดงามอย่างหลงใหล เสียงลมหายใจที่เป่ารดเบาๆ อย่างสม่ำเสมอที่บ่งบอกว่า เธอหลับค่อนข้างลึก ไม่มีทีท่าว่าเธอจะรู้สึกตัว อินทัชยิ้มกับดวงหน้าสวยนั้น...

         

เช้าวันต่อมา...

          “อืม...” ร่างบางขยับตัวไปมา มือบางพยายามคว้าหมอนข้างเพื่อมากกกอดตามความเคยชิน เธอมักมีหมอนข้างคู่ใจเสมอ มือเธอควานหาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งชนกับวัตถุสิ่งหนึ่งที่ดูจะเคลื่อนไหวกระเพื่อมขึ้นลงไปมา ‘หมอนข้างเธอหายใจได้ด้วยเหรอ’

          “อุ้ย!!!” เปมิการ้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าหมอนข้างของเธอกลายสภาพไปแล้ว ดวงตากลมโตมองเพดานห้องสีขาวโพลน และมองคนที่นอนอยู่ข้างๆ อย่างงงๆ เธอมานอนกับเขาได้ยังไง!!! ก่อน!!!!

          “...” เปมิกาพยายามยกลำแขนแกร่งออกจากลำตัวของเธออย่างเบามือ เปมิกากับเขามานอนอยู่บนเตียงนี้ได้ยังไง? แล้วที่นี่คือที่ไหนกัน? ภาพทุกอย่างตัดไป ทำไมเธอถึงหลับลึกขนาดนี้ เปมิกาไม่รู้สึกตัวเลยอย่างนั้นหรือ

          “อื้มมม...” เสียงทุ้มแหบพร่าของเจ้าของร่างแกร่งครางออกมาทันที มือหนากลับกระชับร่างบางเข้ามากอด ทำให้ใบหน้าเนียนแนบเข้ากับใบหน้าคม ลมหายใจร้อนของเขากำลังเป่ารดลงมา   เปมิกาใจเต้นแรงเป็นอย่างมาก ‘เมื่อคืนเธอเมาหรืออย่างไรกัน?’ เธอก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง ก็พบว่ายังอยู่ในสภาพครบถ้วนเหมือนเมื่อคืน แต่ทว่าใครอีกคน กลับไม่มีเสื้อผ้าเลยสักชิ้น!!!

          “….” เปมิกาควรปลุกเขาดีไหม? แต่ถ้าเขาตื่นขึ้นมาเธอจะทำหน้ายังไงนี่แหละสำคัญ ต้องหาทางออกจากห้องนี้ไปให้ได้ก่อน

          “ตื่นแล้วหรือครับ”

          “อุ้ย!!” เปมิกาตกใจเสียงของเขา ที่อยู่ดีๆ เขาก็พูดขึ้นมาแถมดวงตาคมเข้มของเขากลับจ้องมองมาที่เธอ จนทำให้เปมิกาผวาทันทีกับสายตาของเขา

          “เอ่อ...ปล่อยก่อนค่ะ”

เปมิการีบแกะมือหนาออก เธอพยายามชันตัวลุกขึ้น แต่ทว่าก็ไม่เป็นผล เมื่อร่างหนาของเขากลับกดทับไว้

          “นอนสบายไหมครับ?”

อินทัชชันข้อศอกของตัวเองขึ้น และชะโงกหน้ามองหญิงสาวที่หันหน้าไปอีกทางอย่างขวยเขิน ‘เธอคงอายที่ตัวเองเผลอหลับล่ะสิ’

          “คุณปล่อยดิฉันก่อนค่ะ...”

เปมิกาเบี่ยงใบหน้าไปอีกทางทั้งที่กำลังคุยกับเขา

          “อืม...โอเค คุณหรือผมลุกก่อนดี”

อินทัชรู้ว่าร่างกายตัวเองไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น เหตุผลก็เพราะเขาไม่ชอบใส่เสื้อผ้าเวลานอนอยู่แล้วเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา

          “ดิฉันลุกก่อนค่ะ คุณช่วยปล่อยดิฉันค่ะ”

เปมิกาหันข้างตลอดเวลาที่สนทนากับเขา เธอกลัวจะมองเห็นภาพบางอย่าง เมื่อเธอรู้ว่าภายใต้ผ้าห่มนั้น มีเพียงร่างเปล่าเปลือย!

          “ได้ครับ” อินทัชรู้ว่าเธอเขินอาย เขาเลยไม่คิดจะแกล้งเธอต่อ เมื่อแปดปีที่แล้ว เขาเองทำไม่ดีกับเธอไว้อย่างไม่น่าให้อภัย อินทัชอยากจะชดใช้ และอยากจะเริ่มความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอ

          เปมิการีบลุกจากเตียงกว้าง และพยายามมองหาสัมภาระของเธอแต่ก็ไม่พบ ‘อาจจะอยู่ข้างนอกแน่นอน’ เปมิกามองไปที่ประตูและรีบตรงไป ‘เธอจะต้องออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด’