ตอนที่ 21 เด็กหนุ่ม Nc++

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันจะสนใจเธอ?”

          “ดูสายตาของคุณแพรที่มองผมก็รู้แล้วครับ”

          “...” คนถามหน้าแดงทันที ‘เด็กคนนี้รู้ทันเธอหรือนี่’

          “ฉันต้องจ่ายเธอเท่าไหร่ ไหนลองบอกมาซิ ว่าบริการของเธอจะแพงไหม? หนุ่มน้อย”

          “คุณเป็นคนเปิดคนแรก...ฟรีครับ ทั้งคืน จนกว่าคุณจะหมดแรงครับ”

          ‘กรี๊ดดดด!!!’ เสียงกรีดร้องที่อยู่ในใจของอติญา มันจะระเบิดออกมาเพราะคำพูดของเด็กหนุ่มคนนี้

          “เธอกล้ามากหนุ่มน้อย”

          “ถึงผมจะเป็นหนุ่มน้อยอย่างที่คุณเรียก แต่อย่างอื่นผมไม่น้อยนะครับคุณแพร...ผมหมายถึงความสามารถน่ะครับ”

          “อะไรนะ!!!!” อติญาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีกับคำพูดของเด็กหนุ่มคนนี้ เลือดในกายของเธอแผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่างของเธอ อติญาชักจะทนไม่ไหวกับคำพูดอันล่อแหลมนี้แล้ว!!!

          อีกฝากฝั่งของเหตุการณ์ห้วงเวลาเดียวกัน

          ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงสมาร์ทโฟนของเปมิกาดังขึ้น

          “เบอร์ใครกัน??”

เปมิกาแปลกใจเป็นอย่างมาก ปกติเบอร์ที่เธอรู้จักเธอจะ *เมมชื่อไว้ตลอด แต่นี่คือเบอร์ของใคร? หรือว่ามิจฉาชีพ แต่นี่เวลาดึกขนาดนี้ไม่น่าจะใช่

          “รับสิเดียร์ เผื่อเป็นที่บ้านหรือใครมีเรื่องด่วนนะ”

          “นั่นสิ...เจ้ว่าเผื่อหนุ่มๆ โต๊ะไหนสนใจหล่อนแล้วโทรมา”

เสียงอ้อแอ้ของหัวหน้าสาวแทรกขึ้น โดยที่มือของเธอนั้นกำลังโอบกอดหนุ่มหล่อข้างกายอยู่

          “สะ-สวัสดีค่ะ” เปมิกากดรับสายอย่างลังเล

          “เดียร์หรือเปล่า?”

อินทัชเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ เพราะเสียงดังจากปลายสายนั้นมันค่อนข้างอึกทึกครึกโครม ราวกับว่าเธออยู่ในสถานบันเทิงที่ไหนสักแห่ง

          “คะ???” เปมิกายิ่งงงเข้าไปอีก เสียงนั้นคือใครกันแน่เธอไม่คุ้นหูเลย หรือว่าจะเป็นพี่ธาม

          “คุณอยู่ไหน???” อินทัชเริ่มเอะใจบางอย่างแล้ว

          “อยู่...เอ่อ...(ที่นี่ที่ไหนนะปอนด์)” เปมิกาหันไปกระซิบถามชนาธิปโดยที่เธอก็ยังไม่รู้เลยว่าปลายสายที่เธอพูดด้วยเป็นใคร

          “เกรชบาร์โฮสไง!”

          “อ๋อ...เกรชบาร์โฮสค่ะ เอ่อ ว่าแต่คุณเป็นใครคะ???”

          ตึ๊ด! ตึ๊ด! ตึ๊ด! ปลายสายถูกตัดไปทันที!

          “อะไรกัน?? ใครโทรมาฉันยังไม่รู้เลยวางสายไปแล้ว”

          “สงสัยโทรผิดมั้งเดียร์ รู้ตัวเลยวางสายไป”

          “อืม น่าจะใช่!”

          อีกฝั่งหนึ่งของเหตุการณ์...

          “เชี้ย! แล้ว!!! เธออยู่ใกล้ๆ นายนี่เองอินทัช”

          “นั่นสิ...เธอบอกว่าอยู่เกรชบาร์โฮส”

อินทัชรู้สึกงงเป็นอย่างมาก ตอนแรกเขาคิดว่าหูฝาดไป แต่เป็นเพราะเขาเปิดโฟนเพื่อนๆ เลยได้ยินเสียงสนทนาของเขาด้วย

          “ฉันจึ้งเลยนะอินทัช เธอคือเด็กมอ-ปลายใสซื่ออย่างที่นายให้ฉายาเธอไว้หรือเปล่า?? นั่นมันบาร์ที่มีแต่ผู้ชายนะ กันต์พึ่งพูดไปเมื่อกี้ ว่ามันอยู่ใกล้กันกับที่เราอยู่นี่นะ”

          “อืม...บาร์นั้นเป็นของเพื่อนพี่แพรด้วย ฉันรู้จัก”

          “เอาไง เธออาจจะไม่ใช่อย่างที่นายคิดแล้วมั้งอินทัช”

          “ไม่รู้...นายก็ได้ยินอย่างที่ฉันได้ยินไม่ใช่เหรอ”

เลือดในกายของเขาร้อนผ่าว สันกรามขบกันแน่น อุณภูมิร่างกายของเขาสูงขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน ‘เขาอุตส่าห์โทรหาเธอ แต่เธอกลับไม่ได้สนใจอย่างนั้นหรือ?’

.....................

เวลาเกือบเที่ยงคืน...

          “ท็อปมันหายไปไหนนานมากเลย แกว่ามั้ยเดียร์”

          “อืม ใช่ นานมาก”

เปมิกากำลังอยู่ในภาวะที่ค่อนข้างมึนๆ เพราะค็อกเทลที่เธอดื่มเข้าไปนั้นค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว

          “อีเจ้ไม่ไหวแล้วเดียร์ แกดูสิโดนเด็กมอมซะเรียบ เมาไม่เป็นท่าเลย เอาไงดีกลับกันมั้ย”

          ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงแอพพลิชั่นแชทดังขึ้น

          “นี่ไง ท็อปส่งข้อความมาแล้ว”

          “มันว่ายังไงเดียร์”

          “มันบอกให้ฉันกลับกับเจ้ไปก่อน ไม่ต้องห่วงมัน”

          “เอ้า! ได้ไงเนี่ย แล้วใครจะพาเจ้กลับล่ะ ลำพังฉันก็มึนๆ แกก็ไม่น่าจะขับรถเจ้ได้ ฉันว่าไม่รอดแน่ๆ ถ้าจะไปกันแบบนี้ เอาไงดีเดียร์”

          “อืม...ฉันว่าเช็คบิลก่อน เราออกไปข้างนอกหาอะไรกินแถวนี้ให้สร่างเมาก่อนดีไหม อย่างน้อยขอให้อีเจ้ทรงตัวได้ก็ยังดี”

          “นั่นสิ...ท็อปนะท็อป ทิ้งกันไปเฉยเลย”

          อีกด้านหนึ่งของคนที่โดนบ่น...

          @ ห้องสูทขนาดใหญ่ในโรงแรมระดับห้าดาว

          “อื้อ ธะ-เธอทำให้ฉันรู้สึก*ดีย์มากเลยนะเด็กน้อย”

          “อีกเดี๋ยวคุณแพรจะไม่เรียกผมว่าเด็กน้อยแล้วครับ”

มือหนาตะปปไปที่อกอวบใหญ่อย่างดุเดือด ริมฝีปากประกบริมฝีปากเย้ายวนทันที ธนวันต์ไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยเป็นแน่ เขารู้ทุกอย่างและตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว เรือนร่างของเธอช่างเย้ายวนอะไรอย่างนี้

          “โอววว์ ทะ-ท็อป ฉันต้องการเธอ อื้อ”

เสียงของอติญาครางอย่างต่อเนื่อง เมื่อเรือนร่างของเธอถูกชายหนุ่มฟ่อนเฟ้นไปทุกส่วน ริมฝีปากหนาดูดดุนปลายถันของเธอ ทำให้ร่างบางสะท้านรับสัมผัสอันจาบจ้วงนั้นอย่างอัตโนมัติ เรือนร่างเธอเบ่งบานพร้อมรับทุกสัมผัสจากชายหนุ่ม ความโหยหาจากสัมผัสที่ห่างหายมานานเกือบห้าปี ทำให้อารมณ์ของเธอเดือดขึ้นราวกับพายุฤดูร้อน

          “ครับ” ปลายลิ้นหนากวัดแกว่งไปที่เม็ดบัวสีชมพูดอย่างระรัว มือเขาบีบเคล้นอกอวบที่ล้นมือเขา นิ้วแกร่งเกลี่ยวนไปที่ปลายถันอย่างดุเดือด ร่างกำยำของเขาแน่นเครียดตรึงไปทุกส่วน โดยเฉพาะมังกรใหญ่ของเขาที่ผงาดจนแทบจะทะลุจากเป้ากางเกงออกมา

          “อ๊ะ! อ๊ะ! ซี๊ดดด อื้อออ ฉันชอบหนุ่มน้อย อื้อ”

          “โอวว์ คุณแพร อื้มมม”

ริมฝีปากเขาทำงานอย่างหนักทั้งรุกและรับ โจมตีทุกส่วนของร่างกายเธอ ปลายนิ้วแกร่งแทรกไปที่เนินอวบอิ่ม ร่างบางเด้งรับสัมผัสนี้อย่างอัตโนมัติ นิ้วเขาเกี่ยวไปที่เม็ดทับทิมสีชมพูกระตุกขึ้นอย่างเร็วระรัว จนร่างบางบิดเร่าไปมา

          “อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ สะ-เสียว อ๊ะ โอววว์ อ๊ะ!! เร็วค่ะ อื้มมม”

          เสียงร้องครางของอติญาดังระงม เธอไม่สนสิ่งใดอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเด็กหนุ่ม หรือเด็กพนักงานในโรงแรมของเธอ ความเสียวซ่านก่อวนแผ่ไปตามเรือนร่างของเธอ

          “โอววว์” ชายหนุ่มครางออกมาอย่างเจ็บปวด ร่างกำยำปวดหนึบไปทุกส่วนโดยเฉพาะช่วงล่างของเขา ‘ทำไงดีเขาไม่ได้เตรียมเครื่องป้องกันมาด้วยสิ...ตายห่าแล้วไอ่ท็อปทุกอย่างมาดีหมด แต่มาพลาดตรงนี้เนี่ยนะ’

          “อ๊ะ! อ๊ะ ซี๊ดดดด ไม่ไหวแล้ว อ๊ะ ขอหน่อย อื้ม”

เสียงครางของเธอดังไม่เป็นภาษา เมื่อช่วงล่างของเธอนั้นโดนรุกล้ำด้วยนิ้วเรียวยาว เธอดีดเด้งร่างรับสัมผัสจนน้ำหวานจากกลีบกุหลาบทะลักออกมาจนล้นมือของเขา